Humor

De humor van de Bijbel in het Christelijk leven.

Onder deze titel verscheen een boekje van Okke Jag'er bij J. H. Kok te Kampen.

Een boekje, dat iwat de taal en stijl aangaat, gemakkelijk leest, maar waarmede wij het toch niet in alles eens kunnen zijn.

Soms krijgt men de indruk, dat de schrijver humor opvat als de meest gewenste vorm óm de meest ernstige dingen uit te drukken.

Wij ontkennen niet, dat men van een Bijbelse humor zou kunnen spreken, en ook daarvan geeft dit boek verschillende voorbeelden. En het is ook bekend, dat Okke, Jager niet de eerste is die ons opmerkzaam wil maken op de humor in de Bijbel.

Onze menselijke verbeelding en grootdoenerij, waarbij wij onze nietigheid tegenover God zo geheel en al schijnen te vergeten, is waarlijk bespottelijk, als wij even aan de Majesteit van God worden herinnerd. En zulk een ijdele hoogmoed is ernstig genoeg om te wensen, dat God er ons aan ontdekt, opdat wij genezen worden.

Mogelijk kan de spotternij iemand ontnuchteren, maar zij lijkt ons toch niet de beste vorm om een zaak van dodelijke ernst te behartigen. En als God dat doet, betekent dit ook nog niet dat wij het mogen doen.

Ook schijnt de spotternij volgens deze schrijver een vorm van hoge waardering te zijn. Spreek hem niet al te zeer van de Catechismus, want hij gaat met u spotten, maakt u met uw Catechismusje belachelijk, maar beweert, dat hij hoge waardering heeft voor de Catechismus.

Wij komen reeds wat dichter bij ons bezwaar tegen dit boekje. Niet zozeer de humor van de Bijbel, maar de humor van de schrijver over bijbelse en onbijbelse gedragingen van mensen wordt ons hier geboden.

Dat wordt o.a. al onmiddellijk duidelijk in het eerste hoofdstuk, dat gaat over de bruiloftszaal (Matth. 22 vs 10). In levendige kleuren tekent ons de schrijver de mensen in de bruilofszaal. Hij geeft daarbij zijn phantasie de vrije teugel en berijdt in volle galop zijn humoristisch stokpaard. Heel het verhaal tintelt van olijkheid. Op zichzelf beschouwd een verdienstelijk tafreeltje, niet zonder bedenkelijke trekjes echter uit een wel wat overspannen vrolijkheid.

In ieder geval zit er veel humor, althans humorisme in het verhaal, maar dat is het humorisme van Okke Jager, dat hij de Bijbel opdrukt. Zo wil hij de bruiloftszaal in Matth. 22 vs. 10 zien.

Is dat niet een gevaar, dat zulke, humoristische geesten bedreigt ?

Het is wel mogelijk, dat alle deelgenoten aan het leven des geloofs de neiging hebben de Schrift naar zich toe te lezen. Ik bedoel vanuit hun eigen geestelijk beleven, anders gezegd, vanuit hun eigen bevinding, zodat zij hun leven klaarder in het éne gedeelte der Heilige Schrift vinden dan in 't andere. Want al is het waar, dat er slechts één weg is naar het hemels Jeruzalem, n.l. Jezus Christus, die gezegd heeft : Ik ben de deur der schapen. Niemand komt tot de Vader dan door Mij", toch blijft de persoonlijkheid in de leiding des geloofs spreken. De apostel Johannes en de apostel Paulus zijn bevoorrechte Godsmannen, maar zij zijn niet gelijk, en Petrus is weer anders, maar zij zijn kroonjuwelen in het rijk der genade en zij getuigen uit dezelfde uitnemende kennis van de verrezen Christus.

Dat naar zich toe lezen heeft echter zijn grenzen, want wij zijn niet geroepen de Schrift aan onze geest te onderwerpen, maar andersom, onze geest aan het Woord te onderwerpen.

Zeker, dan blijft er ook staan : , , Die in de hemel zit, zal lachen" (Ps. 2 vs. 4) , , De Heere zal hen bespotten".

Hoe dikwijls moeten wij een bespottelijke indruk maken bij God en de hemellingen met onze torens van Babel en onze luchtkastelen omtrent een rijk onzer verbeelding ? !

Over die hemelse humor valt echter niet te lachen, en dat kan men ook niet als een grapje van God beschouwen. Zo wordt ook door de genoemde psalm niet geleerd. Men leze slechts het volgende VS. (Ps. 2 VS. 5).

Daarom moet men wel onderscheid maken tussen wat er staat en wat men er in lezen wil. Want, als de schrijver beweert, dat er in de hemel veel meer gelachen wordt dan wij denken (blz. 18), dan is dat, gezien onze menigvuldige dwaasheden, wel mogelijk, maar dat geeft ons nog geen recht de hemel tot een komisch lustpaleis te maken. De humoristisch aangelegde geest kan velerlei aanleiding vinden om zijn gemoed te strelen. Daarmede heeft hij mogelijk kans de lachers aan zijn kant te krijgen, maar het is niet zeker, dat hij ook God aan zijn zijde heeft.

De wijze, waarop de auteur over de blijdschap des geloofs spreekt, zou haast de indruk wekken als wilde hij zijn lezers diets maken, dat men om alles en om zichzelf lachende, aan het Evangelie van Christus recht doet.

Zo is het toch óok weer niet, want de auteur betrapt zich zelf hierop en zegt, dat de humor van het geloof toch niet hetzelfde is als de blijdschap des geloofs. (blz. 20).

Dat is nu juist een gevaar van de voorgestelde humor wellicht, dat men het vermaak van de humor voor de blijdschap van het geloof houdt.

Het is dan ook de humor van deze humor. Men maakt zich blij met een grapje, maar het loopt uit op een vreselijke misrekening.

Men kan er over treuren dat de blijdschap des geloofs niet van de kerk afstraalt en de wereld tot jaloersheid verwekt, maar dat gebrek aan waarachtige vreugde in Christus kan niet worden opgeheven door het humoristisch vermaak van grapjes makende dominees in een lachende kerk.

Toch moeten wij nog nader over de Bijbelse humor spreken en over de titel van het boek : In het Christelijk leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen