ONDER CHRISTENEN

Het kan onder christenen zo wonderlijk toegaan. De buitenstaander begrijpt het vaak niet. Dat is op zichzelf niet onrustbarend. Davids hovelingen konden hun koning ook maar moeilijk volgen. , , 0m des levenden kinds wil hebt gij gevast en geweend ; maar nadat het kind gestorven is, zijt gij opgestaan en hebt brood gegeten". Wellicht had David in zijn vertrouwde omgeving ook maar weinig mensen, die bevindelijke kennis hadden van het leven des geloofs. Het zal destijds evenzeer het geval geweest zijn, dat tallozen nog een gedaante van godzaligheid aangehouden hadden, maar met de kracht resoluut hadden gebroken. Hoe weinigen gevoelen staag de kracht van het Evangelie tot zaligheid. De meesten houden hun geloof overend, enkelen worden door het geloof staande gehouden.

Het kan onder christenen zo wonderlijk toegaan. Ik zie daar twee tezamen. De een is geoefend in het geloof. Van de vaste spijs heeft hij gedurig genoten. Maar er kunnen dorre tijden voorkomen. O zeker over veel kan hij meespreken. Ja hij moet wel getuigen van de vastigheden van het geloof en van de onwrikbare fundamenten der zaligheid gelegd door Christus. Hij mag niet zwijgen van het heil en hij moet het schoonste lied van de grote Koning zingen. De buitenstaander verneemt het niet eens. Maar er ontbreekt iets, een toon. Hij is het zich smartelijk bewust. Hij vecht en worstelt. Want het geloof moet zijn versheid en frisheid bewaren. Het mag geen routine worden. Dat verhoede God genadig. Wee wanneer hij het wonder gewoon gaat vinden.

De ander kreeg oog voor zijn zonde en dwaasheid. Vergeving en verzoening is voor hem niet langer een simpel rekensommetje van één en één is twee. Hij had het met zichzelf te kwaad. In stilte en in vertrouwelijk samenzijn met een echte vriend rolden wel eens dikke tranen over zijn wangen. Zoiets komt voor. Het was geen pose, zoals bij menigeen, die jaar en dag zucht en klaagt, dat hij zo slecht is, maar er toch zichtbaar niet erg onder lijdt.

Ja en dan gebeurt het dat de een heilig jaloers is op de ander. De een benijdt de ander zijn tranen. , , Och wierd ik derwaarts weer geleid". De ander zou zielsgraag ook van de vastigheden van het geloof getuigen. Het kind begeert het volwassen zijn van de ouders, de ouders verlangen naar de onbezorgdheid van de jaren der jeugd. Zo kunnen ze van elkaar leren. Zo kunnen ze elkaar tot een hand en voet zijn. Zo acht de een de ander uitnemender dan zichzelf. Zo worden ze innig met elkan­der verbonden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen