ONDERWIJS

UITGESCHAKELD ? (I)

't Is vandaag, terwijl ik dit schrijf 11 September 1953, Na 3 weken zat ik vanmorgen om 10 uur weer voor 't eerst voor m'n eigen raam, om het zo bekende Rotterdamse stadsbeeld aan het kruispunt Bree—Randweg in me op te nemen. Wat heerlijk om weer thuis te zijn, en nu na definitief geholpen te zijn.

God heeft alles wel gemaakt.

Hoe heeft Hij ons daarmee veel te leren. En al is dan deze leerschool niet altijd even gemakkelijk, ze is daarom juist niet minder op het doel berekend en niet minder positief in haar leiding en tucht.

De eerste paar dagen van 23—25 Aug. waren nog voor het laatste onderzoek bestemd. Nooit zal ik het laatste gedeelte daarvan vergeten. Ik wist precies wat er komen zou want ik had, zoals m'n gewoonte is, gevraagd aan de behandelende geneesheer me er alles van te vertellen. Dat heeft hij gedaan. Maar toen het onderzoek aan de gang was, werd het zo benauwd, dat op een moment de gedachte doordrong : Daar kom ik niet door ! Praten ging niet. Maar dan is er dat geweldige, dat grote, dat je zonder woorden te uiten je in de benauwdheid kunt wenden tot Hem, die — en dat word je je dan zo klaar bewust —gezegd heeft : , , Als je zult gaan door het water. Ik zal bij je zijn". Dat grijp je dan aan : „O Heere, ik kom er niet door, houd Gij mijn handen beide met kracht omvat!" Toen werd het alsof Hij de handen greep en zei : „kom — Ik zal u doorhelpen". En zo is 't geschied.

Toen kwam de eigenlijke operatie, waarvoor je natuurlijk wordt „weggemaakt" en op de zaal weer bijkomt. Na een paar dagen van harde koorts werd de temperatuur weer normaal en het herstel trad, Gode zij dank, heel vlug in en zette consequent door.

Weldra mocht ik weer even op en scharrelde zo wat rond tussen de bedden op de zaal en een paar dagen later ook op de andere zalen, waar bekenden lagen.

Wat kom je dan toch veel tegen. Te veel om op te noemen.

Slechts een paar dingen.

Hoevelen zijn er niet, die sinds hun jeugd nooit meer in aanraking zijn gekomen met de dingen van Gods Koninkrijk. En nu, ja nu zijn ze als 't ware ineens tegen de harde werkelijkheid van het leven opgebotst en nu zoeken ze toch eigenlijk steun en hulp.

Maar waar die te vinden ? Hier passen geen lange preken of breedvoerige beschouwingen, maar slechts, in elk geval aanvankelijk, een enkele heenwijzing naar Hem, bij Wie eén mensenkind alleen veilig is en geborgen. Ook al gaat 't naar 't vlees gesproken, glad verkeerd. Maar hoe moeilijk is 't, om alles van ons zelf los te laten. Ik denk aan die patiënt, die de operatie nog moest ondergaan. Eerst wilde, hij niet veel van het Evangelie weten, maar eergisteren, toen ik weer zo eens eventjes langs zijn bed kwam, toen kon hij toch niet zwijgen. O mijnheer, ik kan 't maar niet overgeven. Och ik doe nog wel wat aan de kerk, en ik had altijd gedacht, dat alles wel terecht zou komen, maar nu sta ik er voor en ik houd alles vast en ik houd mezelf vast. Begrijpt u, dat we met deze, oudere broeder nu konden spreken, om vooral dit duidelijk en klaar te doen weten : U wilt alles vast houden en u kunt niets vasthouden. Laat alles, laat uzelf toch eens los en val in de handen des Heeren. Zeg het Hem, vertel Hem alles, en belijd Hem alles. Hij is vol genade en barmhartigheid in de Heere Jezus Christus. Ik weet het verder niet. Maar als God hem niet loslaat, dan kan hij alles loslaten. Dan zal hij 't ondervinden, dat zelfs bij het naderen van de dood, als alles aan de handen ontzinkt, de Heere alleen volkomen uitkomst kan geven. God geve, dat hij daar nu werkzaam mee moge zijn aan de troon der genade !

De mensen willen je zo graag wat vertellen. En dan bij voorkeur twee dingen. Of ze hebben nog wel een goede vader of moeder gehad, die ook wel van de dingen afwisten of en dat komt nog meer voor — er was wel veel schijn van rechtzinnigheid, maar het wezen der zaak ontbrak.

En ik kreeg telkens de indruk, dat men daar eigenlijk achter wilde wegschuilen. Zo velen menen 't immers toch niet!

Voor dezulken is er maar een recept: Hun onder 't oog brengen met 'n enkel woord, hun eigen verantwoordelijkheid. Opdat ze daarmee mochten vluchten tot Hem, die wat zij zelve niet dragen kunnen voor hen gedragen heeft aan het vloekhout der schande.

En nu maak ik me zelf geen illusies. Dat behoeft ook niet. God de Heere weet, wat Hij met een eenvoudig woord doen wil. Hij alleen weet ook, waarom Hij deze mensen als mede-lijders daar deze_ 3 weken op mijn weg gebracht heeft.

Daar behoeven we ons trouwens niet moeilijk over te maken. Ook voor ons staat er geschreven : Werp uw brood uit op het water, of elders : Zaait aan alle wateren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen