ONDERWIJS

UITGESCHAKELD ? (II)

't Was de laatste avond, dat ik in het ziekenhuis vertoefde, gisteravond, 10 September. We praatten nog wat samen, tot de oudste patiënt, een kerks man, die overigens de dingen wel scherp onderscheidde, ineens naar aanleiding van een opmerking over een bepaalde ziekte zo rauwelings zei : „Dan kun je maar beter dood wezen ! als dat je zo moet lijden".

Hij motiveerde dit nader, door te wijzen op de Heiland, die toch ook gebeden had, dat deze drinkbeker aan Hem mocht voorbijgaan. Afgezien van het onhoudbare der vergelijking, merkte ik toch op, dat hij één ding vergat : „Niet Mijn wil, maar Uw wil geschiede".

En juist omdat het Gods wil was dat Hij door Zijn lijden een ontelbare schare zou behouden, daarom heeft God Hem juist onder het oordeel gesteld. „Hierom", zegt Hij zelf, „ben ik in deze ure gekomen".

Toen heb ik aan de acht mensen op de zaal een oude geschiedenis verteld. Een weduwe uit Schotland moest met haar zoontje van 2 jaar een reis maken door het hoogland. Onderweg veranderde het weer, er kwam regen, hagel, sneeuwstorm en ten einde raad wist de moeder geen ander middel meer, dan haar zoontje neer te leggen in een spleet van de rots, hem te bedekken met haar geruite omslagdoek en dan de sneeuwstorm in te gaan, om zo mogelijk hulp voor haar kind te vinden.

De volgende morgen vonden mensen uit het dorp, die uitgegaan waren om haar te zoeken, de weduwe onder de sneeuw. Ze was dood, Enige tijd later ontdekten ze door zijn huilen ook de kleine jongen, 's Avonds vergaderde de grijze leraar der gemeente de dorpelingen in het sterfhuis, om deze diep droeve gebeurtenis zo mogelijk nog aan te wenden tot heil hunner zielen.

Jaren gingen voorbij. De oude dominé was reeds lang tot zijn vaderen verzameld. Zijn zoon, die ook al grijze haren droeg, predikte op zekere Zondag in een havenstad aan de Oostkust. Het onderwerp zijner prediking was de liefde van Christus, die het verlorene zoekt en het weggedrevene. Toen vertelde hij aan de gemeente de geschiedenis van de Schotse weduwe en haar zoon. En hij vroeg : Wat zoudt ge zeggen van die man, als het gezicht van de geruite doek, waarin zij haar kind had proberen te redden, hem onverschillig was en hij niets meer van zijn moeder wilde weten? Welnu, mijn hoorders, welke harten hebt gij, als de liefde van de Heiland, die voor u, voor verloren zonen en dochteren in de dood is gegaan, u koud en onverschillig laat?

De volgende dag werd de predikant op een bepaald adres gevraagd, 't Was een Zeemanstehuis. Daar lag een oude zeeman. Neen, de dominé kende hem niet, maar zó sprak de matroos: „Ik ken u wel. Ik heb ook de vader van u gekend. Ziek ben ik vorige week hier aangekomen, nadat ik vele zeeën bevaren heb. Gisteren, hoewel ik ziek was, moest ik naar de kerk. Daar hoorde ik u van de weduwe, en haar zoon vertellen". En in een vloed van tranen kwam het er uit: „Ik ben die zoon ! Neen, nooit heb ik de liefde van mijn moeder vergeten. Maar wat mij zo smart is dit, dat ik nooit heb gezien de liefde van de Heiland. Daarvan hebt u gisteren gesproken en het was God, die u zo deed spreken. Mijn leven is verloren. Ik ben een zwerveling op de levenszee, maar God zij geloofd, die u het Evangelie der liefde van Christus zó deed verkondigen. Nu zijn mijn ogen geopend. Nu is er ook hope voor mij, hope, zekerheid. Diep is dit woord in mijn hart gevallen. Hij heeft alles gedaan, tot in de dood, óók voor mij. Ik weet het nu. Ik geloof het nu. Toen ik een kind was, vond ik veiligheid door de liefde mijner moeder in de spleet der rots.

Maar nu, eeuwig groter, heb ik veiligheid gevonden en vrede en rust in de Rots der Eeuwen. Hij is voor mij in de dood gegaan, om mij het leven en de vrede te schenken tot in eeuwigheid".

Stil luisterden de mede-patiënten naar dit korte verhaal, met zo duidelijke strekking. Stilte was er ! De grote lichten op de zaal waren uit. Het nachtlicht brandde. Maar over en boven alles lichtte het Woord van de liefde van Christus, die de Zijnen liefhad en heeft tot in de dood.

Ernstig hebben we vanmorgen afscheid genomen. God zegene Zijn Woord ook aan deze eenvoudige harten !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen