„EEN HOOFD DER VROUWE"

Nogal eens stuit men op verzet tegen de uitdrukking in het huwelijksformulier, dat de man is het hoofd van de vrouw. Zoiets is belachelijk ouderwets. Zelfs al begeert het bruidspaar een kerkelijke huwelijksinzegening, van een dergelijke voorstelling van zaken is geen van beiden gediend.

We mogen het enigszins waarderen, dat men openhartig met zijn bezwaar voor de dag komt. Want we verliezen niet uit het oog, dat er eèn Farizeïsme zich voordoet, dat van het kostelijke oude formulier geen tittel of jota wil laten vallen en dat zich onderwijl in de practijk geen zier aantrekt van wat het formulier voorschrijft.

Intussen is dit , , gravamen" tegen dit stukje belijdende liturgie een bedenke­lijk verschijnsel. Het formulier dient om de huwelijke staat voor de Gemeente van Christus te bevestigen.

Is men zo weinig Gemeente van Christus, kent men zó weinig het hoge en heilige huwelijksleven, dat men niet aanstonds beschaamd alle bezwaar terugneemt, elk verzet staakt, als men verneemt : „gelijk Christus het Hoofd Zijner gemeente is". Dat doorluchte voorbeeld verteert elk gravamen als sneeuw voor de zon. Denkt iemand daarbij nog aan vrouw als handelswaar en slavin van de man, als trefpunt van nukken en luimen van de despotische gemaal?

We moesten ons schamen !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen