„OOST NOCH WEST, NOCH ZAND WOESTIJN”

(DE VOORZIENIGHEID GODS)

II.

Gods Voorzienigheid. Wat wordt er eigenlijk onder verstaan ?

Er wordt dit onder verstaan dat God niet alleen de wereld en alle schepselen geschapen heeft, maar deze door Zijn voorzienigheid ook onderhoudt en regeert.

God regeert. Hij heeft Zich een doel gesteld, waarheen Hij alle dingen leidt. Het is een regering zonder einde. Onwankelbaar is Zijn troon. Geslachten mogen komen en geslachten mogen gaan. Hij blijft gisteren en heden en tot in eeuwigheid Dezelfde.

God regeert onoverwinnelijk, dwars door alles heen wat de komst van Zijn Koninkrijk wil weerstaan. Dwars ook door de zonde heen.

Naast de regering Gods is er ook de onderhouding Gods. Beide zijn trouwens niet van elkander te scheiden. God houdt alle dingen in stand. Van moment tot moment is al het geschapene afhankelijk van Gods almachtige en alomtegenwoordige kracht. Zonder deze kracht Gods, die alles, maar dan ook alles onderhoudt, kan niets, zelfs geen ogenblik, bestaan. In dit alles schittert de majesteit Gods. Ook hier bij de onderhouding geldt het: God laat niet varen het werk Zijner handen.

Zowel in de schepping als in de voortdurende onderhouding der wereld openbaart zich de tegenwoordigheid der Goddelijke kracht; Dit alles gaat ons denken ver te boven. 

Op de zevende dag der schepping heeft God, zo staat er in Genesis, van al Zijn arbeid gerust. Tegenover dit grote werk der schepping, die almachtige daad Gods, wordt de regering en onderhouding van het ganse heelal en van alle schepselen in Gods Woord getekend als een rusten Gods. Het is dus als het ware alsof deze regering en onderhouding, menselijkerwijs gesproken, door de Heere zonder inspanning geschiedt. En toch, als we aan deze voorzienigheid Gods denken, aan de kracht en de wijsheid welke hiertoe nodig zijn, welk een activiteit openbaart zich dan in dit rusten Gods.

God is groot. Hij de Schepper, Regeerder en Onderhouder der wereld. Hij heeft maar te spreken en het is er, te gebieden en het staat er.

De hemelen zijn het werk Zijner vingeren, zo getuigt Gods Woord. Dat machtige firmament met zijn milliarden van hemellichamen, die het spoor door hun Schepper aangewezen, de eeuwen door met een tot op de minuut te berekenen stiptheid volgen, dit wordt alles slechts het werk van Gods vingeren genoemd. Let wèl : vingeren. Hoe gering is de kracht, die wij met onze vingeren alteen kunnen uitoefenen. En ziet, in beeldspraak zegt Gods Woord, dat de Heere met Zijn vingeren hemelen schept.

Onuitsprekelijk rijk is het volk dat door de verzoening in Christus in een levend geloof getuigen mag : Want deze God is onze God. Zij weten het: oost noch west, noch zandwoestijn, doet ons meer of minder zijn.

Verzoening en voorziening. Alleen zij die de troost der verzoening kennen, zullen ook de troost der voorziening kennen.

Het geloof in Gods voorzienigheid heeft heel wat bestrijders gehad. Alle tijden door.

Reeds in tijden van betrekkelijke rust en vrede, waarin het leven zich geleidelijk ontwikkelde, was dit zo, doch in nog veel groter mate in tijden van crisis en chaotische verwarring.

In rustige tijden waren er ook wel ten opzichte van deze belijdenis brandende vragen, die de gedachten bezig hielden. We behoeven alleen maar te noemen : ziekte, lijden en dood.

Maar deze problemen vermenigvuldigen zich in tijden van schrikaanjagende gebeurtenissen, die tot levens- en wereldraadselen worden.

In zulke tijden kwam en komt deze belijdenis in de smeltkroes. Dan rijst de beklemmende vraag op : waar is nu de voorzienigheid Gods te aanschouwen ? De wereld komt er dan niet alleen toe de belijdenis van Gods voorzienigheid te ontkennen, doch haar zelfs belachelijk te maken.

Voor de moderne mens, die reeds twee wereldoorlogen achter zich heeft, bestaat in zijn voorstelling geen God meer. Die in de hemelen op Zijn troon het regiment in handen houdt. Inzonderheid ook de natuurwetenschap heeft vaak de brug tot het ongeloof geslagen. Godsdienst werd als een hersenschim voorgesteld. En heeft het Marxisme niet tot slagzin gekozen Godsdienst is opium voor het volk ? 

De belijdenis van Gods voorzienigheid vindt nauwelijks meer een klankbodem. Door de katastrofale verschrikkingen, inzonderheid in onze eeuw, is het menselijk denken en gevoelen geheel omgewoeld. En inplaats het van een God te verwachten, Die door Zijn voorzienigheid alles onderhoudt en regeert, heeft men Diens bestaan ontkend en zich gewend tot andere steunpunten, die houvast zouden moeten geven en het oude geloof zouden moeten vervangen. We noemen slechts : spiritisme, waarzeggerij, astrologie en parapsychologie.

Er is een drang gekomen om hetgeen verborgen is te onderzoeken. Men wil de sluier van de toekomst opgelicht zien.

Het optimisme van een voorgaande eeuw heeft plaats gemaakt voor pessimisme. Immers de beste bedoelingen om weer een vreugdevol bestaan aan het mensdom te hergeven, blijken te falen. Het lied van de geleidelijke ontwikkeling is verstild en op elk terirein van het leven is de neergang te aanschouwen, doen ontwrichtende machten hun duistere werk."

De zin van het leven wordt niet meer gezien. Vandaar allerwege vertwijfeling. En opstandige beschuldigingen rijzen ten hemel.

De voorzienigheid Gods wordt geloochend, ja wat meer is : de moderne mens rekent niet meer met God. Dat is de benauwende werkelijkheid van onze dagen. (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen