De nieuwe weg

Vervolgverhaal

door J. W. OOMS

, , Meen je soms, dat het geen eerlijk werk is ? " vroeg schipper Evenbleij, terwijl hij nu omhoog kwam. , , Het is een bestek, dat vast wel een millioen zal kosten. En ik ben dankbaar, dat ik er ook een graantje van mag meepikken."

„Die nieuwe weg moest er niet komen, " hield Bart Kooijman vol. , , Dit  jaar niet en nooit."

, , Ze hebben mij geen toestemming gevraagd, " zei de schipper. „Er is een aannemer, waar ik dikwijls voor vaar. [Hij moet die nieuwe weg aanleggen,  dwars door dit koeienland. Ik schat wel een maand of vier, vijf zand te kunnen varen. Maar ik heb nog geen beschrijvingsbriefje om te lossen en ik moet dus afwachten tot de uitvoerder bij me komt. Ik verwacht hem vandaag nog wel. En intussen neem ik er mijn gemak 1 van."

„Maar voor een man, die gezond en recht van lijf en leden is, is luieren een schande, " bleef Bart volhouden.

De schipper knikte goedmoedig.

, , Ieder zijn meug, boer, " zei hij daarna. , , Maar jij weet niet, dat ik al twee nachten uit de kleren geweest ben. Gisternacht ben ik met een vracht zandsteen naar de Kop van 't Land in Dordt gevaren. Die heb ik gisteren gelost. En vannacht heb ik zand geladen bij de zuiger, die voor Krimpen ligt. Toen ik vol was, ben ik in één ruk naar hier komen varen. Noem dat dan maar luieren."

Nu moest Bart Kooijman toch wel eerlijk bekennen, dat hij de schipper te vroeg veroordeeld had.

, , Ik had daar geen kennis van, schipper. Ware het anders geweest, ik zou niet over dagdieverij gesproken hebben. Ik gun jou rust op z'n tijd, want dat heeft een mens ook nodig."

„En ik wens je voorspoedig wérken in de smoorhete zon. Maar het zal zweet kosten, dat wel. De zon bakt vandaag de wereld bruin."

, , Wij boeren mogen voor de hooibouw geen beter weer wensen, schipper."

, , Ieder in zijn vak. Ik voor mij zou het niet kunnen harden als ze mij midden in een koepolder zouden zetten. Ik v/eet zeker, dat ik heimwee naar de schipperij zou krijgen."

, , Dat versta ik wel. Maar ik Voel me thuis in de polder. Dat zit er in bij mij. al van veel geslachten her. In de polderboeken van zeventienhonderd wordt mijn geslachtsnaam al genoemd. Wij boeren zijn om zo te zeggen vergroeid met het land. Maar dat zal jij niet kunnen vatten, schat ik. Jouw aard ligt ergens anders."

, , Begrijpen doe ik het wel, " zei schipper Evenbleij. , , Jij bent in een hofstee geboren, — ik in het petiterige roefje van een beijzerde paviljoenstjalk. Ieder dus naar zijn aard en bestemming. Ik heb van mijn vader de liefde voor de schipperij geërfd. Jij zal krachtens je geboorte vastgeklonken zitten aan het boerenbedrijf. Ja, ik versta dat wel."

, , Maar dan zou je ook moeten begrijpen, dat die nieuwe weg hier niet moet komen, " vervolgde Kooijman, terwijl zijn gezicht verstrakte. , , Want die nieuwe weg is een uitvinding van de heren in Den Haag en wij hebben er niet om gevraagd, 't Ergste is, dat die weg in onze grond hapt. Die verkeersweg kost mij drie bunders best grasland. Dat is hard voor een boer."

• Opnieuw knikte de schipper.

, , Een ieder is zichzelf het naast. Ik moet zand varen voor de nieuwe weg. Dat betekent voor mij weer een paar maanden brood."

2) (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen