EEN DOMINE VERTELT

XXL Vergaderingen en bijeenkomsten

Telkens wanneer het woord „vergadering" mij in de igedachten komt, heb ik nog altijd een aangename gewaarwording, alsof ik thans voor goed ben ontslagen van iets wat mij indertijd nogal neerdrukken kon. Ik zal hier niet zeggen met de dichter Staring :

„Al 'wie den \afigst def zee Witkwam, Beschouwt inog graaig '•heur fuimlmg > uit de ^haven" ;

want het gold hier geen angst eni geen zee. Maar wel mag ik nog gaarne terugdenken aan zovele vergaderingen, die toch zo heel lang konden duren, wanneer de voorzitter geen slag van afhameren had en waar , , de kerkelijke binnenmeertjes" wel eens gevaarlijk konden koken, al zijn er dan nooit ongelukken gebeurd.

Ik mag er aan terug denken met een glimlach, omdat ik dit alles nooit meer behoef mee te maken.

Of het dan zó erg was? Neen, ik bedoel hier geen overdrijving. Ik héb trouwens bij bovengenoemde ontboezeming meer gedacht aan de vergaderingen in de sieden, dam. in de dorpen.

De ene mens is nu eenmaal hiervoor meer geschikt en de andere daarvoor, en ik weet heel goed : een vergaderingmens ben ik nimmer geweest. Ik voel heel wat meer voor het gewone ambtelijke werk, dan uur aan uur door te brengen in een rookatmosfeer (in vredestijd dan), waar ellenlange waarheden als ikoeien kunnen worden verkocht, maar ook vele absurditeiten worden verkondigd.

Begrijp mij goed : ik heb niet behoord tot de sipijbelaars en mij aan mijn vergaderingsplichten niet onttrokken. Hoe menigmaal ben ik doodmoe thuis gekomen na een avond van zwaar praesidium, om dan tengevolge daanvan een slapeloze jtiacht in te gaan. ' <

Doch neen ! zó ga ik niet verder. Ik wil niet dat gij van onze vergaderingen een verkeerde indruk krijgt.

Neem nu eerst onze Kerkeraadsvergaderingen. Voor de goede orde en regel der kerkelijke aangelegenheden en werkzaamheden is het nodig, dat de Kerkeraad op geregelde Itijden met de pre'dikanten bijeenkomt.

Dat is trouwens voorschrift. Het zou een werken in het wilde weg worden, wanneer'er door middel van deze vergaderin­ gen geen geregeld contact bleef Kerkeraad en predikanten. tussen

De predikant is wel geen kerkeraadsknecht en hij moet vooral ook niet „onder de plak" van iemand zifiten, maar hij is toch de Kerkeraad verantwoording schuldig van zijn doen en laten ; zonder dat te overdrijven. i ' '^

Bovendien zijn èr ook telkens gebeurtenissen in het kerkelijk leven, waar de plaatselijke Gemeente niet buiten staat en die op de vergaderingen moeiten worden besproken.

Verder zija er dingen, die periodiek wederkeren, onder andere : de vaststelling van de Bediening'van het H. Avondmaal en van de H. Doop. '

Verslagen ovef huisbezoek. De diakonale aangelegenheden. De vaststelling der collecten. '

De ingekomen/'stuikken moeten behandeld worden. Kortom : er is altijd wel wat. Zeer wenselijk is het, deze vergaderingen te houden op igeregelde tijd; althans in grote Gemeenten!'

Wanneer men bijvoorbeeld, daarvoor neemt de eerste Donderdag van iedere maand, dan blijve dat zo.

Daar zijn dominees, die dit nooit willen leren. „Dat zullen wij wel eens zien", zeggen zij dan, en altijd zijn zij weer aan het passen en meten of de vergadering toch niet op een andere dag ikan worden gezet, omdat zij zogenaamd door iets anders waren verhinderd. Gewoonlijk bestond dat dan daarin, dat men vaak eigen liefhebberijen had, die voorgingen.

Ik moet helaas zeggen, dat dergelijke predikanten weinig verantwoordelijkheidsbesef hébben van 't geen hun eerste plicht en roeping is.

Daar zijn aangenamer dingen dan kerkeraadsvergaderingen en notulen schrijven en brieven beantwoorden, wanneer men scriba is. Maar het moet nu eenmaal. Het gaat zelfs vóór boven andere arbeid op eigen gelegenheid. En later zullen wij het ook weer ondervinden, dat het voor onszelf zijn groot nut had." Wij raakten wat meer thuis op het kerkelijtk erf en leerden tenminste een weinig administratie.

Dit geldt evenzeer van het praesideren der vergadering. Wij worden dan gedwongen, ons in te werken in de dingen, die aan de orde zijn.

Want als de voorzitter niet op de hoog­ te is, wie moet het dan wezen? Wij moeten weten, wat wij willen, en de stof dus ook op dit terrein beheersen kunnen.

De prasses moet over het algemeen vooral niet het eerst het woord voeren over een bepaald onderwerp (behalve wanneer hij het zelf ter sprake bracht), maar eerst het woord verlenen aan degenen, die het vragen.

Gelijk een goede haan de kippen [eerst laat eten

En aan hu\n lekk're ibeetjes zelf niet jraakt. Zo moet ]een praeses van jeere Kerketaad , wel weten,

Walpneer 'de beurt fan spreken ook voor hem genaakt.

Eersit allen uit te laten spireken, heeft bovendien nog dit voordeel, dat de voorzitter, al luisterend naar anderen, zichzelf prepareren kan. Dat hij tijid heeft om zichzelf volkomen te beheersen, juist wanneer anderen uit de band springen en er niét maar raak wat uit te flapgen.

Ik heb het altijd een tactische fout gevonden van voorzitters, wanneer zij Van tevoren hun opinie zeiden in de een of andere zaak of toch (Veel te vroeg hun neus er tussen staken, met de bedoeling, om op de gang der dingen te influenceren.

. Is een onderwerp voldoende besproken^ dan moet de praeses op tijd iweten af te hameren, opdat men, zo nodig, tot stemmen kan overgaan.

Het is nodig, breedsprakige broeders er op te wijzen, dat wij gaarne om twaalf uur te bedde zouden gaan.

Van aarzeling in het optreden mag geen sprake zijn. Elke aarzeling wreekt zich op de loop der vergadering. Menigmaal is er iemand, die er gebruik van maakt, omdat hij er een soort pleizier in heeft, waife in de conltramine te zijn.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen