En wij?

Haast had ik geschreven : En wij, gereformeerden? Maar dat vindt men haast ongepast. De vraag echter betreft ons, die de gereformeerde belijdenis aanhangen.

Wat zullen wij?

,,Behouden en bewaren", zegt iemand. Dat is ook zo. Gij hebt gelijk. In deze dagen is er voor ons, gereformeerden, die taak allereerst aangewezen : ,,Behouden en bewaren", en dat ook terwille van het kerkelijk leven.

Reeds veel langer zijn de reformatorische belijders op die taak aangewzen, omdat zij ten enenmale in de verdediging zijn gedrongen, ook al vergeten wij niet de krachtige ontplooiing op kerkelijk en politiek terrein van de Nederlandse gereformeerden onder dr. Kuyper, hoewel wij de uittocht van 1886 steeds meer betreuren moeten.

„Behouden en bewaren", dat moest het devies zijn tegenover de opkomst en de doorwerking van de Schriftcritiek. „Behouden en bewaren" was ook het wachtwoord tegenover de ethische theologie en de moderne wijsbegeerte.

,,Behouden en bewaren" is thans meer dan ooit het parool, nu de kerk welbewust wordt geleid in een richting, die slechts aan haar verroomsing en aan voortgaande saecularisering kan bevorderlijk zijn.

Velen zien wel in, dat onze taak allereerst daarmede is aangeduid en het ontbreekt niet aan mensen onder ons, die dit heel rustig vinden en kerkelijk leven als een man, die zijn schaapjes op het droge heeft, en zonder zorg de toekomst kan afwachten.

Zó gemakkelijk is het echter niet.

Of wij dan niet geloven, dat God Zijn Kerk in stand houdt ?

God zal Zijn Kerk in stand houden. Maar juist, omdat wij dat geloven, hebben wij een roeping ten aanzien van het kerkelijk leven.

Want weet gij, wat het gevaar is, als men altijd of sedert lange tijd in de verdediging is? Als men in het isolement wordt gedreven om te behouden en te bewaren?

Dat gevaar is waarlijk niet denkbeeldig. Allengs wordt men zo gericht door de meest sprekende tegenstellingen, dat men eenzijdig wordt in de leer. Hoezeer werd de ,,ethische" richting door de kerkelijke ,,men" alleen bepaald door de ,,algemene verzoening" tegenover de gereformeerde leer der uitverkiezing. Tegenover de nadruk der genoemde richting op de ethiek der liefde werd de gereformeerde richting wel eens al te zeer in een antinomiaanse hoek gedreven, terwijl intussen in menige kring het puriteinsche type verloren ging.

Daaraan gepaard ging een ander gevaar, n.l. dat de gereformeerde vroomheid een Zondagse vroomheid ging worden, terwijl van de godsdienstigheid in de weekse da­gen dikwijls niet veel gezien wordt. Ook in gereformeerde kringen drong verwereldlijking binnen.

Het is duidelijk, dat ook de nadruk op het geestelijk karakter van de gereformeerde religie bevorderlijk kan zijn aan een in de grond der zaak libertijnse opvatting, dat de religie een zaak van privé belang is. Ook dit tot schade van de openbaring der religie in de saamleving als geheel.

Deze eenzijdigheden zijn zozeer ingeroest, dat een afkeurend oordeel de herder en leraar kan ten deel vallen, als hij, volkomen getrouw aan de eis van ,,Schrift en belijdenis" vgl. slechts de Catechismus over de Wet in het stuk der dankbaarheid!'— het volk vermaant om ook in het dagelijkse leven de Wet te betrachten. Hij kan het ontmoeten, dat men zegt: „dat is ethisch". Ziedaar, waarheen de eenzijdigheid heendrijft. Want als dat „ethisch" is, is de Heilige Schrift ook „ethisch", en dan zijn de reformatoren met hun onderwijs over de Wet des Heeren ook ,,ethisch".

En wij vragen, hoe zal de Wet worden gekend in haar ontdekkende werking, als zij niet wordt betracht?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen