DE NIEUWE WEG

door J. W. Ooms

Toen eindelijk het bezoekuur aanbrak, werd haar echter geen verlof gegeven om Siebren te bezoeken. Haar werd medegedeeld, dat hij nog in behandeling was. En toen zij begon te snikken en vroeg, of hij dan soms buiten kennis was, zei een verpleegster, dat ze geduld moest hebben, dan zou ze proberen, bij de behandelende dokter nadere inlichtingen te krijgen. Opnieuw moest Martijntje dus wachten ; er scheen aan dit wachten geen einde te komen. Doch na ongeveer een half uur kwam de. verpleegster terug en zij was in gezelschap van een dokter.

, , Bent u de verloofde van de patiënt Mienema? " vroeg de arts.

„Ja dokter. ... Ik wil hem zien !"

„Nee, dat gaat nu werkelijk niet. We hebben Mienema zo juist behandeld, ziet u. Maar ik kan u verzekeren, dat het meevalt. Werkelijk, het valt mee !"

„Is het waar, dokter? " vroeg zij ongelovig.

, , Inderdaad, het blijkt niet zo ernstig met hem te zijn. Wel gewond, dat wel. Maar er is, zo te zien, absoluut geen gevaar".

Zijn woorden waren voor Martijntje bijzonder geruststellend — nu pas was het, of zij weer normaal kon denken, het viel mee met Siebren, daverde het geruststellend door haar hoofd. Het viel mee als de dokter nu maar de waarheid gesproken had.

Er werd haar door de zuster verteld, dat ze rustig naar huis kon gaan de volgende dag zou ze tijdens het bezoekuur stellig met de patiënt kunnen spreken, als ze dat wilde.

Toen fietste ze terug naar huis. De angst was nu van haar afgevallen, hoewel er diep in haar hart nog twijfel bleef bestaan of de dokter wel de volle waarheid gesproken had.

Het ongeluk had een geweldige beroering in het dorp gegeven, niet alleen onder de arbeiders van de wegenaanleg, doch ook onder de bevolking van het kleine polderdorp. Enige arbeiders, die niet naar het ziekenhuis waren vervoerd omdat ze minder ernstig waren getroffen, waren bij hulpbereide mensen een huis binnengedragen. Daar werden ze nu verpleegd en dagelijks kregen ze bezoek van de dominee. Het was gebleken, dat de getroffenen Protestants waren en de dominee was zich ten gevolge, van het verschrikkelijke ongeval meer en meer bewust geworden, dat hij ook ten opzichte van het werkvolk, dat tijdelijk in de gemeente vertoefde, een taak te vervullen had.

Twee dagen na het ongeluk was er een kerkeraadsvergadering.

Het spreekt vanzelf, dat het ongeluk, dat zoveel beroering in het dorp gegeven had en diepe rouw veroorzaakt had in enkele gezinnen, een onderwerp van gesprek uitmaakte. De dominee was er kennelijk nog van onder de indruk en hij zei, dat hij zichzelf, zowel als de kerkeraad te verwijten had, dat zij te weinig voor de vreemde arbeiders hadden gedaan. Hun arbeidsveld lag weliswaar in de gemeente en dan nog wel voornamelijk tot dat deel, dat tot de belijdende of doopleden van de kerk behoorde, maar het tijdelijk verblijf van een aantal mensen uit andere gemeenten in het eigen dorp, mocht hen toch niet onverschillig laten.

„Wij zijn ineens weer geconfronteerd met de dood, er is rouw in enkele gezinnen. Ook die arbeiders, al hebben ze dan over 't algemeen een ruwe inslag en al bekommeren zij zich weinig over geestelijke dingen, zij hebben toch een ziel te verliezen. Gaan wij als kerkeraad vrijuit, dat wij voor deze mensen zo weinig gedaan hebben? Ik weet wel, dat ze 't niet waarderen zullen. Waarschijnlijk ziet het merendeel ons liever gaan dan komen. Maar dat ontheft ons niet van onze plicht, broeders".

62

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen