Kroniek

Vredelievendheid. — In Trouw van 8 Mei schrijft prof. Berkouwer over irenisme, dat hij definieert als de neiging om vrede te scheppen tussen wat tot dusver tegenover elkaar stond, en beschouwt dit ook op kerkelijk terrein. Hij wijst er op, dat het evangelie, enerzijds een waarschuwing is tegen elk vals irenisme, dat door het negeren van belangrijke tegenstellingen van de vrede een vage grootheid dreigt te maken, en aan de andere kant evenzeer waarschuwt tegen verhoudingen en verdeeldheden, die voor Hem, die onze Vrede is, niet kunnen bestaan.

Omgekeerde volgorde. — Ds. Landsman betreurt in De Hervormde Kerk van 8 Mei, dat dr. Berkhof het begrip „middenorthodoxie" heeft ingevoerd, waarmee dus de hele middengroep in de kerk tussen hervormd-gereformeerden en vrijzinnigen wordt aangeduid. Want, zegt hij, dit bevordert dat zij, die bezwaren tegen de kerkelijke gang van zaken hebben, de kerkelijke arbeid, die hen niet bevalt, maar eenvoudigweg doodverven als machtsmanifestaties van de , , middenorthodoxie" zonder verdere argumenten aan te voeren; , , In wezen is dit camouflage van een aperte (openlijke) weigering, de richtingsblokken te doorbreken en tezamen de weg naar het opnieuw kerk-worden te zoeken".

Wij menen, dat niet de onwil om , , richtingsblokken te doorbreken" voorop staat, waardoor de kerkelijke activiteit vanzelf tot middenorthodoxe activiteit zou versmallen, maar omgekeerd, dat het kerkewerk door de middengroep der kerk wordt gedreven volgens richtlijnen, die niet naar de belijdenis en dus niet-kerkelijk zijn, en zo — voorzover het de rechtervleugel van de Kerk betreft — de richtingsblokken door de middenorthodoxie zelf in stand worden gehouden.

Er zouden onzerzijds geen argumenten worden aangevoerd? Hebben wij, om een voorbeeld te noemen, dan nooit gewezen op de manipulaties, om de Paascollecte van de gereformeerde gemeenten in handen te krijgen ? Wie weet hoeveel middenorthodoxe synodale argusogen ook weer in dit nummer van De Waarheidsvriend het verslag van onze penningmeester begerig nakijken.

Het begon met een versje. — In het weekblad In de Waagschaal schreef ds. Buskes enige tijd geleden een niet ongeestig dichtstuk op Ermelo, wat de plaatselijke predikant ds. Spilt bewoog om zich in een schrijven aan ds. B. te beklagen over de toestand in zijn gemeente, waar namelijk in een z.g. Evangelische evangelisatie 's Zondags ook dikwijls hervormde predikanten voorgaan, ja, zelfs het H. Avondmaal bedienen, ondanks het feit, dat de kerkeraad ook regelmatig niet-gereformeerde predikanten in de kerk laat preken.

Deze brief werd in een volgend num­mer van In de Waagschaal, tezamen met een naschrift van ds. Buskes onder de titel : Kerkelijke zonden, opgenomen. In dit naschrift distantieerde ds. B. zich van de handelwijze van de evangelisatie.

Twee ridders. — Nu traden in In de Waagschaal van 8 Mei echter twee ridders voor de Ermelo'se evangelisatie in het krijt, of liever : twee ridders en een schildknaap, n.l. prof. Van Niftrik, ds. Stegenga van Amsterdam en als schildknaap , , iemand, die trouw de diensten van de Evangelische kring bezoekt een trouw lid van onze Hervormde Kerk", aldus ds. B. — waar die trouw dan uit blijkt, is ons niet duidelijk want er is bij deze meneer noch wezenlijke trouw aan het beginsel der Kerk, noch formele trouw aan de plaatselijke gemeente te ontdekken. Deze drie heren schreven ds. B. naar aanleiding van zijn artikel : Kerkelijke zonden.

De eerste twee brieven zijn in In de Waagschaal opgenomen, de derde (gelukkig) niet; wat er uit wordt geciteerd is zó krenkend en bedroevend, dat ook ds. Buskes bij de enkele aanhalingen protesteert.

Uit de brief van ds. Stegenga lichten we de opmerking, dat gedurende tientallen jaren de Evangelische kring te Ermelo het middel in Gods hand is geweest dat velen niet geestelijk zijn doodgegaan. Dat vindt dus blijkbaar onder de gereformeerde prediking, die de kerkeraad van Ermelo verzorgt, wel plaats.

En prof. Van Niftrik verwijt de Bond een geestelijke en kerkelijke dictatuur te oefenen over die gemeenten, waar de Bond de meerderheid heeft. Ten. eerste is dat nog altijd minder erg dan een middenorthodoxe, onkerkelijke dictatuur over gemeenten met een gereformeerde meerderheid, zoals IJzendoorn, Lunteren en Hoogeveen. Ten tweede komt de gereformeerde gezindte op voor de doorwerking van de belijdenis in de Kerk, waardoor in het algemeen een evangelisatie in een gereformeerde gemeente geen recht van bestaan heeft, en een gereformeerdeevangelisatie in een gemeente, waar de kerkeraad en alle predikanten vrijblijvend staan tegenover de belijdenis der Kerk wel.

Wat een schromelijk tekort aan inzich in de positie van gereformeerd en niet-gereformeerd in de Hervormde Kerk, die toch altijd nog, zoals ds. Kievit dit ter synode bij gelegenheid van de stemming over de nieuwe kerkorde zo juist opmerkte, een confessioneel bepaalde kerk is.

Wie, die deze zee van narigheid en misverstand voor zich ziet, voelt zich niet weer geworpen op de bede van David uit psalm 51, bij dezelfde gelegenheid door ds. Kievit aangehaald: Doe wél bij Sion naar Uw welbehagen, en bouw de muren van Jeruzalem op.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen