VERDER VAN ELKANDER

In de , , Wandeling door de kerkelijke pers" in het dagblad , , Trouw" lazen we o.a. het volgende :

Prof. dr. F. W. Grosheide begint in zijn artikel , , Verder van elkander ? " in het Gereformeerd Weekblad „Belijden en Beleven" met de opmerking dat waarschijnlijk nooit zo sterk als in de eerste helft van deze eeuw gevoeld is, dat de gescheidenheid der kerken schuld is voor God. Hij wijst verder op de oecumenische werkzaamheden van verschillende wereldorganisaties, waarin het eenheidsstreven zich openbaart en vestigt bovendien de aandacht op de gesprekken van leden der Gereformeerde Kerken met Hervormden en Rooms Katholieken.

In verband met dit laatste — de gesprekken tussen leden van verschillende kerken — behandelt prof. Grosheide dan de vraag : „Geeft dat alles wat? Brengt het ons dichter bij elkaar? " Zijn antwoord luidt : , , Heel weinig of zelfs niets". Toch is de hoogleraar van mening, dat men er niet mee moet ophouden. Hij meent er in te zien een althans iets doen om elkander te vinden en een opmerken, hoe ver we eigenlijk van elkaar staan. Maar dan toch weer een beter zien van de grootheid van de ellende, die er toch toe leiden moet het gevoel van schuld te verdiepen en een te meer zoeken van de genade van de Heere Jezus Christus om tot verbetering te komen.

Als de oorzaak van het feit, dat er, tussen de Hervormde Kerk en de Gereformeerde Kerken tegen de verwachting van de laatste jaren in, eer minder dan meer toenadering is gekomen, noemt prof. Grosheide dit, dat deze kerken in de grond der zaak veel verder van elkander af staan, dan velen, afgaande op wat men zo hoort en leest, aanvankelijk zouden denken. Toch blijft de professor van oordeel, dat het gesprek meer kijk heeft gegeven op de bestaande tegenstellingen. En dat acht hij, hoezeer hij het betreurt, toch een voordeel.

Ik heb het artikel in zijn geheel niet gelezen ; maar aangenomen, dat de weergave door „Trouw" trouw is geweest, ben ik het in heel veel dingen met prof. Grosheide eens.

Hij schrijft, dat het nooit zo sterk is aangevoeld als in de eerste helft van deze eeuw, dat de gescheidenheid der kerken schuld is voor God.

Het is inderdaad schuld voor God. Of het echter wel zo sterk als schuld wordt aangevoeld, moet ik wel ernstig betwijfelen. Ik twijfel niet, of er zullen wel tal van enkelingen zijn die de verbreking van het lichaam van Christus betreuren, maar over de gehele kerkelijke linie is er toch maar weinig van schuldgevoel te bespeuren.

Tk meen, dat het gevoel van schuld, zal het oprecht wezen, altijd gepaard moet gaan met het verlaten van de paden der zonde.

Wat zien we echter gebeuren?

Telkens horen we van nieuwe uittredingen uit allerlei kerken en het ontstaan van allerlei nieuwe scheurkerken.

Aan de naam Gereformeerde Kerken, Chr. Gereformeerde Kerken, Gereformeerde Gemeente, hebben we niet genoeg meer. Nu moeten we al de toevlucht nemen tot voorvoegsels : Oud- Gereformeerd, of achtervoegsels : Onderhoudend art. 31, enz. enz.

Van een pogen om verdere verscheuringen te voorkomen, bemerk ik weinig of niets. Ook de pogingen om, wat gescheiden is, weer naar elkaar toe te brengen, leden schipbreuk. Ik ben helaas er van overtuigd, dat we het opschrift van het artikel van prof. Grosheide maar moeten overnemen, doch dan helaas zonder vraagteken.

Moge Gods Heilige Geest nog eens zó door de verscheurde kerken waaien dat het inderdaad eens recht als schuld wordt gevoeld.

Of moeten we niet belijden, dat het ook op kerkelijk terrein geldt, wat de apostel heeft gezegd : , , Zij zoeken allen het hunne". Mag ik het anders zeggen : Elk vecht voor zijn eigen kerk.

Toen ik eens een zeer brave, ernstige Oud-Gereformeerde ouderling over de breuk van de kerk hoorde spreken, vroeg ik hem, wat er naar zijn mening nu gebeuren moest. Weet ge, wat hij toen zei : , , Jullie moeten allemaal naar onze kerk komen".

Dat antwoord is typerend voor onze tijd.

Prof. Grosheide constateert, dat er tussen de Hervormde Kerk en de Gereformeerde Kerken tegen de verwachting van de laatste jaren in, eer minder dan meer toenadering is gekomen.

Ik kan mij dat heel goed indenken. Ik ken zelf mensen uit de Gereformeerde Kerken, die in 1946 zich hebben aangesloten bij de Hervormde Kerk, omdat men verwachtte dat die Hervormde Kerk opnieuw een belijdende kerk zou zijn geworden.

Dat is ze inderdaad geworden, maar haar belijdenis is verre van statisch. Haar belijdenis is helaas zó dynamisch bewegelijk geworden, dat er groot gevaar is dat de eigenlijke fundamenten van de belijdenis zelf bewogen worden. Alles staat op losse schroeven.

Met prof. Grosheide ben ik het roerend eens, dat de samenspreking tussen de Gereformeerde groepen weer moet worden hervat.

De verschillen tussen de groepen worden elke tien jaar steeds groter. Elke groep maakt een eigen dogmatische ontwikkeling door.

Dr. Kuyper zette zijn stempel op de Gereformeerde Kerken.

Dr. H. Visscher op de Gereformeerde Bond.

Prof. Wisse op de Chr. Gereformeerde Kerk.

Ds. Kersten en ds. Steenblok op de Gereformeerde Gemeenten.

Prof. dr. Schilder op de Gereform. Kerken van art. 31.

In die zogenaamde Oud-Gereformeerde groepen horen we veelal het , , summum van gereformeerdheid". Men is er Calvinistischer dan Calvijn.

Het kon nog ten zegen wezen, als al déze groepen elkaar nog eens konden ontmoeten en eens naar elkaar wilden luisteren. Het kon er toe leiden, dat men aan eigen dwaalspoor of doorvloeiing der beginselen werd ontdekt. Wat zijn we blind voor eigen dwaling,

Reeds had de Gereformeerde Bond contact met de Chr. Gereform. Kerk en met de Gereformeerde Kerken. En wij hadden de indruk, dat de samenspreking nog niet ten einde was.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen