DE NIEUWE WEG

door J. W. Ooms

Heimwee naar het boerenwerk op 't open land, met de gouden einder in het klare licht van de zon, brandde in zijn hart, en daardoor deed hij zijn arbeid als een gevangene. Zo moeten vroeger ook de kettinggangers op de galeien dag na dag hun taak hebben gedaan.

De mannen uit 't arme buurtje kwamen hem opbeuren, door te verklaren, dat het wel wennen zou. Freek moest zich nog aanpassen aan het jachtige en eentonige leven in een fabriek, maar dat zou werkelijk wel wennen.

„Ja", zei Freek deemoedig, „ik moet er nog aan wennen, mannen. Misschien komt het nog wel "

Maar in zijn hart wist hij zeker, dat hij er nooit aan wennen zou, in geen maanden of jaren. In de fabriek hoorde hij de hele dag het stampende geluid van de machines en het zoemen der motoren — maar het roepen van de grutto en de wulp en het getierelier van de grauwe leeuwerik hoorde hij niet. Hij zag de drijfriemen in razende gang ronddraaien, de hele dag door, maar de duikeling van de kieviten rondom hem moest hij nu missen.

„Maar waarom heb je toen in het openbaar gezegd, dat je niet tegen de aanleg van de nieuwe weg was? " vroeg zijn vrouw met een zacht verwijt in haar stem. „Als je toen had weten te zwijgen, zou je nu niet in die fabriek hoeven te beulen".

„Ik heb toen gesproken, omdat ik niet zwijgen mocht, vrouw", was het antwoord van Freek. „Ik zie, dat het niet anders kan. Er zijn grote veranderingen aan de gang en het hele bestek van onze maatschappij wordt op een andere leest gezet. We kunnen een afkeer hebben van fabrieken, maar ze moeten er komen, omdat ons land steeds meer zielen gaat tellen. De mensen moeten werk hebben. Ze moeten hull kost kunnen verdienen. Vroeger was het eenvoudiger, toen was er meer land, maar er waren minder mensen. Nu moet er voor al die arbeiders de mogelijkheid geschapen worden om werk te kunnen doen en daarom zijn die fabrieken noodzakelijk, vrouw".

, , Misschien heb je wel gelijk, Freek. Maar misschien.... misschien had je dat beter niét kunnen zeggen op die vergadering."

„Maar de mensen moeten toch weten, wat er gaande is ? Als je van welk ding ook de oorzaken en de achtergronden weet, krijg je er een ander oordeel over. Dat is ook zo met de nieuwe weg. Ik wilde de boeren alleen maar zeggen, dat we, niet klakkeloos iets moeten afkeuren, ook al gaat het persoonlijk tegen onze wensen in."

, , Ik weet wel, dat je 't goed gemeend hebt, Freek, " zei zijn vrouw daarop. En daarna zweeg zij ; ze wist, dat haar man het er moeilijk genoeg mee had en dat hij op die vergadering het gevoel gehad had, niet te mógen zwijgen.

Toen de mannen van het arme buurtje inzagen, dat Freek Boelhouwer zich nooit zou thuisvoelen tussen de beklemmende muren van een fabriek, staken ze de hoofden bij elkaar. Ze waren begaan met de daggelder, die niet tieren kon in de zuivelfabriek. Ze kwamen overeen, dat Sander Verwegen nog eens een goed woordje zou gaan doen bij boer Botermans. Misschien was Botermans tot andere gedachten gekomen omtrent zijn vroegere daggelder en ze waren er zeker van, dat Freek helemaal opleven zou, als hij weer aan de slag kon op het land.

Sander Verwegen ging er op uit naar Botermans, doch zijn woorden haalden niets uit; Botermans stond hem nauwelijks te woord en zijn neen bleef neen. De boer wond er dit keer ook geen doekjes om, dat hij Freek had weggestuurd omdat deze gepleit had voor de nieuwe verkeersweg.

No. 65.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen