De nieuwe weg

Vervolgverhaal

door J. W. OOMS

I.

Fel en verblindend brandde de zomerzon op de polder, die lag ingekapseld tussen de norse wrikkeloze rivierdijken. De mensen spraken van een hittegolf, overgewaaid uit het verre Afrika. Een paar grutto's, anders toch dartel vogelvolk in de blakerende polder, hadden zelfs de schaduw van het lorkenhout langs de Tiendeweg gezocht. Maar de boeren werkten als bezetenen, een wilde begeestering had hen gegrepen, de hooibouw was in volle gang.

In de Boezem, die dwars door de Alblasserwaard snijdt, alsof in oude tijden een' reuzenploeg een kaarsrechte geweldige voor getrokken had in het lichaam van de aarde, lag een kleine tjalk gemeerd. Het windvaantje hing bijna roerloos, er was geen geluid van streelend water tegen boeg of roer. De schipper van dat schuitje, dat de naam Vrouw Jacoba op het boegboord meevoerde over de Hollandse binnenwateren, had het er van genomen. deze hete zomermiddag. Hoewel zijn bodempje van veertig ton de laadlijn afgeladen lag, had schipper Evenbleij zich languit in het welige bermgras van het waterkeringsdijkje laten vallen. Over zijn verweerd gezicht dartelde de schaduw van een peppelkruin. De schipper was gelijk de grutto's, die de blakerende zon ontweken hadden.

Bart Kooijman, de rijke boer op de kapitale hofstee aan het eind van Braank, ging over het keringsdijkje naar zijn hooiland. Dat was puik land, het beste van al de aaneengerijde bunders in de polder Langenbroek.

Gaande over het dijkje, zag hij daar die schipper liggen. Bart werd ineens gram in zijn binnenste, toen hij de luierende kerel in de schaduw van de peppel zag. En hoewel hij barre haast had om het hooi op hoppers te gaan zetten — had hij al uitgerekend, dat als hij avanceerde, hij na melktijd de hooikamp zelfs nog zou kunnen narijven — toch kon hij niet nalaten om even te blijven staan en misprijzend te zeggen :

„'t Is een manmens gezet om te werken — het luieren is uit den boze."

Schipper Evenbleij kwam niet omhoog: „Goeienmiddag, boer, " zei hij langzaam, „'t Is warm vandaag."

„Er hangt hette, dat is waar. Maar er moet aangepakt worden, dat is óók waar. Dagdieverij is een groot kwaad."

, , Ja, je hebt gelijk, " antwoordde de tjalkschipper minzaam. „Maar je doet beter, om dat aan mijn principaal te vertellen. Het drukt mij de pet niet, want ik krijg een redelijk liggeld voor elke dag, dat ik niet lossen kan. Dat is goed geaccordeerd."

, , Maar wie is dan jouw principaal ? En voor wie vaar jij vracht ? "

, , Kijk naar de andere kant, dan zie je mijn schuit. Die is afgeladen met zand. En de eerste maanden zal ik een principaal hebben, die er wezen mag. Het is eigenlijk niemand minder dan het Rijk. Want Provincie of Rijk, dat is mijnentwege allemaal hetzelfde, 't Komt allemaal uit Den Haag. Mijn opdracht zogoed als mijn geld komt van de hoge heren."

„Dan weet ik het al, " zei Bart Kooijman grimmig. , , Dan help je zeker mee aan de nieuwe weg ? "

„Eerlijk en naar waarheid geraaien, boer. Maar 't was eigenlijk gezegd ook niet zo'n moeilijk raadsel, waar ? "

, , Niemand moest er een hand voor uitsteken, " verklaarde Bart met donkere stem. , , Er moest geen schipper te vinden zijn, die daar voor varen wilde." (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen