Kroniek

Mag niet van thuis, maar doet toch. — Dit stond eens in een rubriek : Verantwoording van giften van jongeren, ia een blaadje van het Verdinaso of een ander hypernationaal Verbond van voor de oorlog, als motto bij een gift van een jongeman die zich blijkbaar op deze anonieme wijize bij voorbaat moest onttrekken aan ongewenste repressailles van pa.

Men krijgt wel eens de indruk, dat na de oorlog — misschien juist wel door de oorlog — de mentaliteit van dit motto al te gemakkelijk vanuit de kring van kwajongens is doorgebroken tot naar de hoogste maatschappelijke en kerkelijke regionen. Wie denkt hier niet aan wat zich om de verhouding van Nederland tot Indonesië heeft afgespeeld.

Tactiek. — De methode, die in zulke gevallen nogal eens wordt gevolgd, is, dat men begint met het stellen van een feit of daad, liefst indien mogelijk met een schijnbaar-wettige motivering, maar desnoods zonder dat. Dat verwekt dan een heftige beroering, die men rustig laat wegebben, om daarna de negatie van alle geopperde argumenten van het gezonde verstand zonder blikken of blozen een stap verder te gaan op de ingeslagen weg..

De daardoor veroorzaakte deining is al wat kleiner dan de vorige maal, terwijl de verwarring juist groter wordt en daarmee de kans, het eigenlijk ongeoorloofde doel toch te bereiken wat dan na een langzamerhand uitputten van de tegenstand nogal eens gelukt.

Processies. — Het lijkt er op, dat deze tactiek ook gevolgd gaat worden inzake de processies.

Deze zomer werd te Breda voor de tweede maal de z.g. sacramentsprocessie gehouden, dus in een van de steden waar dit volgens de wettelijke regels niet is geoorloofd, omdat ze daar vóór 1848 ook nooit werden gehouden. De eerste maal vond deze processie plaats in 1952. Het ongeoorloofde karakter kwam toen in nog schriller licht te staan, doordat die keer zelfs leden van de rechterlijke macht aan de processie deelnamen ; dit was nu niet het geval.

In het weekblad De Hervormde Kerk werd enige tijd geleden gewezen op het dwaze argument wat de R.K. autoriteiten naar aanleiding van deze zaak was gesuggereerd, namelijk dat zij bij eventueel zich voordoende moeilijkheden zich er altijd uit zou kunnen redden door het bewijs te verlangen, dat ze vóór 1848 niet zijn gehouden. In juridische termen heet dit: een verschuiving van de bewijslast, immers men behoort natuurlijk in zo'n geval van R.K. zijde aan te tonen, dat ze vóór dat tijdstip wel werden gehouden.

Terecht merkte De Hervormde Kerk op, dat het ondoenlijk is, aan te tonen dat iets in het verleden niet gebeurd is. Dingen die niet gebeuren worden immers niet geregistreerd en laten geen sporen na.

Uit het geval-Breda heeft men blijkbaar te Haarlem de moed geput om ook daar processies op de openbare weg mogelijk te maken. Hiertoe is de figuur geconstrueerd dat het plein voor de R.K. Sint-Bavokerk, dat volgens het uitbreidingsplan van Haarlem openbare weg wordt, eigendom blijft van het bisdom, dat dit plein twaalf dagen per jaar voor alle verkeer mag afsluiten.

Natuurlijk doet dit niets af aan het karakter van de processie, als godsdienstoefening-in-het-openbaar zoals prof. Miskotte dit in In de Waagschaal voor enige tijd noemde. Evenwel hebben Gedeputeerde Staten van Noord- Holland tegenover de bezwaarschriften van protestantse zijde de Haarlemse gemeenteraad in het gelijk gesteld.

Uit een en ander blijkt, dat we ons geen illusies er over moeten maken, dat de Roomse Kerk hier te lande in principe minder veeleisend zou zijn en uiteindelijk minder ten koste van alles haar doeleinden zou trachten te bereiken dan in Spanje of Zuid-Amerika. Door hun geringer percentage gaat het hier wat voorzichtiger, maar even secuur.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen