Aphorismen

U kent allen dat verhaaltje wel van die dominé uit Amsterdam (hij kan ook in Rotterdam of elders hebben gewoond), die eens op huisbezoek kwam bij een juffrouw, die al spoedig onder het gesprek, de bekentenis slaakte : , , Och, dominé, ik ben zo'n slecht mens !"

Waarop de laatste meteen antwoordde : , , Ja, dat heb ik zo pas ook gehoord".

Daar stuift mejuffrouw woedend op en roept : , , Wat ? Wie heeft er van mij iets te zeggen ? " Nu had dominé het bij haar gedaan. Hij was meteen uit de gratie.

Het is niet de bedoeling over die ambtsdrager te gaan praten en te vragen of het verstandig van hem was, aldus op te treden. Het kan best wezen van wel. Zeker is, dat bedoelde juffrouw het had verdiend. Maar niet alles, wat wij verdiend hebben, wordt in dank geaccepteerd.

Wat blijkt hieruit ? Dat er mensen zijn, die met een soort schuldbekentenis voor in de mond lopen. Die zich zelf heel gemakkelijk, ik zou haast zeggen : met een zeker genoegen, uitmaken voor al wat lelijk is en daarbij soms in de grofste bewoordingen vervallen. Maar wee, wanneer anderen hen zo zouden betitelen. Ze hebben er vrede mee, dat dominees er maar goed optimmeren, en dat liefst in hun vocabularium, als zij er maar niet mee bedoeld worden.

Wat dwaze mens eigenlijk, die zich zelf voor slecht uitmaakt, maar boos wordt, wanneer een ander het toestemt. Dat bewijst meteen dat zulk een , , confessie" eigenlijk huichelarij was. Wat is weerzinwekkender, dan te huichelen op het gebied van schuld belijden?

O, ik zeg niet, dat er geen dingen kunnen wezen, die wij ook aan mensen bekennen moeten, namelijk wanneer wij tegenover hen in overtreding stonden, maar alle zonde, die een mens bedrijft, is toch in de eerste plaats zonde tegen God. Dat verstond David goed, toen hij zeide in Psalm 51 : , , Tegen U heb ik gezondigd !"

Wij hebben in onze schuldzaak allereerst met de Heere te maken. En daar moeten wij voorlopig maar geen getuigen bij halen, want wat wij te vertellen of te belijden hebben, is heus zo verkwikkelijk niet. Het is een zaak tussen de Heere en ons en halen wij daar meteen menselijke getuigen bij, dan gebeurt dat vaak met de heimelijke bedoeling om van die getuigen advokaten te maken, die vóór ons zullen pleiten en zeggen : , , Met u is het nog zo slecht niet, want gij voelt uw schuld buitengewoon diep".

Mag een mens dan voor een ander zijn hart niet eens uitstorten? Och, als hij zijn hart eerst voor de Heere uitgestort heeft, dan wel ! Tenminste wanneer hij er dan nog behoefte aan heeft. Want dikwijls is dat niet eens meer het geval. Immers, na oprechte schuldbelijdenis door de Heilige Geest, geeft de Heere vrede in Christus.

Maar goed, daar kunnen gevallen zijn waarin een mens radeloos is en in een vertrouwelijk ogenblik wel eens gaarne spreken wil met iemand, die hem begrijpt. Waarom zou de Heere dat niet als een middel willen gebruiken in Zijn hand? Als men elkander maar steeds heenwijst naar Hem, bij Wien veel vergeving is.

In dat geval zal men zich wel onthouden van overdreven bewoordingen. Want de schuldontdekking door de Heilige Geest is diep, oprecht en maakt stil; althans sober in bewoordingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen