DE NIEUWE WEG

Feuilleton door J.W.Ooms

„Het is heel erg, Martijntje", klonk ineens een stem achter haar. , , Is jouw vriend ook getroffen? "

Martijntje keerde zich om — het was de dominee, die tot haar gesproken had.

Zij knikte alleen maar, want zij was door haar tranen niet in staat om op dit ogenblik iets te zeggen. Maar Arend Langerak sprak met bevende stem :

, , Ja, dominee, de opzichter ook. ..."

, , Het is verschrikkelijk, dit ongeluk. We worden op het onverwachtst geconfronteerd met de dood !...." Dit zeggend, ging de predikant weer verder, ofschoon hij moeite had om zich een weg te banen door het saamgestroomde volk.

Iemand zei met lage stem : , , De dood wenkt ieder uur, gelijk het gras is ons kortstondig leven...."

En toen was daar ook Bart Kooijman. Hij zag zijn dochter staan. Arend Langerak stond bij haar. Hoewel hij evenals alle anderen heel ontdaan was over het ongeluk, flitste een moment de gedachte door hem heen : Martijntje staat met Arend te praten, zullen ze elkaar dan toch weer gevonden hebben?

, , Martijntje, meid, sta je te schrouwen? " vroeg hij begaan.

, , 0, vader. .. . vader ! Siebren is ook getroffen !...."

, , Het is een ontaard ongeluk", zei hij. , , Maar ga nou maar naar huis, Martijntje, dat is veel beter voor jou".

, , Siebren is naar 't ziekenhuis gebracht", snikte ze. En inplaats van de raad van haar vader op te volgen, trachtte zij zich door het volk heen te dringen om de dokter te spreken te krijgen. Tenslotte gelukte haar dit, doch de geneesheer liet niet veel los hij kon trouwens na een eerste vluchtig onderzoek er nog weinig over zeggen en hij had bovendien op het ogenblik meer te doen dan alleen maar inlichtingen te geven.

Maar toen Martijntje nadien van een andere opzichter hoorde, dat Siebren inderdaad zojuist naar het ziekenhuis vervoerd was, holde zij naar huis en hoewel het tegen de zin van haar moeder was, sprong zij nauwelijks een kwartier later reeds op de fiets om naar Dordt te rijden. Nooit had zij zo hard gereden ; buiten adem kwam zij bij het pontveer aan en de tranen sprongen haar weer uit de ogen, toen zij zag dat de pont juist afgevaren was naar de andere steiger. Zij moest een kwartier wachten, maar dat kwartier scheen haar uren te duren. Eindelijk in Dordt, fietste zij als een bezetene naar het ziekenhuis en daarbij scheelde het heel weinig, of zij zou op de Vest door haar al te grote haast tegen een vrachtauto opgebotst zijn. De chauffeur remde krachtig en riep door het open portierraam haar scheldwoorden toe, dat ze beter moest uitkijken, doch dat hoorde zij nauwelijks.

Bij het ziekenhuis gekomen, werd zij tot haar bittere teleurstelling niet bij Siebren toegelaten. Hoe zij ook smeekte, het hielp niets. De patiënt was nog maar kort geleden binnen gebracht en zij zou minstens moeten wachten tot het bezoekuur zou zijn aangebroken.

, , Maar zeg mij dan in ieder geval, hoe het met hem is", smeekte zij.

, , Och, dat valt wel mee", zei een zustertje — maar Martijntje vertrouwde dat meisje niet en zij vreesde het allerergste.

61

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen