De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Kroniek

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Kroniek

4 minuten leestijd

Een kind kan de was doen. — In Woord en Dienst zal als zoveelste mogelijkheid voor de tweede dienst op Zondag ook de zangdienst worden besproken. Wij willen hier voor deze bespreking alvast een steentje bijdragen door op het voordeel te wijzen, dat de predikant voor zo een diensit zo pleizierig weinig hoeft te doen. Hij hoeft alleen maar de te zingen liederen af te kondigen, eventueel met een conférence-praatje over dichter en/of componist, waarvoor men de gegevens zó in het gezangboek kan opslaan.

Natuurlijk moet men zich distancieren van elk schaamtegevoel, als bestudeerd man zulk onnozel werk te verrichten. Tenslotte kan het zoontje van de koster die versjes ook wel opgeven.

Kort geleden vergastte zo een conferencier-predikant de luisteraars voor het Ikor — dat zo precies weet hoe buitenkerkelijken wel en hoe ze niet „gepakt" worden bij elk praatje tussen twee liederen op de verrassende mededeling dat de kerk, waarin de dienst werd gehouden, lekte ; welk droevig bericht vóór het laatste lied werd voorafgegaan door de opmerking, dat de drie kwartier (dat de , , dienst" duurde) nu bijna om waren.

Kom, kom, middenorthodoxe en vrijzinnige dominees ! Een tikkeltje meer enthousiasme zal de buitenkerkelijke belangstelling voor uw zware arbeid stellig nog verder doen stijgen !

De vrouw in het ambt. — Wat is er toch aan de hand met de Hervormde pers ? Bij de stemming op de Synode over de toelating van de vrouw tot het ambt werden van de 50 stemmen er 18 tegen uitgebracht. Dat is dus stellig belangrijk meer dan het aantal hervormd-gereformeerde synodeleden.

De richtingsbladen vertonen een ander beeld. Behalve ons blad tekende alleen het Gereformeerd Weekblad bij monde van ds. Vroegindewey protest aan tegen het synodale besluit. Terecht werd hierin opgemerkt, dat over een voorstel, dat zo diep ingrijpt in het leven der Kerk en geheel afwijkt zowel van de gereformeerde beginselen als van de kerkelijke practijk van de reformatorische kerken niet met meerderheid van stemmen zou moeten worden beslist, doch dat het alleen met algemene stemmen zou moeten kunnen worden aanvaard.

In De Gereformeerde Kerk echter, het confessionele blad, kwam prof. Haitjema enige maanden terug na een aantal critische. opmerkingen over de vrouw-in-het-ambt met een forse zwaai uit op een standpunt, dat toch niet afwijzend was. Misschien een demonstratie van een Barthiaanse , , onmogelijke mogelijkheid" ?

Bezwaren werden in andere bladen niet geopperd. Hoe komt dit toch ? Geldt in de kerkelijke pers meer dan in de kerkelijke vergaderingen, dat verzet tegen iets nieuws, ook al is dat nieuwe verkeerd, niet bon ton is ? Vreest men hier het risico van een discussie, een risico dat zich bij het uitbrengen van een stem ter synode niet voordoet ?

Jehova-getuigen. — Naar aanleiding van het nationaal congres der Jehovagetuigen in de Houtrusthallen in Den Haag schrijft ds. Groot in De Gereformeerde Kerk over Kerk en secte. Hij haalt van H. Vogel aan: , , de secte stamt af van de pseudo-kerk, die in de plaats van het hart der waarheid, Jezus Christus, een door haar zelf gekozen waarheid en daarmee de dwaling stelt". Treffend tekent hij de houding, die de Kerk tegenover de secte heeft aan te nemen : enerzijds een hoog houden van de Waarheid tegenover de leugen, anderzijds een ootmoedig erkennen van het waarheidsmoment in de dwaling der secte ; ootmoedig in het besef, dat met haar eigen zuivere kennis , , nog niet gegeven is een bevindelijk kennen van het leven uit de gerechtigheid", en ook in het besef dat de Heere ook in de secte Zijn eigendom weet en vindt.

Nader over de Jehova-getuigen sprekend, wijst hij als hun fout aan dat het bijbelse woord van zonde en genade niet het merg is van hun verkondiging, omdat het van zijn centrale plaats is geschoven door een eenzijdige belangstelling voor de leer van een duizendjarig rijk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 5 augustus 1954

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's

Kroniek

Bekijk de hele uitgave van donderdag 5 augustus 1954

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's