De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Kroniek

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Kroniek

3 minuten leestijd

De schaapjes bij elkaar houden ! — pit schijnt de leidende gedachte te zijn. bij de gereformeerde kerkeraad van Rotterdam-Charlois, die bezwaren heeft tegen het samenwerken van gereformeerde jongeren uit andere kerken, o.a. uit de Hervormde kerk. Het is de eerwaarde heren bijvoorbeeld een doorn in het oog, dat deze evangelisatiemedewerkers niet alleen in de week tezamen trachten vat te krijgen op hen die met niet evangelie weinig of niet meer rekenen, maar ook des Zondags de band min of meer aanhouden door een gezamenlijke kerkgang, beurtelings in een gereformeerde of in een hervormde kerk, zodat dan — hu, wat erg — wel eens gereformeerde jongelui een hervormde predikatie horen.

Dit schijnt zwaar te wegen, want een ander bezwaar : dat dit werk van de (gereformeerde) kerk zelf behoort uit te gaan en nu zonder enige controle van de kerkeraad plaats vindt, trachtten de jongeren te ondervangen door de benoeming van een contactpersoon voor te stellen, doch daarop ging de kerkeraad niet in.

In de Gereformeerde Kerken zijn de meningen over dit geval verdeeld. Sommigen achten de houding van de kerkeraad te strak-formalistisch, anderen willen die verdedigen.

Niet goed genoeg ? — Ons, hervormden, ligt dit niet. Hoewel wij als hervormd-gereformeerden niet warm kunnen lopen voor de middenorthodoxe, prediking, die bedoelde gereformeerde jongeren zodoende stellig ook te horen zullen krijgen, zijn wij toch te veel ge­steld op de aloude vaderlandse Kerk, ook om andere redenen dan die van het sentiment en van de historische gebondenheid, om een dergelijke afwijzing van onze kerk-als-geheel te kunnen waarderen.

Laat ons begrip tonen. —Wij zullen echter goed doen, te proberen ons van de situatie bij de gereformeerden rekenschap te geven.

In het bezwaar van de middenorthodoxe prediking geloven wij alleen maar in zover men in gereformeerde kring anti-Barthiaans wil zijn ; afgezien daarvan echter krijgen wij wel eens het onpleizierige gevoel, dat men van die zijde, als gereformeerden eens uit onze kerk uitgetogen, daar tegenwoordig doorgaans meer aansluiting zoekt bij de , , middenorthodoxie" dan bij de gereformeerde vleugel van de kerk.

Zou dit de houding van de Charloisse gereformeerde kerkeraad des te minder begrijpelijk maken, anders is het met hun kerkbegrip. Kunnen wij hen in zekere zin niet anders beschouwen dan als dissident-Hervormden — om het vergeeise van hun poging, zich door afscheiding aan de medeverantwoordelijkheid voor het verval der Kerk te onttrekken, — wij waren voor hen, zeker tot voor kort, niet minder dan een soort valse Kerk, een Babel, waartegen zij als het ware Israël lang niet ongunstig afstaken. Daarom ging ons een kerkgang in de Gereformeerde Kerk gemakkelijker af dan omgekeerd.

Edoch, men heeft in de Gereformeerde Kerken veel van zijn oorspronkelijke zekerheid verloren. Dit is waarschijnlijk toe te schrijven aan de afsplitsing van de vrijgemaakte kerken, aan — het wordt hier in oprechte spijt verondersteld — de insluipende verwereldlijking, waardoor het verschil met de Hervormde kerk minder sprekend werd, en tenslotte wellicht aan de onbewuste en stellig ongewilde beïnvloeding door de niets meer absoluut stellende tijdgeest.

Men ziet van gereformeerde zijde echter tegelijk met deze afbrokkelende verzekerdheid in een ver verschiet het bestaansrecht van zijn eigen kerk bedreigd. Zo zet, ook plaatselijk, de leiding zich dus te sterker af, waar zij een verflauwing vreest van het besef van de grenzen, die voor dit bestaansrecht essentieel zijn.

Wanneer er dus kuikens de gevaren van de Hervormde tuin niet meer zo duidelijk zien en wat ver van de kloek afdwalen om daar ook eens 'n graantje op te pikken, moeten we ons niet verbazen en ons nog minder teleurgesteld voelen, dat zij met ietwat angstige nadruk worden teruggeroepen— al is het dan ook ónze tuin.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 23 september 1954

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's

Kroniek

Bekijk de hele uitgave van donderdag 23 september 1954

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's