Kroniek

Inzinking. —. In het Gereformeerd Weekblad van de Gereformeerde Kerken bespreekt dr. Hommes de inzinking in de Gereformeerde Kerken, die - hij zich ziet uiten in de algemene onzekerheid en onenigheid over de koers, het algemene gevoel van onmacht, o.a. ook tegenover de belangrijke concrete vragen van de dag, en de verdeeldheid onder de vele kerken van gereformeerde signatuur.

Hij legt verband tussen deze inzinking en een vergrote , , vatbaarheid" voor de Hervormde kerk, en zoekt een uitweg in het weer aankweken van historisch besef, dat hij belangrijk verminderd acht, en wel speciaal het besef van de geschiedenis van de strijd en het ontstaan van de Gereformeerde Kerken in de vorige eeuw.

Wij kunnen niet ? — Hij grijpt daarbij naar het enige wapen, dat de Gereformeerde Kerken na het verdwijnen van de besturen in de Hervormde kerk nog rest, n.l. het gebrek aan leertucht en de aanwezigheid van vrijzinnigen in de Hervormde kerk. Als dit , , non possumus" (wij kunnen niet) ons niet meer in de zielen brandt, zo roept hij uit, zijn wij als Gereformeerde Kerken verloren. Dan kunnen wij de zaak beter overdoen en vrede nemen met een kansel met gelijk kansspel voor leugen en waarheid.

Het spijt ons, dat men van Gereformeerde zijde voor het niet vrede nemen met dit gelijke kansspel geen andere mogelijkheid zag en ziet dan het verlaten van de Kerk. Wij betreuren méér dan wij zeggen kunnen, dat men —ook de andere afgescheiden kerken van het gereformeerde type — niet in de Kerk is gebleven, en zo — menselijkerwijs gesproken — het vrijzinnigen- en leextuchtprobleem veel sneller tot een oplossing had kunnen helpen brengen, welke vorm die oplossing dan ook zou moeten hebben.

Nu wacht men aan de kant maar af, hoe de Hervormde Kerk het er afbrengt, doch beoordeelt wel het resultaat : neen, nog niet bevredigend, we kunnen nog niet terug, we eisen meer.

Hoewel uit deze belangstelling, al is ze dan negatief, toch een zekere onvrede met het afgescheiden-zijn spreekt — en dat is op zichzelf al verheugend —, zouden we toch tegenover hen aandacht willen vragen voor Christus' woord over de zware lasten, die men oplegt zonder ze zelf met een vinger aan te raken (Luc. 11 : 46).

De catechismuspreek. — Het preken uit de Catechismus in de Zondagmiddag- of avonddienst is in onze Kerk vanaf de Dordtse synode tot 1857 verplicht geweest. Vervreemding van het geloofsleven der Reformatie was oorzaak, dat deze verplichting verviel ; het meest beginselgetrouwe deel der Kerk hield er echter eigener beweging aan vast. Waar deze behandeling van de grondlijnen van de leer der Kerk niet meer plaats vond, ging de vervreemding daardoor in versneld tempo voort. Daarmee, hangt samen de steeds verminderende animo voor het bezoek van de tweede kerkdienst op Zondag. Daarom werd voor enige maanden het probleem : wat te doen met de tweede kerkdienst, in Woord en Dienst aan de orde gesteld.

Beter dan nieuwlichters. — Het is wat spijtig, daarbij de traditionele catechismusprediking als gelijkwaardige mogelijkheid naast de andere (zangdiensten, jeugddiensten e.d.) te zien gesteld. Evenwel : als de nood dringt, de catechismusdienst tegenover de , , nieuwlichters" onder de middagdiensten te verdedigen, dan kan het beste van deze nood een deugd worden gemaakt en de verdiensten van de catechismusprediking duidelijk in het licht worden gesteld.

Dit doet ds. De Vree in Woord en Dienst van 9 October. Hij wijst er op, hoe de opstellers van de Catechismus niet anders hebben gewild dan in hun leerboek de Schrift laten spreken, en zo de dienst met catechismuspreek —• in tegenstelling met zang , , diensten" e.d. — met recht , , dienst des Woords" kan worden genoemd. Zij bewaart de gemeente er voor, speelbal te worden van allerlei onbijbelse invloeden, en bereidt ze toe tot het contact met hen die buiten staan, waarbij het eerste deel van de Catechismus ons alle neiging tot zelfverheffing beneemt.

Ds. De Vree pleit dan ook voor een regelmatige catechismusprediking in elke gemeente : , , Waar het nooit gebeurde zal het een verfrissing en een ontdekking voor de predikant kunnen betekenen. Maar wat belangrijker is : de klaarheid van de gemeente over haar levensgrond, de toerusting tot haar getuigenis in de wereld en het reformatorisch karakter van onze Kerk zijn er mee gediend."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen