De nieuwe weg

Vervolgverhaal

Martijntje ontstelde van zijn mededeling.

„En is het erg aangekomen ? " vroeg zij ontdaan. , , 0, Arend zeg het me eerlijk : Is hij soms "

„Nee, dat niet, dat moet je niet denken, Martijntje ! Nee, dat zou het allerverschrikkelijkste zijn. Nee ik heb gezien, dat hij overeind krabbelde en wegliep".

, , Maar kwam het ijzer tegen z'n hoofd aan? "

„Ja, dat wel", antwoordde hij schuldbewust. , , Maar hij liep weer weg ; ik heb hem nagekeken. O, ik heb er zo'n spijt van !"

Toen kwam er een bitter verwijt over haar lippen.

„Hoe kon je dat doen ! Hoe kon je zo lomp zijn ! Je valt me tegen, je bent een rauwe kerel, een... "

O, Martijntje, ik zeg toch, dat ik er echt spijt van heb ! Geloof je me niet, Martijntje? Maar ik was zo bar kwaad op hem, omdat ik zuiver had horen vertellen, dat hij met jouw praatjes probeerde te maken".

, , Lomperik !" zei Martijntje daarop — en zonder een groet liep zij snel van hem vandaan, de hofstee binnen.

Arend Langerak had gedacht, dat hij, nadat hij Martijntje eerlijk over zijn driestheid zou hebben ingelicht, kalmer zou kunnen nadenken over 't geen hij gedaan had. Doch nu nam zijn ontdaanheid nog toe en hij wist niet meer wat hij van Martijntje denken moest. Zou hij met het hoefijzer niet alleen de opzichter hebben bezeerd, maar tevens de gevoelens van het meisje, van wie hij zoveel hield?

Arend sliep die nacht niet. Allerlei verschrikkelijke gedachten teisterden hem. In het duister van zijn slaapvertrek kwelden hem zijn zenuwen en hij zag ontstellende beelden opdoemen als gevolg van zijn ernstige daad.

Hij bad, of alles goed zou mogen aflopen, dat de opzichter er geen nadelige gevolgen van zou overhouden. Maar toen hij dit gebeden had, kwelde hem een nieuwe gedachte : Hij had niet gebeden, omdat hem zoveel aan het welzijn van de jonge opzichter gelegen lag, doch uit zelfbehoud, uit angst dat de gevolgen van zijn daad hem in persoonlijke moeilijkheden zouden brengen. Nee, Arend sliep die nacht niet.

Maar in de hofstee van Bart Kooijman lag eveneens iemand wakker. Martijntje was zó in onrust over opzichter Mienema, dat zij de slaap niet kon vatten. Zij woelde in haar bed en zij kreeg het warm en benauwd.

Omstreeks middernacht stond zij op; zij deed het licht op haar kamertje aan en ging pen, inkt en schrijfpapier te voorschijn halen. Zij deed dit alles heel voorzichtig, teneinde geen gedruis te maken, want zij wilde niet, dat vader en moeder zouden horen, dat zij in 't holle van de nacht uit bed kwam.

Martijntje ging een brief zitten schrijven. Een brief, die zij adresseerde aan Arend Langerak, boerderij Welgelegen, Alhier.

— Het moet nu voorgoed uit zijn tussen ons, schreef ze. — Ik mag geen verkering aanhouden tegen mijn zin.

De volgende morgen ging Arend Langerak een moeilijke weg. Hij fietste naar de keten en barakken van het grote werk dat in uitvoering was en daar aangekomen, vroeg hij aan een werkman of hij de jonge opzichter een ogenblik zou mogen spreken. , , Welke opzichter bedoel je ? " zo werd hem gevraagd. „Geurtsen, Mienema of Terbregge? "

No. 31

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen