Wat anderen schrijven

Ds. F. H. Landsman schrijft in het nummer van „De Hervormde Kerk" van 3 Januari '53 o.a. het volgende :

Bij het begin van de negende jaargang van ons gezinsblad enkele woorden van hart tot hart ! Het is met grote dankbaarheid, dat wij het getal negen op de voorpagina zien staan. De verwachtingen, waarmede dit blad destijds opgezet werd, zijn niet beschaamd. Niet alleen in die zin, dat ondanks vele wisselingen in het lezerscorps het oplagecijfer kon worden gehandhaafd en geconsolideerd. Nog meer hierin, dat wij door dit blad mede mochten werken aan de opbouw van het gemeenschapsleven in de Hervormde Kerk.

Deze opbouw is nog bij lange na niet voltooid. We staan voor ons gevoel zelfs nog maar aan een begin. Of hebben zij gelijk, die beweren, dat we ten aanzien van de geestelijke opbouw van de Nederlandse Hervormde Kerk de beste tijd alweer achter de rug hebben en dat de ontbindende krachten de overhand gaan krijgen?

We moeten toegeven, dat er wel het een en ander is, dat deze pessimistische stemmen in het gelijk schijnt te stellen. Velen schijnen hoe langer hoe meer de neiging te hebben meer waarde te hechten aan dat wat verdeelt, dan aan dat wat verenigt. Zij kapselen zich in in eigen groepsverband en houden zich af­ zijdig van het algemene werk van onze Kerk. Daarnaast vormen zich ook nieuwe groeperingen, die natuurlijk ook weer het beste met de Hervormde Kerk voor hebben, maar intussen in de practijk de verwarring alleen maar groter maken. Toch menen wij te mogen zeggen, dat zij niet karakteristiek zijn voor het beeld, dat ons kerkelijk leven biedt.

Dit wil natuurlijk niet zeggen, dat zij onbelangrijk zouden zijn en dat naar hun stem niet zou behoeven te worden geluisterd.

Wij denken in dit verband bijvoorbeeld aan de samenwerking van predikanten van confessionelen huize en komende van de zijde van de gereformeerde bond, die onlangs tot stand kwam en die vooral bedoelt de toepassing van de leertucht in de Ned. Hervormde Kerk te bevorderen. Wij vragen ons af, of men zich van die zijde niet te veel blind staart op enkele excessen, die er ongetwijfeld zijn, en te weinig oog heeft voor de winnende kracht van het waarachtige, levende belijden, dat zich, door de kracht des Geestes, ook wel zonder leertuchtprocessen weet door te zetten en de gemeente van Jezus Christus bouwt.

Neen, ds. Landsman, deze mannen staren zich niet blind op enkele excessen ; het is een protest tegen de verkrachting van onze belijdenis over bijna de gehele linie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen