De Hofnar van Gelre

Vele poorters slaat onder dit alles de schrik om het hart, en menig kruis wordt in deze hachelijke tijd geslagen, maar ook, van de kant der Lutheranen, menige verzuchting en stille bede ten Hemel opgezonden, dat het God moge behagen uitkomst te geven en deze heilloze strijd te doen ophouden.

Het is juist op de tweede dag der belegering, dat vrouw Anna van Emden aanstalten maakt om uit te gaan. 

't Is een kloeke vrouw van een kleine vijftig jaar ; blozend en vriendelijk van gezicht; een vrouw, ferm en kordaat; echt een van Germaanse stempel.

Terwijl ze daar de grote huive opzet, is het duidelijk op haar gelaat te lezen, dat ze onder een druk verkeert.

De vrolijke tinteling in haar ogen, die anders haar blik zo innemend maakt, is verdwenen.

Vrouw Anna lijdt zoals zij nog nooit heeft geleden: angst en bekommering vervullen haar hart.

Was er voor enkele dagen onverwachte vreugde over haar gekomen bij Siebes komst, nu niet meer als monnik, doch als aanhanger van de „nieuwe leer" en gelovig Christen, zodat, zij als een andere Monica haar gebeden zag verhoord voor de bekering van haar jongen, hoe spoedig was die vreugde weer weggevlogen !

Eerst die vlucht van Siebe, ze weet niet waarheen en met welke gevolgen. Toen, op diezelfde dag, haar man door de schout weggehaald en als een heuler met spionnen en verraders op last van de hertog beboet voor 5000 Emder guldens, en, daar hij niet bij machte was de zware boete te voldoen, in de stadstoren gevangen gezet, voor wie weet hoelang.

Ach, dat is te veel geweest, zo opeens, voor de krachtige vrouw, die haar man altijd in zijn stil verdriet wegens zijn verbanning uit het vaderland en om de vlek, die op zijn naam kleeft, met haar blijmoedigheid en innige godsvrucht heeft getroost en opgebeurd. Gelukkig staat men 't haar nog toe, Occo in de gevangenis te bezoeken. Reeds tweemaal heeft zij van deze vergunning gebruik gemaakt. Wel kromp haar hart ineen, toen zij hem daar zo ontmoedigd op de stenen bank van 't gevangenhok vond zitten, doch ze heeft zich flink gehouden. Ze heeft de tranen teruggeperst en met troostende woorden haar Occo weten op te wekken, hem wijzend op Gods almacht en genade, ook nu weer zo duidelijk aan het licht gekomen in de toebrenging van hun jongen tot de gemeente, die zalig wordt. Ea komend om te troosten, vond zij in eigen woorden zelve ook opbeuring en troost.

Thans is zij weer gereed om naar hem toe te gaan. 

„Zal ik meegaan, vrouw Van Emden ? " vraagt Stijntje, het lieve, blonde dochtertje van meester Rutger, dat, zolang de belegering mag duren, bij de zwaar beproefde vrouw in huis is.

,,Maar, Stijntje, zou je niet liever thuis blijven, kind ? Hoor je niet, hoe ze schieten ? 't Is gevaarlijk op straat, geloof me."

,,0, ik ben niet bang !" lacht het moedige deerntje. ,, Waar u heengaat, durf ik mee."

,, Nu, kom dan maar, kindlief."

Zo stappen beiden, arm in arm, de nu stille winkel door — want alle gezellen zijn ter verdediging opgeroepen — en komen op straat.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen