FUNCTIE DER BELIJDENIS

Het is volstrekt niet onze bedoeling ons te mengen in de discussie van ds. Groenewoud en ds. A. Vroegindeweij. Wat ons echter trof in het artikel van eerstgenoemde scribent onder de titel , , Functie dér belijdenis" geeft ons aanleiding om enkele opmerkingen te maken : n. 1. dat de secretaris van de Confessionele Vereniging eigenlijk niets van de functie dèr belijdenis zegt. Wi| zouden het zozeer op prijs gesteld hebben, juist ds. Gr. óver de functie der belijdenis te horen. Immers de Statuten zijner Vereniging staan op de grondslag der Drie Formulieren, omdat zij overeenkomen met de Heilige Schrift.

Daarom is ons de houding der Confessionele Vereniging zo — ja, laat ik zeggen onbegrijpelijk.

Als wij althans uit, hetgeen naar buiten treedt, een conclusie moeten opmaken omtrent de opvatting van deze Vereniging over de functie der belijdenis, is dit een zeer moeilijke opgave. Ook wordt het niet gemakkelijker, als wij de laatste regels van genoemd artikel lezen, waarin dan toch nog iets staat: , , niet slechts om de belijdenis als maatstaf ter beoordeling van de prediking, maar ook om de functie der belijdenis als uitgangspunt en richtlijn voor het denken over de vragen van deze tijd".

Dat klinkt net, alsof wij allemaal weten en verstaan, wat dat betekent voor de practijk van het kerkelijk leven. Over de beoordeling van de prediking gesproken, mogen wij waarlijk wel vragen, waaruit blijkt het, dat de Confessionele Vereniging zich daarop richt? Heeft niet een der leden van het Bestuur der Confessionele Vereniging indertijd gewezen op het feit, dat verschillende hoge plaatsen in de kerk worden bekleed door mannen, die tot haar behoren of haar na bestaan?

Het kan toch op zichzelf niet onbillijk worden geacht, als wij onderstellen dat deze mannen dan wel in de geest der Confessionele Vereniging handelen. Uit de gang van zaken mogen wij dus opmaken, hoe men zich de functie der belijdenis in de kerkelijke practijk voorstelt.

Het voornaamste punt schijnt neer te komen op 't zitten wachten of er gravamina binnenkomen, want ds, Gr. wijst een- en andermaal op de kerkelijke weg ! Dit uitkijken schijnt te voldoen aan het eerste punt : „de belijdenis als maatstaf ter beoordeling der prediking". Vraag niet, hoe het staat met het uitstel der leertucht. Mén kan immers toch wel gravamina inbrengen en zelfs een eindweegs in behandeling nemen. Aanleiding is er te over. Ook buiten het geval-Loos. En wat doet men uit de hoek der Confessionele Vereniging? En wat doet men van de zijde der Synode? Denk maar eens aan het geval-Loos. Neen, ds. Gr., zulke opmerkingen lijken erg veel op „blindgangers".

Wat het tweede punt aangaat : , , uitgangspunt en richtlijn voor het denken over de vragen van deze tijd". Als wij alweer uit de gang van zaken moeten verstaan, hoe de aan de Confessionele Vereniging verwante leidslieden dit opvatten, is er slechts aanleiding tot één conclusie : de saeqularisering der kerk en — aanpassing van kerk en theologie aan een Christelijk , , cultuurideaal, welks verwezenlijking noch aan de kerk, noch aan de theologie, noch aan de cultuur ten goede kan komen, omdat het aan het wezen der kerk voorbijgaat, het principe van alle ware theologie verloochent en de voorwaarden mist, waaraan het de vitale krachten kan ontlenen, zonder welke cultuur zelfs met recht geen cultuur mag heten.

En toch kunnen wij niet aannemen, dat ds. Gr. helemaal tevreden is met de gang van zaken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen