De nieuwe weg

Vervolgverhaal door J. W. OOMS

Ware het anders, — zo geloofde zij stellig — dan zou Martijntje de opzichter niet genomen hebben. Want er viel voor het overige niets op haar dochter aan te merken, ze was deugdzaam in haar handel en wandel.

Zo viel het vrouw Kooijman wel zwaar, dat Martijntje het met die jonge opzichter hield ; maar zij kon er in berusten en wist er zich in te schikken.

Met Bart was het heel anders ; die kon het niet verkroppen. Hij sprak geen woord tot zijn dochter en het is te begrijpen, dat er zodoende een benauwde en ondragelijke spanning op de hofstee ontstond.

Zwaar te verteren viel het Bart Kooijman ook, toen op de kerkeraadsvergadering diaken Wildeboer met duidelijke afkeuring in zijn stem de vraag stelde : „Wat hoor ik, Bart ? Is het waar ? Heeft jouw dochter 't oor geleend aan zo'n vernieler van het goeie grasland ? "

Bart Kooijman keek strak voor zich uit.

, , Man, " zéi hij zuchtend, de ogen gericht op het tafelkleed, dat vroeger groen van kleur was geweest, , , kleine kinderen trappen op het kleed, maar grote kinderen trappen een ouwer soms op het hart."

, , Maar jij had, vader zijnde, daar toch een stokje voor kunnen steken, waar ? "

, , Je hebt zoiets niet in je hand of in je macht, " antwoordde hij met een gebaar van machteloosheid.

Een poosje later begon diaken Wildeboer er weer over. ; , ; , ,

, , Als 't meidje van een ouderling gaat aanpappen met dat wildvreemde manvolk, dan is voor andere meidjes 't hek ook van de dam. Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar jouw gezin, een gezin van een ambtsdrager dus, geeft geen mooi voorbeeld voor de gemeente."

Die woorden haakten Bart in het hart. Het waren angels die een bitterje pijn veroorzaakten.

, , Dacht je, dat ik niet alles in het werk gesteld heb om het te keren ? " vroeg hij met trillende stem. „Ik heb Martijntje er danig de les over gelezen". En ineens schoot zijn stem heftig uit : , , En ik ben er nóg mee bezig ! Zij zal nooit mijn toestemming krijgen én ik houd haar al zo kort als het kan !" , , Daarmee is het kwaad niet gekeerd, Bart "

Die opmerking bleef hameren in zijn hoofd. Het kwaad niet gekeerd het kwaad niet gekeerd

Kooijman zei deze avond bijna geen woord meer. Hij was meer met zijn eigen problemen bezig, dan met de zaken van kerk en gemeente.

. Maar toen de dominee weer aan de orde stelde, of de kerkeraad geen taak had ten opzichte van het vreemde werkvolk, dat ver van huis in barakken verbleef, zei Bart Kooijman zeer beslist: , , Nee ! Wij hebben die onte gasten niet geroepen, we hebben niks met hen te maken !"

, , Maar zó mogen wij er niet over denken, " merkte de dominee verstoord op. De overige kerkeraadsleden vielen Kooijman echter bij. 

No. 40

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen