Onderwijs

Huisbezoek (II)

Ja, ik weet wel, de ouders komen ook wel eens op school. Dit kan van groot belang zijn. Opgewonden bezoek is wel niet erg aangenaam, maar de lucht kan er door gezuiverd worden.

Het behoeft niet altijd opgewonden te zijn.

Van half Maart tot 1 April ben ik voor een ziek onderwijzer ingevallen. Een klas van 48 kinderen, verdeeld over 2 leerjaren .Een druk stelletje ! Driemaal kwam er een moeder en éénmaal een vader om over hun kind uit die klas te spreken. Er was geen sprake van opwinding. Alleen maar : eens even informeren. Hoe gaat 't ? Dat geeft prachtig gelegenheid om de ouders in te lichten, maar ook zelf iets te horen over de ervaringen met de betrokken kinderen thuis. Wat tenslotte de behandeling van het kind ten goede kwam en mij van de medewerking der ouders verzekerde.

Eén der moeders vertelde me, dat ze, eigenlijk gekomen was, omdat het buurmeisje van Annie, die, in school ook haar buurmeisje was, uit school naar huis was komen draven, had aangebeld en geroepen: Annie moet schoolblijven en ze heeft van de meester een klap in d'r gezicht gekregen. Daarop had de moeder zich direct op weg begeven, maar was haar dochtertje al tegengekomen en had van haar gehoord dat ze niet had moeten schoolblijven en ook geen klap had gehad.

De moeder was nu toch maar eens doorgekomen om 't me te vertellen, met verzoek op 't buurtje te letten en asjeblieft deze twee bij elkaar vandaan te zetten. Dit gaf weer een kijk op Rietje en reden genoeg om haar in de gaten te houden en aan 't verzoek van Annie's moeder te voldoen.

Alles samengéinomen, was ik voor deze bezoeken zeer dankbaar, maar kreeg toch opnieuw de overtuiging, dat het zo dringend noodzakelijk is dat we 't op een bezoek van de ouders aan laten komen, maar er zelf regelmatig op uittrekken, b.v. voor een paar bezoeken per week. 't Zal grote voldoening geven en door eventueele moeilijkheden moeten we ons daarbij niet laten terughouden.

Natuurlijk zal 't wel eens moeilijk zijn.

Er zijn scholen, en ik heb daarbij het oog op de stad mijner inwoning, waar haast geen enkel lid van het onderwijzend personeel in de directe omgeving van de school woont. Bijna allen wonen in ver verwijderde stadsdelen of buiten de stad, elders.

Daar zal niet anders opzitten dan toch af en toe er een paar avonden aan te besteden en naar de schoolwijk terug te keren. Of, wat ook mogelijk, hoewel minder wenselijk is, direct na schooltijd op huisbezoek te gaan. Men kan dan echter maar zelden beide ouders aantreffen. Dit kan u echter ook overkomen, als het bezoek valt in 't verdere deel van de avond. Men zou de boodschap met de leerlingen kunnen meegeven, dat men van plan is die of die avond een bezoek te brengen. Dan kan men er thuis op rekenen, of bij mogelijk niet thuis zijn, een berichtje aan het kind mee terug geven. Dit voorkomt teleurstelling en tijdverlies. Anderzijds zou ik toch liever zonder voorafgaand bericht gaan, omdat ik dan meer zekerheid had, het gezin in z'n gewone doen aan te treffen. Is men echter reeds met het milieu bekend, dan is er zeker geen bezwaar, zich vooraf te laten aandienen en 't is me bekend, hoe zeer dit in de regel op prijs wordt gesteld. Dit is vooral zo, wanneer er een bijzondere reden is tot huisbezoek, bijvoorbeeld bij een of andere belangrijke gebeurtenis in de gezinnen. Bij ziekte, bij sterfgeval, bij gehoorte van een nieuw broertje of zusje. Vooral de kinderen uit de laagste klassen vinden het iets geweldigs als de juffrouw met hen meegaat om naar broertje of zusje te komen kijken.

Heel wat moeilijker zijn de bezoeken, als er op school één of ander is voorgevallen, waar men met de ouders eens over praten wil. Of als de meester of juffrouw steeds met een bepaald kind moeilijkheden heeft. Toch is dan vooral samenspreking dringend nodig. Laat men echter niet gaan, om , , geladen" met klachten, 't nu eens goed te gaan zeggen.

Er was eens een onderwijzer, die steeds tobde met een bepaalde leerling. Zowel met z'n gedrag, als met z'n vorderingen. Hij sprak er over met z'n patroon en deze raadde hem sterk aan, er eens heen te gaan. Maar hij vroeg hem ook, of er bij die jongen helemaal niets was, waar iets goeds van verteld kon worden. Het bleek, dat er nog wel een paar vakken waren, waarin hij meer dan middelmatig goed was.

Welnu, zo luidde het advies van z'n oude patroon, begin dan om daarover iets te vertellen en dan kom je zo langzamerhand wel op het andere. Zó is 't geschied. En met heel gunstig resultaat. De ouders toonden begrip voor de moeilijkheden, waarmee de meester op school te worstelen had en ze verleenden gaarne hun steun en medewerking.

't Is zo dringend nodig dat, terwijl vader en moeder steeds horen van hun kinderen hoe. het op school gaat, dat ze óok de meester of juffrouw er eens over horen spreken. En daarmee wachte men niet tot één of ander voorval er toe dringt, maar iedere leerkracht neme het normale geregelde huisbezoek in z'n plan op. Dit komt het kind ten goede, maar óok de meester of juffrouw zelf, en ook de ouders.

Laat het kind maar goed weten, dat de meester belangstelt in zijn thuis, maar óok, dat men thuis belang stelt in het schoolleven en dat deze twee „grootheden" in nauw verband samenwerken. Vooral in de tegenwoordige tijd, waarin zoveel losslaat en berichten over de losbandige jeugd ernstig worden, is het zo dringend nodig dat huis en school de handen ineen slaan, met wederzijds begrip en samenwerking. We zijn toch allen overtuigd van het hoog belang van de opvoeding onzer kinderen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen