De Hofnar van Gelre

Even na het intreden van de avondschemering stappen een viertal personen uit Wijntje's woning naar buiten, drie hunner gedekt met een helm, voorzien Van een vuurroer en gehuld in lange mantels. Ze lopen zwijgend en haastig voort, alsof zij bang zijn, dat hun kleding bederven zal, want een dichte zomerregen stort plassend uit de donkere lucht neer. Even na hen komt nog een donkere gedaante de woning uit : 't is Wijntje.

Wat heeft die deze dag al niet uitgestaan en wat lijdt ze nog ! Men heeft haar doen inzien, dat het niet geraden zou zijn noch voor haar zelve, noch voor haar zoon, Resius en Siebe te verraden ; dat haar eigen jongen ook onder verdenking van verraad ligt en daarom de stad een tijdlang moet verlaten. En dit laatste heeft ze eindelijk na veel weifelen goedgekeurd, want van Cornelis scheiden kan ze haast niet. Maar toch, ze heeft zich goed gehouden, toen haar jongen met die afvallige ketters en die gehate stiefzoon meetrok; ze heeft niet eens geweend. hoewel 't in haar keel zo raar begon te kriebelen. Ze wou sterk zijn, sterk tegenover die anderen vooral.

Ze wil evenwel haar jongen zo lang mogelijk nagaan al weet hij 't niet. Ze kan hem op een afstand volgen tot aan de poort. Neen, haar Cornelis weet nog niet half, hoe ze hem liefheeft ! Kon ze hem maar overal, ook buiten de stad, volgen ! Maar dat wilden die anderen niet. Toen zij 't voorstelde, hadden ze 't dadelijk afgekitst. Bang zeker voor haar, voor verraad.

Stil, de huive ver naar voren getrokken, volgt zij 't viertal op enige afstand in de neerplassende regen. Ze bekommert er zich helemaal niet om, dat ze drijfnat wordt, zij, anders als haar poes voor een drupje regen bang.

Daar hoort ze de schorre stem van de poortwachter en het wapengekletter van enkele wachthebbende soldaten. Ook de stem van Ogeüs. Ze kan alles heel duidelijk horen, alles ; ook wat ze zeggen. „Ik ben de nar van de Hertog", roept hij, die onuitstaanbare stiefzoon; ,,èn was met drie dienstknechten hier achtergebleven om naar de twee gevluchte spionnen te zoeken. Laat ons direct de stad uit : wij moeten ons zo gauw mogelijk bij onze heer voegen : zó luidt zijn bevel." Nog hoort zij over en weer wat vragen en antwoorden. Ten laatste schijnt men aan de woorden van de nar geloof te slaan ; ten minste, de poort gaat knarsend open en de valbrug valt met luid kettinggerammel neer.

Daar gaat haar jongen !

„Cornelis ! Cornelis !" kermt ze met hese stem.

Maar heur geroep gaat verloren in 't geruis van de neerplassende regendruppels en het schurend en knarsend gedruis der toesmakkende stadspoort en — zij staat daar gans alleen in de stilte van het late avonduur, alleen met haar smart.

Om de kwade gevolgen, die het verraden der twee ketters na zich sleept, wenste zij wel alles ongedaan te kunnen maken ; berouw over die daad als over een bedreven kwaad heeft zij niet. Te meer niet, omdat die gehate familie Van Emden nu immers ook zoveel moet doorstaan. Want heden middag heeft zij nog voor zeker horen vertellen, dat de Hertog zo boos was over de ontvluchting der beide ketters, die tevens verraders moesten wezen, dat hij er gemakkelijk door pater Boudewijn toe gebracht is, om de vader van een hunner — en dat is juist die Occo van Emden •—• in de stadstoren gevangen te zetten. Ja, hierin heeft zij zich een ogenblik verblijd uit — wraakzucht.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen