Aphorismen etc. IV

AIs de photo's ons vertelden, Hoe 't toch in uw binnenst' was, , Niemand zou zich komen melden Om te staan straks achter 't glas.

Of: Men laat zich liever photograferen. Dan zijn binnenst' buiten keren.

Of: Ook photografen moeten leven van de ijdelheid der mensen.

Mag ik u eens een ondeugende vraag doen? Heeft uw portret wel eens in de krant gestaan of in de Radiogids? Niet zozeer in kabinetformaat, maar als een soort pasphoto?

En mag ik nog even ondeugend blijven : Wanneer u zag, dat uw portret er in stond, naast andere, waar keek u dan het eerst naar?

Och, zeg het maar, want wij weten het toch wel : Wanneer er andere mensen bij waren, dan nam u het blad schijnbaar nonchalant ter hand ; u keek heel bescheiden eerst naar andere phoo's en kwaamt dan eindelijk aan de uwe toe. Anderen keken over uw schouder mee en zeiden plotseling : „Kijk, daar staat u ook !"

Soms voegden zij er aan toe : „Goed geslaagd, moet ik zeggen !" Maar ook wel eens : „Heh, nee, dat bent u niet!" Of: „Wat bleke afdruk ! 't Is net of u lijdt aan bloedarmoede !" Ja, men kan wat horen in dat geval. Maar u zelf naamt er nauwkeurig nota van of uw portret goed geretoucheerd was. Of die vervelende moedervlek wel was weggewerkt en of uw , , arendsneus" (om geen ander woord te gebruiken) niet opviel".

Ja, ja, een mens heeft wat een zorgen om zijn uiterlijk ! Want hij wil wel graag bekeken worden (al krijgt hij of zij daaronder wel eens een kleur), maar hij wil zélf ook heel graag kijken.

Nu, daar is wel gelegenheid voor, want bladen en tijdschriften staan altijd weer vol met allerlei gezichten. De Pers drukt immers af, wat de mensen zelf graag willen ; vandaar die portrettengeschiedenis.

Als er eens iets gebeurd is, zegt men: daar hoort een plaatje bij. Zelfs een huwelijksinzegening in de kerk willen sommigen gefilmd of gekiekt hebben.

Vele grote mensen zijn als kinderen, die gaarne lezen uit prentenboeken. Dat gaat hun wat vlugger, want voor lang en ernstig lezen hebben zij geen tijd. Zij willen Mossadeq in pyama zien, terwijl hij snikkend zijn hoofd neerlegt op de bank, waar hij in zit. Of anders die ex-koning van Egypte.

En zo komen, ieder op zijn tijd, alle mensen, met photo en al, in de krant. „De grote Vier", samen aan het dineren of aan het glimlachen, want heus, ze zijn al wel wat opgeschoten, al was het alleen maar daardoor, dat ze met mekaar weer wat opschieten kunnen. Soms ook kinderen al, wanneer het min of meer wonderkinderen zijn. Grote mensen ook, als zij voor de Radio spreken of musiceren of een jubileum vierden, of een bepaalde leeftijd bereikten.

Of u er van gediend is of niet, het wordt u eenvoudig niet gevraagd. De een of andere olijke photograaf, bedreven in zijn vak, neemt wel even een „snapshot" van u, terwijl u er geen erg in had. Wat staan ze daar aardig in kranten en. gidsen, de dominees en anderen, die dan en dan spreken zullen. Een kostelijk schouwspel: al die gezichten te zien van mannen met en zonder wipneuzen, sommigen met enige verbazing op het aangezicht, alsof het hun meevalt en verwonderd, dat hun dit nog mocht overkomen, dat zij uit hun vergeten hoek ineens „voor het front der wereld" verschenen.

Het is waarlijk geen kleinigheid !

Uit een en ander kunnen wij zien, dat wij volop leven in een tijd, waarin haast ieder mens wordt gezet in de steer der gewichtigheid.

Dit is tegelijk een antwoord aan hen, die vragen willen : Maar is dat nu allemaal verkeerd? Lezer, u kunt die vraag zelf het best beantwoorden. Er is zeker iets onschuldigs in deze dingen. Ook de photografie is een gave Gods, evenals de schilderkunst. Intussen is het voor ons allen nodig, dat wij voor Gods heilig Aangezicht uit die sfeer der gewichtigheid worden uitgerukt. Mijn uitwendig portret heb ik in een enkel geval slechts nodig. Mijn innerlijk portret, de volmaakte tekening van mijn innerlijk, heb ik wèl nodig. Die kan ik tot mijn zaligheid niet missen. Jacobus in zijn brief tekent dat zo geestig, wanneer hij het heeft over hoorders en- daders des Woords. De hoorders kijken maar even in de spiegel, schrikken dan en gaan weg. De daders blijven langer en kijken door.

Laten wij dit, temidden van alle portrettengedoe, nooit vergeten : Wij moeten ons laten doorlichten van Hoger Hand.

Gods Wet tekent mijn innerlijk portret volmaakt.

Kostprijs : Mijn hele Farizese inboedel.

, , Vrome" mensen roepen over de prijs: Ach ! en wee !

Ze beseffen niet, dat straks „de grote devaluatie" komt.

Bidden wij, dat Gods Heilige Geest ons daar altijd weer bij bepale, opdat wij als echt onbeduidende mensjes in Christus zalig worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen