De nieuwe weg

Vervolgverhaal

En dit zeggende had hij met een handgebaar de aandacht gevestigd op de ingelijste plaat die al jaren lang in de consistoriekamer hing en die de brede en de smalle weg voorstelde.

Toch hadden de diakenen wel beseft, dat het een vreemde gang van zaken zou worden, indien kerkeraad en kerkvoogdij in een onteigeningsprocedure gewikkeld zouden worden. Bovendien was niemand er goed van op de hoogte, hoe ver men gaan kon.

, , Dan halen wij er wel een advokaat bij, die kent de klippen en de streken van de wet", had Kooijman voorgesteld.

Doch men was daar niet op ingegaan. Na twee vergaderingen was met een kleine meerderheid van stemmen besloten, een gedeelte van het diaconie-land vrijwillig te verkopen ten behoeve van de aanleg van een nieuwe verkeersweg. Bart Kooijman had tegen gestemd; vol overtuiging had hij zijn neen laten horen.

Ook persoonlijk had hij voet bij stuk gehouden en niet van een vergelijk willen weten, zodat zijn land tenslotte onteigend geworden was.

, , Ze hebben 't mij afgenomen, mijn land, " zei hij er soms van. , , Met allerlei wetten en advokatenpoespas hebben ze me drie bunders puik land ontfutseld. En daar blijkt weeral uit, dat het recht struikelt op de straten."

Ook deze middag, in het hooiland voortdoende, heeft hij weer kwalijke gedachten over die nieuwe weg. Het gesprek met de tjalkschipper heeft hem korzelig gemaakt. De eerste schuit met zand is dus voor de wal gekomen. Het heeft lang geduurd, maar uitstel is helaas geen afstel geworden. Onafwendbaar is het gevaar naderbij gekomen en nu is het dan zelfs al zo ver, dat spoedig de Waard zal gaan daveren van het werk tot aanleg van die gehate verkeersweg.

Bart voelde zich als een verliezer. Al de requesten van de boeren en van het polderbestuur hadden dus niets geholpen. De weg zou er komen, het polderland zou worden aangerand en misvormd door de heren die te gezeggen en te gebieden hebben door heren, die de Overheid vormden en die hij dus als zodanig te eren had.

Neen, Bart Kooijman kon niet berusten in het harde besluit. Zijn gedachten werden opstandig en de wetenschap, dat er in de Boezem de eerste schuit met zand gereed lag voor de nieuwe weg, vergalde zijn genoegen over de rijke dracht van zijn hooiland en over het gunstige hooibouwweer. Het zou niet lang meer duren, dan zouden opzichters en grondwerkers over zijn drie bunders stappen en het welig grasgewas doen verstikken onder zand, zand en nogeens zand. En de tijd zou komen, dat stinkende auto's zouden rijden over een baan, waar eenmaal zijn vee te grazen liep.

4) (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen