De nieuwe weg

Vervolgverhaal

door J. W. OOMS

Maar de dominee, eigenlijk nog een piepjong proponentje, was niet van hier geboortig en wist dus niet veel beter. Met Freek Boelhouwer was dat anders en daarom was het hem kwalijk te nemen dat hij zo gesproken had. Zou de dominee hem soms aangestoken hebben?

Toen Bart Kooijman in z'n eentje naar huis ging en bij de Wilgenweg kwam, die verlaten door het polderland slingert, schrok hij hevig. Hij had het gevoel, of hij plotseling een slag midden in het gezicht kreeg. Want hij zag daar zijn dochter staan, in gesprek met opzichter Mienema. Het was, of er iets knapte in zijn binnenste. Op ditzelfde ogenblik begreep hij, dat zijn uitgestippelde wensen en verlangens andermaal ondermijnd werden. Hij zou Martijntje zo graag vereend zien met Arend Langerak, de rijke boerenzoon.... Maar daar stond ze nu te praten met die opzichter, die jonge vreemde snuiter....

Bart wist ineens met ijzige gewisheid, dat Martijntje voor de tweede keer Arend wegzenden zou. Hij had de breuk tussen zijn dochter en Arend hersteld, opnieuw hadden ze elkaar gevonden. Maar nu was er een ander op Martijntjes pad getreden, iemand die werkzaam was aan die gehate nieuwe weg.

Bart Kooijman werd eensklaps driftig, — driftig, omdat Martijntje zich inliet met die snuiter uit den vreemde en zich klaarblijkelijk aan Arend Langerak niets gelegen liet liggen.

Hij werd zó driftig, dat Bart nog vóór hij de twee jonge mensen genaderd was, met schorre stem riep :

„Ga naar huis jij, Martijntje ! Je moest je schamen om je af te geven met zulk vreemd volk !"

Hevig verschrikt repte Martijntje zich weg, bang als een wezeltje nam zij de vlucht voor haar vader.

Maar de jonge opzichter bleef staan. — Ik heb geen reden om er vandoor te gaan, het is een eerlijke zaak, dacht hij.

IV.

De hooibouw liep op een eind. Hier en daar haalde een boer nog een voer hooi binnen, maar het grootste werk was toch gedaan. Er was veel en goed hooi gewonnen, de boeren waren tevreden over de oogst. Her en der werden pinken op de etwei gejaagd, want er zat veel groei in het gras.

De hitte hield deze zomer weken achtereen aan. Dag na dag stond de felle zon te glorieërön boven de polders, de einders beefden in violette kleur van de opstijgende warmte.

No. 28

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen