ONDERWIJS

Het afwijkende kind.

Op 30 October j.l. werd te Utrecht een vergadering gehouden van mensen, die werkzaam zijn ten behoeve van het afwijkende kind. Dat zijn dus de mannen en vrouwen van het Christelijk Buitengewoon Onderwijs. Ik heb deze vergadering mogen bijwonen en zal u er iets van vertellen. Allereerst moet me dit van het hart, dat ik zeer ben getroffen door deze vergadering. En wel ten eerste door de fijne samenwerking tussen de Besturen en de Personeelsorganisatie. Het waren de Unie C B. O., d.w.z. Unie van onderwijzers en artsen werkzaam bij het Christelijk Buitengewoon Onderwijs en de Vereniging C.B.O., d.w.z. de Bond van Besturen van Chr. Scholen en Inrichtingen voor Buitengewoon Onderwijs, die gezamenlijk deze vergadering hebben belegd en georganiseerd en dat op een uitstekende wijze.

Ten tweede trof me de grote opkomst uit alle delen van het land. Deze mannen en vrouwen stellen nog belang in de zaken, die hun levenswerk aangaan en ze hebben er wat voor over.

Ten derde trof daar de intense belangstelling voor wat ter vergadering werd gesproken. Zowel tijdens de middag als tijdens de morgenvergadering was er zulk een intense belangstelling, dat je een speld kon horen vallen.

Sprekers en onderwerpen waren deze belangstelling trouwens ook ten volle waard.

De heer Vlietstra, Hoofdinspecteur van het Buitengewoon Onderwijs hield een rede over: „Het afwijkende kind en liet gezin". We moeten, aldus spr. de inrichtingen voor B.O. niet apart zien, maar in het gehele verband, als een éénheid, als een totaal, al zijn er ook 13 sectoren. Doofstommen, blinden, geheel of gedeeltelijk verlamden, debielen, imbecielen, 't Zijn allen afwijkende kinderen, die niet bij 't gewone onderwijs thuis horen, maar bij 't buitengewone. Maar ook het afwijkende kind zelf is weer niet te zien op zichzelf, maar in 't gezin, 't Gezin staat er achter. Immers 't gezin is een eenheid, moet het tenminste zijn voor al zijn leden. Dat is ook altijd de ratio geweest, als we er ook de school bij betrekken.

Eenheid tussen gezin en school. Gelijk gestemd vooral als het gaat om de geestelijke belangen.

Het afwijkende kind stempelt de school tot een buitengewone, maar het stempelt ook het gezin waaruit het is voortgekomen tot een buitengewoon gezin. Verstaat men, wat dat inhoudt ? Begrijpt men iets van het leed der ouders, die er menigmaal onder gebukt gaan ? Voelt men iets van de zorgen voor het heden en voor de toekomst ?

Uit enkele beslissingen is de laatste tijd gebleken, dat de regeringsinstanties er iets van gaan begrijpen, dat ook de financiële zorg van het gezin voor het afwijkende kind groter is dan voor de normale.

En nu gaan sommige van deze kinderen naar een inrichting, omdat ze niet alleen op school niet terecht kunnen, maar ook niet thuis gehouden kunnen worden. Denk b.v. aan de doofstommen, blinden. Maar de meeste blijven toch thuis en hoe gaat 't dan ? Er zijn geluk­kig ook onder de gezinnen die dit aparte leed te dragen hebben, nog vele goede gezinnen, waar juist, niet alleen bij de ouders, maar ook bij de broers en zusters grote liefde voor het afwijkende kind wordt gevonden. Waar men met blijdschap zichzelve iets ontzegt, om 't misdeelde broertje of zusje te helpen.

Maar 't gebeurt ook anders, 't Gebeurt ook, dat de andere, gezinsleden zich schamen voor de medemensen over hun afwijkend kind en 't maar zo lang mogelijk verborgen houden bij eventueel bezoek.

Want hoe zien anderen het ? Als een schuld ! 't Zal wel in de familie zitten ! Spr. illustreert echter dat hiervan geen sprake behoeft te zijn, al kan 't voorkomen. Van de 40 door hem onderzochte gevallen was dit bij 38 zeker niet het geval. Bij 2 moest de mogelijkheid open blijven, maar 't was niet te bewijzen.

Ieder normaal gezin moet er maar van verzekerd zijn, dat afwijkingen, lichamelijk of geestelijk, kunnen inslaan als een bliksemstraal, ook in een gezond gezin. (Denk b.v. aan kinderverlamming).

Diep ernstig vroeg spr., of het Nederlandse volk met z'n actieve handelsbalans en z'n deviezenoverschot van 1800 miljoen in 1952 en zijn verre boven de raming uitgaande belastingopbrengst toch niet achteloos aan deze gezinnen zou voorbijgaan. Het leed van dit kind, het leed van het gezin met het afwijkende kind, raakt het hele volk.

Nederland, dat veel ten koste legt aan de bestrijding van kanker en t.b.c. vergete niet er voor te zorgen, dat het afwijkende kind geholpen wordt, ook als het straks zonder z'n ouders, in de wereld komt te staan. Als daar voor gezorgd werd, zou er veel zorg uit de gezinnen verdwijnen. (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen