De bloedraad

Stadhouder Pilatus speelt zijn spel en verliest het. Reeds spoedig nadat Jezus bij hem voorgeleid was stond het voor hem vast, dat Deze onschuldig was. En met een enkele blik had hij gezien, dat haat en nijd Hem in zijn rechtszaal hadden gebracht.

Alles heeft hij in het werk gesteld om Jezus uit de handen der Joden te redden. Maar niets is hem gelukt. Tenslotte tracht hij een uitweg te vinden door Hem te stellen tegenover Barabbas, de moordenaar. In zijn hart koestert hij de stellige verwachting, dat het volk nog wel zoveel rechtsgevoel zal bezitten, dat het Jezus zal verkiezen boven deze rasechte misdadiger, die in een oproer gegrepen is. De toeleg mislukt. De stadhouder speelt zijn spel en verliest het. Barabbas moet vrij, voor Jezus vraagt men het kruis. Pilatus is ontgoocheld door de woede van het volk. Hij laat zich water brengen en wast voor aller ogen zijn handen om daarmee zijn onschuld te betuigen. Dit spreekt hij ook nadrukkelijk uit : Ik ben onschuldig aan het bloed van deze Rechtvaardige ; gijlieden moogt toezien.

Alle verantwoordelijkheid wil hij op het volk leggen. Dit begrijpt hem terstond. En het aarzelt geen ogenblik. Neen, nooit zal het last krijgen met de keus Barabbas-Jezus. Dacht Pilatus dat God het zoeken zal om dit onreine bloed ? Het gehele volk schreeuwt : Zijn bloed kome over ons en over onze kinderen !

Dit is boze, onverantwoordelijke taal. Het is het roepen om de vloek, terwijl men moet bidden om de zegen. Het is het verachten van Jezus' bloed, terwijl men het moest hoogachten. Wel had de Heiland eens gezegd : Uit het hart komen voort boze bedenkingen, doodslagen......

Welk een smart moet Jezus' ziel doorgolfd hebben, toen Hij met Barabbas op het tweetal geplaatst werd ! Hij werd op één lijn gesteld met de moordenaar, Hij de Levensvorst, die Zijn leven wilde geven voor ten dode getekende zondaren. De één was gekomen om te verderven, de ander om te behouden.

En gevoelt ge niet nog meer van Zijn bittere smart, als ge Barabbas ontsla­ gen ziet van alle rechtsvervolging en Jezus hoort verwezen worden naar het kruis ? Wat al wonden zijn Hem geslagen door onze zonden. Het was boze, onverantwoordelijke taal, die de Joden schreeuwden. Wij zouden niet graag onze stem in hun koor hebben doen meeklinken !

Is dat wel waar ? Zijn wij anders dan de Joden ? Is hun haat bij ons liefde ? Alle eeuwen door hebben mensen geroepen : Laat Hem gekruisigd worden ! Steeds waren er lieden, die schreeuwden : Zijn bloed kome over ons en over onze kinderen ! Wat doen we eigenlijk anders dan dat, wanneer er voor Hem geen plaats is in ons hart. Ieder wordt uiteindelijk gesteld voor de vraag : Zijt gij vóór of tegen Jezus ? En zolang wij eigen heer en meester willen zijn houden we Hem buiten ons hart. Nodig is, dat wij ons eigen bedorven leven opgeven; dan kan Zijn leven in ons heersen. Van nature begeren wij de vloek meer dan de zegen en moet ons telkens gezegd worden : Die, in de Zoon gelooft, heeft het eeuwige leven, maar die de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn Gods blijft op hem. De Joden zouden de vloek niet ontgaan. Jeruzalem zou worden verwoest en het volk over de gehele wereld worden verstrooid. Bloed roept nu eenmaal om wraak. Het heeft een stem. Die stem heeft Jezus' bloed nog. Wie het onrein acht treft het : wee u !

De Joden schreeuwden: Zijn bloed kome over ons en over onze kinderen ! Jezus' bloed mocht wel komen, ze zouden er geen last mee krijgen. Maar God wilde ook, dat Jezus' bloed zou komen. Naar de bepaalde raad en voorkennis Gods werd Hij aan het kruis gehecht en gedood. Wat Israël in haat sprak, sprak God in liefde. Door het bloed van Zijn Zoon wilde Hij Zijn volk reinigen van alle zonden. Zie, hoe groot Zijn barmhartigheid is, dat Hij Zijn eigen Kind niet. spaart voor ten dode gedoemde zondaren.

Zonder bloed zou er geen verzoening zijn. Daarvoor was de schuld te groot. Jezus' bloed spreekt van een bloedrode schuld en van Gods rechtvaardig vonnis. Het veroordeelt ons en werpt ons neer. Het stelt ons ten toon als mensen, die Gods gerechtigheid schonden. Jezus' oordeel moest ons oordeel zijn. Ons bloed moest komen !

Dat beamen 'we als Gods Geest ons stelt voor onze schuld. Dan versmelt onze eigengerechtigheid. We werpen geen stenen meer op Israël, we veroordelen onszelf. Het zijn de Joden niet, die Hem kruisigden, wij zelf hebben dat gedaan.

Beaamt u dat ? Hebt u gehoord, hoe de stem van Jezus' bloed tegen u getuigt ? Dan weet u het rechtvaardig oordeel Gods verdiend te hebben. U ziet uw handen bevlekt met bloed. En het wordt voor u steeds onmogelijker het oordeel te ontkomen. U denkt verloren te gaan.

Maar nu opent de Heere. u de deur van het behoud. Hij doet u zien, dat ook Hij wilde, dat Jezus' bloed zou komen. Hij laat u in dat bloed de taal van Zijn onbegrijpelijke barmhartigheid horen. Er ruisen tonen van hemelse muziek in uw hart. En terwijl u misschien vele jaren lang het bloed van Jezus onrein achtte, vraagt u nu of Zijn bloed over u mag komen. Het reinigt immers van alle zonden. Het verzoent met de heilige God. Het geeft leven aan uw ziel. Hoe kostbaar is het in uw oog ! Het spreekt er van dat Gods toorn gedragen is en vrede verworven werd. In de bloedkreet van Israël klinkt voor u de verzoening Gods. En altijd weer is uw tocht naar dit bloed om daarin de ware rust te vinden. Bent u zo bezig met Jezus' bloed ? Het kan over ons komen tot ons eeuwig oordeel, het kan ook over ons komen tot ons eeuwig behoud.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen