Kroniek

Ermelo. — Een en andermaal werd in deze kroniek, melding gemaakt van een discussie, ontstaan in In de Waagschaal rondom de kerkelijke situatie in Ermelo. Deze discussie groeide zo langzamerhand uit tot een complete gedachtenwisseling over de Gereformeerde Bondsprediking, zoals dit in het niet gereformeerde deel van de Hervormde Kerk in de regel wordt aangeduid, waarin ook anderen zich mengden. Het maakt de indruk, dat deze gedachtenwisseling nu gaat verzanden in een opsommen van minder aangename voorvallen, waaraan dan (in het nummer van 31 Juli j.l.) conclusies worden vastgeknoopt in de stijl van , , het stijve, eigenwillige karakter van de Veluwnaar" enzovoorts. Nochtans zijn wij met elke belangstelling ingenomen, ook al schijnt die soms minder welwillend te, zijn. 

Modaliteiten. — Deze rubriek is niet de plaats, om verder op de argumenten over en weer in te gaan. Wij willen er slechts op wijzen, hoe blijkt dat de modaliteitsopvatting in onze kerk diep wortel heeft geschoten, dat is dus de opvatting, dat de verschillende richtingen in de Kerk alle verschillende aspecten van dezelfde bijbelse Waarheid benadrukken en zo alle naast elkaar recht van bestaan hebben. Dit bleek uit het d.d. 3 Juni reeds aangehaalde schrijven van prof. Van Niftrik, en nu ook weer uit het antwoord van ds. Buskes aan ds. Spilt, die de Ermelose situatie, nog eens nader uiteenzette. Ds. B. spreekt over de rechtmatige verlangens van de minderheid in Ermelo, en over een herstellen van de eenheid in de gemeente aldaar, wat voor hem blijkbaar bestaat in een simpel aan elkaar lijmen van gereformeerd en niet-gereformeerd.

Daarnaast schrijft ds. B. in hetzelfde numm.er van 10 Juli aan het adres van ds. Gerssen, die de Veluwe in bescherming nam, over de verhouding tussen Wet en Evangelie zo, alsof hij bedoelt, dat de aanklagende functie van de Wet zoals die in de gereformeerde prediking wordt voorgesteld niet in de catechismus zou worden gevonden.

Dat is nu juist, waar de gereformeerde houding inzake de andersdenkenden in de Kerk, ook in de plaatselijke gemeenten, uit voortkomt. Dit min of meer vrijblijvende ten opzichte van de belijdenisgeschriften, of dit nu is uit onkunde, uit wanbegrip of — zoals misschien onverhoopt ook zal voorkomen — uit onwil, maakt een voorstelling, alsof de andere richtingen als mede-modaliteiten" met de gereformeerde , , modaliteit" gelijke rechten in de Kerk zouden hebben, voor ons onaanvaardbaar. Wie dit farizeïsme noemt, neemt ten onrechte al bij voorbaat het standpunt in van gelijkgerechtigde modaliteiten, en degradeert de belijdenis der Kerk tot een belijdenis speciaal van hen die die belijdenis mee-belijden.

Dat de belijdenis van de gehele Kerk is, betekent dat bij wie aan het meebelijden van die belijdenis niet toe is, het besef zou moeten leven : daar moet ik heen. En van dat besef merken we zo angstwekkend weinig.

Gereformeerd/hervormd. — Onder dit hoofd werd laatst gewag gemaakt van de commentaar van de (kerkelijk) gereformeerde dr. Bos op een brief van een jeugdige hervormde lezer van Enigheid des Geloofs. Dr. Bos bleek daarin rotsvast overtuigd, dat de hervormd gereformeerden niet hervormd mogen blijven als ze hun gereformeerd-zijn serieus nemen. Zulke rostvaste overtuigingen lijken ons niet bijster geschikt, om van de enigheid des geloofs te komen tot een eenheid der Kerk.

Het geringe begrip voor onze situatie, dat wij toen opmerkten, blijkt nu weer in het nummer van Enigheid des Geloofs van 30 Juli j.l., waarin het adres van het Verband van Hervormd-gereformeerde ambtsdragers aan de synode over de functie van de belijdenis in de Hervormde Kerk nog eens ter sprake komt. Hij meent namelijk, dat de gereformeerden in de Hervormde Kerk vóór alles aan hun kerk schijnen te willen vasthouden. „Is dit een axioma, een onaantastbare grondstelling, waarover zelfs niet te praten valt ? ", zo vraagt hij.

Neen, dit is geen axioma, geen uitgangspunt voor onze houding tegenover de gesepareerde kerken, maar uitvloeisel van de omstandigheid, dat de Hervormde Kerk gereformeerd belijdt, waarom de gereformeerde belijders de Kerk o.i. niet mogen verlaten zelfs al zouden ze dit willen. Zelfs ondernemen wij het waagstuk, op grond daarvan te menen, dat de gereformeerde belijders buiten de Hervormde Kerk binnen haar behoren terug te keren, en wel in de kerk zoals ze nu is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen