De Hofnar van Gelre

„Laat los ! laat los !" krijst hij uit alle macht.

En tegelijk springt de gezel met zijn makkers .de benarde twee te hulp.

Wel worden Resius en Siebe thans weer losgelaten, niettegenstaande de verwoede uitvallen van pater Boudewijn, doch daarmee zijn ze nog niet het gevaar ontkomen. Want al dringen zij, geholpen door Cornelis en zijn vrienden, langzamerhand vooruit, de pater met zijn makkers geven de kamp niet op, zeker in de verwachting, weldra versterking te zullen ontvangen.

Op 't onverwachtst grijpt een der aanvallers Resius bij de baard en, — houdt die tot aller verbazing in zijn hand.

„Ziet ge het nu? " schreeuwt de pater triomfantelijk. „Is dat geen verrader!!  Waartoe moest hij zich vermommen, als 't pluis was ! — toe, mannen, staat bij ! laat ze niet ontsnappen : er staat een grote prijs op hun leven !"

Het straatrumoer neemt in hevigheid toe. Die veraf staan, weten echter niet eens, waarom het gaat.

Eensklaps komt een ruiterschaar aangalopperen : het hoefgetrappel dreunt op de ongeplaveide weg ; harnassen en wapentuig knarsen en kletteren.

„De Hertog !" De Hertog !" schreeuwt men op verschillende plaatsen ; en wild stuift de menigte in twee dichte drommen naar beide zijden van de straat uiteen.

En ja, daar verschijnt hertog Karel van Gelre, gevolgd door enkele ridders en een twintigtal landers. Trots komt hij op zijn vurig Arabisch ros aandraven, in een met goud versierd stalen harnas, op zijn blinkende helm zes wapperende pauweveren, die in de morgenzon een mengeling van gloeiende kleuren en tinten vertonen. Ja, 't is de Gelderse hertog, want niemand dan hij tooit zich met zo'n glanzende helmbos.

Een forse ruk aan de teugel en •— 's hertogen ros houdt briesend temidden der volksmenigte stand. Verschrikt vliegt het naaste gepeupel uiteen.

Hertog Karel opent nu met een duw, waardoor zijn drift openbaar wordt, het vizier van zijn helm en ziet met een strenge, vragende blik over de menigte heen, die nu weer van alle kanten komt aandringen en de ganse ruiterschaar insluit.

Plotseling houden nu de aanvallers van onze vrienden af, èn uit verrassing vanwege de onverwachte verschijning der ongewone, cavalcade, èn uit ontzag voor hun hoge gebieder. Allen staren deze onthutst aan, ook Siebe en Resius, die een ogenblik zelfs vergeten dat hun leven nu in nóg groter gevaar verkeert dan zo pas.

,, Wat wil ? " begint de hertog met schorre, gebiedende stem.

Maar — nu valt zijn oog toevalhg op Resius, wiens gelaat de valse baard mist, en, als vergetend wat hij wil vragen, staart hij op zijn beurt eerst met verbazing, dan met ongeveinsde ontzetting de Oost-Fries aan. Blijkbaar herkent hij deze en herinnert zich eensklaps de woorden, die hem Resius in zijn paleis te Arnhem zo onheilspellend heeft toegevoegd. En wellicht onbekend met de ontvluchting zijner gevangenen die hij zeker reeds dood waande, denkt hij, bijgelovig als hij is, met iets bovennatuurlijks te doen te hebben.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen