De Hofnar van Gelre

„Cornells heeft gelijk, vrienden, " zegt meester Rutger. „'t Zal nu de beste gelegenheid zijn om ongemerkt buiten de stad te komen, want met deze drukte zal men op een paar vreemdelingen minder acht slaan dan anders, al kijkt men in de laatste dagen, nu men bang is door de Bourgondische troepen overvallen te worden, nauwlettend toe op wat in- en uitgaat.

Maar — eerst wat genuttigd. Aan die uitnodiging wordt haastig voldaan, en weldra staat men voor vertrekken gereed.

Hartelijk is het afscheid, dat Siebe en Resius van de vrome droogscheerder en zijn gezin nemen.

„De Heere moge u uitredden, " voegt Rutger de vertrekkenden bemoedigend toe. Even echter keert Siebe, die Cornelis en Resius reeds was voorgegaan, naar zijn gastheer terug en fluistert bewogen : „Zeg aan vader en moeder, dat zij niet moeten ophouden voor ons te bidden, en meteen, dat wij bij de graaf van Oost- Friesland alles zullen doen om vader in zijn eer te herstellen. Wilt ge ? U kent immers vaders hele levensgeschiedenis ? "

Zonder op antwoord te wachten, drukt hij meester Rutger nog eens goed de hand en snelt dan Resius en Cornelis achterna, die, reeds het achterhuis door, het nauwe, blinde steegje zijn ingetreden, dat zich aan de rechterzijde van Rutger's woning bevindt en naar de hoofdstraat voert.

De droogscheerder kijkt hen na, diep bewogen, en mompelt ; ,,Wie had ooit kunnen denken, dat er in die jongen nog zoveel hartelijkheid en liefde voor zijn ouders zou wonen ; hoe hartelijk en liefdeloos leek hij vroeger niet. Maar 't is waar: als Gods liefde het hart vervult, dan kan men niet koud en gevoelloos blijven, voor niemand, zelfs niet voor je vijanden."

Intussen is Siebe met zijn twee makkers in de hoofdstraat gekomen. Hier staan alle drie opeens te midden van het gedrang en de eigenaardige, joelende, opwekkende drukte, die een optocht kenmerken.

't Is hun niet mogelijk tegen deze volksmassa in te gaan, die hier wel juist het grootst schijnt. Na een paar vruchteloze pogingen besluiten ze dan ook maar op de naaste stoepbank, vanwaar zij met nog andere, meer bedaarde, nieuwsgierigen zelfs een leuke kijk hebben op wat voonbijtrekt, een ogenblik te pozen.

Noch Resius noch Siebe behoeft Cornelis of iemand anders lastig te vallen met het verzoek, hen op de hoogte te stellen, van wat er nu in Harderwijk omgaat, want ze zijn gisteravond reeds ingelicht; en ai had men hen er van onkundig gelaten, ook dan nog zouden beiden op het eerste gezicht begrepen hebben, waartoe deze dwaze optocht gehouden wordt: een nieuwe gildebroeder wordt thans in het gilde opgenomen.

Gans Harderwijk, behalve de wachthebbende soldaten, lijkt wel op de been om van deze vreemde, neen, ergerlijke, gewoonte mee te genieten.

Daar gaat een trommelslager voorop. Hij roffelt, alsof het kalfsvel stuk moet, en op de maat van de trommelslag gaat de menigte, die de optocht vergezelt, in de pas mee, terwijl zij af en toe een hartig volksliedje aanheft.

En achter de trommelslager stapt de gezel, die gisteren zijn proefstuk door de gilderaad zag goedgekeurd.

Maar hoe ziet de jonge man er uit!

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen