NOG EENS BESCHEID

Ds. Boeijinga is nog niet tevreden met ons antwoord. Dat hadden wij ook niet verwacht. Het spijt mij echter wel, dat het drukfoutenduiveltje er weer tussen zat. Ik vertrouw, dat ds. B. de „errata" heeft opgemerkt en dan zal hij het met mij eens zijn, dat zijn antwoord nog wel een beetje anders zou zijn uitgevallen, als die fout niet was ingeslopen. Dat woordje zeg inplaats van zij, geeft een heel andere wending aan de zin. Immers als men zeg leest — en dat schreven wij — staat er juist, dat wij niet voor het naaste houden enz.

Met andere woorden, als ds. B. met de correctie had kunnen rekenen, zou hij althans op deze passage anders hebben gereageerd of deze maar laten gaan.

In ieder geval kom ik daarop niet terug.

't Is mij overigens ook niet te. doen om verwijdering te zoeken.

Als de Gereformeerde Kerken, zoals ds. B. beweert, niet of niet meer zo absolutistisch zijn kan dat ons alleen maar genoegen doen. Dan is er mogelijk weer meer hoop, dat de gereformeerde gezindheid nog eens in één kerkverband komt. Dat zal echter nooit gaan door afscheiding, maar door vereniging. Als de Gereformeerde Kerken niet of niet meer de enige weg tot realisering van dat Ideaal daarin zien, dat alle gereformeerden zich voegen bij de Gereformeerde Kerken, maar dat het ook wel langs een andere weg zou kunnen, dan is er heus meer hoop, dat het nog eens tot vereniging komt.

Doch afscheiding kan daartoe niet helpen. Ik ga met ds. B. ook niet discussieëren over de „reformatorische actie" van dr. Kuyper, die „aanvankelijk vlak bij de Hervormde Kerk" moest blijven. Men kan niet Hervormd blijven en met het instituut breken. Dat gaat niet.

De zaak wordt ook helemaal niet gediend door discussies over de bedoeling van dr. Kuyper, noch ook, of de „rechtmatige zonen" der reformatie in 1886 zijn uitgebannen of uitgegaan. Dat helpt op het ogenblik niets ineer.

Overigens glijdt ds. B. wat erg gemakkelijk over onze, moeilijkheden heen. Ik neem hem dat geheel niet kwalijk. Want de buitenstaander weet het altijd precies, wat een ander moet doen.

Plotseling yergeet ds. B., dat wij het over de vereniging van kerligemeeaachappen hebben. Niet wat iedere gereformeerde bonder moet doen, maar wat het gereformeerde volk in de Hervormde, Kerk moet doen in de kerkelijke situatie, waarin het verkeert. De verantwoordelijkheid van het gemeentelid is bovendien nog weer anders dan die van de ambtsdrager. De individuele afscheiding van leden naar andere gemeenschappen of een conflict van een predikant of ouderling, dat tot zijn ontzetting zou leiden, kan niet bevorderlijk zijn aan de vereniging der gereformeerde gezindheid in één kerkverband. Evenmin een afscheiding van velen. Dat hebben wij aan de gebeurtenissen van 1886 kunnen zien. Neen, de Synoden moeten handelen. De zaak moet kerkelijk worden aangepakt.

, Ik beweer nog eens, dat het aan de vereniging van de gereformeerde gezindheid zeer ten goede zou komen, indien de Synoden van de Gereformeerde Kerkgemeenschappen dit vraagstuk aangrepen met de bedoeling om die vereniging tot stand te brengen, ook als dit moest door terugkeer tot de Hervormde Kerk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen