Kroniek

Wat, waarom, hoe ? — In Trouw van 31 Juli troffen wij een belangrijk artikel aan van dr. Jonker van Amsterdam over de Gereformeerde Bond. Hij beschrijft oprichting, doel en tegenwoordige positie in de Kerk alsmede het eigene dat haar prediking kenmerkt, te weten , , de schriftuurlijk bevindelijke prediking, (die) slechts de practijk der godzaligheid beoogt, geen andere norm erkent dan het Woord Gods en tracht, het geestelijk leven steeds terug te buigen naar het gegeven fundament op een wijze, zoals wij dit zo schoon bij Calvijn terugvinden".

Van veel gewicht is zijn slotopmerking, dat de hervormd-gereformeerden de mogelijkheden, die er liggen, slechts behoeven te benutten. Deze mogelijkheid ziet hij hierin, dat juist , , de bevindelijke prediking elementen in zich sluit, die de mens van nu, die worstelt met zijn eigen ik-zijn, veel te zeggen hebben".

Wij kunnen dr. Jonker voor deze verhandeling dankbaar zijn.

De taal in de prediking. — In de Kerkbode voor de Hervormde gemeenten in de Alblasserwaard schreef ds. Van Galen enkele artikelen over : Hoe moet er gepreekt worden ? Daarbij verwerpt hij het bestudeerd archaïstisch, d.w.z. met opzet een ouderwetse taal, zoeken te spreken, en bepleit hij het gebruik van de taal van onze dagen, zonder evenwel in platheden te vervallen, die even opzettelijk en gekunsteld aandoen. Wij troffen in de liberale Nieuwe Rotterdamse Courant enige tijd geleden een klacht over het gebruik van platte taal bij een bekend spreker voor het Ikor, die stellig te goeder trouw heeft gedacht, daarmee nu juist tegenover buitenkerkelijken de juiste toon aan te slaan. En ds. Bijlsma, de redactie-secretaris van In de Waagschaal, ontving een brief van een lezer, die vertelt dat in zijn werkkring vaak wordt nagepraat — door meest niet-kerkgaande mensen — over preken en dominees, naar aanleiding van radiopreken of gedeelten daarvan. Bij dat napraten blijkt, dat men tegen veel predikanten het bezwaar heeft, dat ze in hun stijl vaak het grove en platte, het gewildpopulaire gebruiken.

Het is blijkbaar moeilijk, hierin de juiste vorm te vinden, en niet met het kind — de gewild-ouderwetse taal — ook het badwater van een waardige, gedragen spreekstijl weg te werpen.

Evangelische Kirchentag te Leipzig. — Ongetwijfeld hebben de lezers kennis genomen van de berichten over de , , toogdag", die de Duitse Kerk in Juli j.l. heeft gehouden in Leipzig in de Oostzone van Duitsland.

Zulk soort toogdagen kunnen bij de deelnemers gemakkelijk gevoelens oproepen, die aan het eigenlijke doel er van vreemd zijn : een imponeren door het grote getal aanwezigen, een opwekken van een meestal wat hol enthousiasme, en zo meer.

Toch zou het onbillijk zijn, te ontkennen dat er ook veel goed in gevonden kan worden. Met de benarde politieke situatie van onze Oosterburen voor ogen kan men begrijpen, dat er iets moet uitgaan van het beleven van een geloofsgemeenschap zelfs over scheidslijnen als het IJzeren Gordijn heen. In hoeverre daarvan iets beklijft, hangt mede af van de geest waarvan zulke gebeurtenissen zijn doortrokken.

Ons troffen enige opmerkingen over deze geest te Leipzig van ds. Nijenhuis van Loosduinen in Woord en Dienst: hoe daar de gemeente samen was in een haar vijandige wereld, zelfs tot in uiterlijkheden toe — vergelijk daarbij de tendentie in onze Kerk zoals die wordt uitgedrukt door : Kerk en wereld ! ; hoe indrukwekkend de Bijbelbesprekingen waren door hun soberheid : heel , , ouderwets" gaf één een exegese van het woord, terwijl vijf- tot tienduizend alleen maar luisterden ; hoe de speciale liederenbundel van de Kirchentag bijna uitsluitend had geput uit het kernachtige reformatorische lied.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen