DE NIEUWE WEG

door J.W. Ooms

„Wij schieten altijd tekort, broeders. En ook ten opzichte van de vreemde mensen zijn wij schuldig tekort geschoten. Maar het ongeluk zal ons tot ernstige bezinning moeten brengen en ik geloof, dat wij nu moeten besluiten, het pastorale werk uit te breiden tot de grondwerkers. Wij moeten onverwijld iets voor deze, mensen gaan doen en misschien wil God deze arbeid dienstbaar maken tot eer van Zijn Naam".

En toen kwamen er voorstellen. Ook Bart Kooijman nam aan de ernstige discussie deel en hij stelde voor om het enige tijd geleden niet aangenomen plan — het plan van de dominee — thans te aanvaarden en er zo spoedig mogelijk werk van te maken.

Geen der kerkeraadsleden durfde er zijn stem tegen te verheffen, ofschoon een diaken nog wel de gefluisterde opmerking aan het adres van Kooijman maakte : „Man, wat loop je nou ineens hard van stapel "

Maar Bart antwoordde : „Ik ben tekort geschoten, o man, die nieuwe weg heeft mij vergiftigd !"

Nooit tevoren was Bart Kooijman in zo'n ootmoedige stemming naar huis teruggekeerd als na afloop van deze kerkeraadsvergadering.

De seizoenen kwamen en gingen in eendere, vaste regelmaat en de nieuwe weg strekte zich al kilometers ver uit door het polderland tussen de grote rivieren van Holland.

Opzichter Mienema deed zijn werk weer. Hij was geheel genezen, slechts een paar littekens herinnerden aan het ongeluk, dat mensenlevens gekost had, doch dat voor hem nog zo goed afgelopen was.

De nieuwe weg lag strak en breed tussen de weilanden en elke dag maakten de grondwerkers vorderingen.

Er waren ook na het ongeluk nog altijd mensen, die hun handen durfden te ballen in de richting van het grote project. Dat waren de mensen, die zich niet konden verenigen met het feit, dat de Lage Waard werd opgenomen in de jacht van deze tijd. Ze droomden nog van de goede vertrouwde stilte, zonder de daveringen van auto's en machines allerwege.

De daggelder Freek Boelhouwer was nog verschillende keren bij boer Botermans geweest met het verzoek, weer aan het werk te mogen gaan op diens landerijen.

Botermans had echter neen gezegd — het blééf neen. Hij was wrikkeloos in zijn besluit, er viel niet aan te tornen. Een daggelder, die zich een voorstander verklaard had van de nieuwe weg, die zoveel bunders grasland verslond, wilde hij niet op zijn erf hebben.

Freek Boelhouwer was terecht gekomen bij de zuivelfabriek. Daar kon hij aan de slag tussen electrische karnmachines en spoelinstallaties. Hij verdiende er een goed loon mee, maar elke morgen was zijn tocht naar de fabriek een stille marteling, want binnen de muren van die grote zuiverfabriek voelde hij zich 'n gekooide vogel.

64 -

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen