De nieuwe weg

Vervolgverhaal door J. W. OOMS

„Onder de eigen gemeenteleden is nog goed werk te doen, we hoeven nog niet onder vreemden te beginnen, " merkte iemand op. En diezelfde persoon meende zelfs, er ook de tekstwoorden „beginnende bij Jeruzalem" bij te moeten halen.

Met uitzondering van de dominee was iedereen het er mee eens.

Toen Bart Kooijman na de vergadering alleen naar huis liep, dacht hij steeds aan de woorden, die de diaken hem toegevoegd had. Het kwaad niet gekeerd.

Verbitterd van gemoed overwoog Bart, dat Martijntje door haar handelwijze zelfs zijn gezag op de kerkeraad ondermijnd had.

— Mijn dochter geeft het slechte voorbeeld, dacht hij mistroostig. — Een dochter van een ouderling gaat er in voor om met de lui van het grote werk aan te pappen.

Bart Kooijman kon het niet verwerken. Het vrat aan zijn zenuwen, heel zijn hart kwam er tegen in opstand.

Wat zouden de mensen er wel van zeggen ? Zondag zou hij, zoals altijd, weer in de ouderlingenbank zitten en dan zou er door de kerkgangers gefluisterd worden : Ja, daar zit hij nou als ouderling, als opzichter van de gemeente, als iemand die ook moet toezien op de leer maar zijn bloedeigen dochter heeft een rechtschapen boerenzoon de bons gegeven en houdt het nu met zo'n kerel, die meehelpt om het polderland te vernielen

Bitter waren deze gedachten voor Bart Kooijman. Door de handelingen van Martijntje voelde hij zich ernstig in zijn eer en waardigheid aangetast. Had hij nog recht van spreken als hij mensen zou moeten vermanen indien hun wandel niet zou zijn zoals het betamelijk geacht mag worden ? Zij zouden hem voor de voeten kunnen werpen, dat hij zijn eigen dochter niet in de rechte koers had kunnen houden en dat hij tegenover anderen dus maar liever zwijgen moest. Kijk naar je eigen dat zou hij in alle toonaarden te horen krijgen, zo stelde hij zich voor.

De volgende dag besloot hij Mienema duchtig de les te gaan lezen.

Hij ging naar het grote werk, waar hij de opzichter spoedig ontdekte in gezelschap van een paar collega's.

Kooijman stapte zelfbewust en grimmig op Mienema af.

„Ik wil met je spreken, " sprak hij afgemeten. Er klonk dreiging in zijn donkere stem.

Toen Mienema Kooijman op zich af zag komen, kwam er heel even een rode blos op zijn gezicht. Hij begroette de ouderling beleefd, zonder echter onderdanig te zijn.

No. 41

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen