Kroniek

1834 en 1886. — De verhouding tot de Hervormde kerk is onder de gesepareerde kerken zo actueel, dat men telkens blijken ziet, dat aan die zijde — meestal kerkelijk-gereformeerden — over deze zaak wordt nagedacht. In Trouw zagen wij, hoe prof. Zuidema inging op de vraag van een plaatselijke Gereformeerde Mannen- en Vrouwenvereniging : anoeten we nog vasthouden aan de historische data in 1834 en 1886?

Hebben wij het over de Kerk, aldus het verslag van het besprokene, dan hebben we het over Jezus, maar ook over onszelf, want wij moeten levende lidmaten van Zijn Gemeente zijn.

Dat kunnen wij geheel toestemmen. Het is echter in zoverre niet ter zake, dat deze klem gelijkelijk ligt op de leden van de Hervormde en van de Gereformeerde Kerk, en zo niets zegt over het gemotiveerd zijn van 1886.

Verder zou gewezen zijn op de nieuwe kerkorde, waarvan de uitleg, aldus prof. Z., zodanig is, dat ook de vrijzinnigen weer geborgen zijn.

Onder het voorbehoud, dat wij prof. Z. natuurlijk niet kunen en willen binden aan een onvolledig en wellicht niet geheel juist krantenverslag, schijnt ons zulk een gedachtengang de zaak van de Gereformeerde Kerken niet behoorlijk te kunnen steunen. Hoewel wij het dubbelzinnige karakter van de nieuwe kerkorde allerminst in bescherming willen nemen, achten wij het zwak, een reden van het voortbestaan van de Gereformeerde Kerken te zoeken — niet in de kerkorde zelf, maar — in de mogelijkheid van een bepaalde uitlegging van de nieuwe kerkorde. Wie belet prof. Z. en ons, te verlangen dat de nieuwe kerkorde zo wordt uitgelegd, dat de vrijzinnigen niet geborgen zijn?

Iets anders is —• Wanneer wij menen, dat voor de Gereformeerde Kerk in het bijzonder en de afgescheiden kerken in het algemeen geen geldige reden bestaan om zich buiten de Hervormde Kerk te houden, dan wil dit nog niet zeggen dat zij •—- speciaal de Gereformeerde Kerk — zonder enige reserve met blijdschap door de hervormdgereformeerden zouden worden begroet bij een eventuele terugkeer

Het eerste wat ons bezwaart is, dat wij bij hen —speciaal onder kerkelijkgereformeerden — die wel aanleunen tegen de Hervormde Kerk, niet zozeer 't besef voelen dat 1886 een onjuiste beslissing is geweest, als wel een zich niet meer vreemd weten aan de oppervlakkige geest, die onze Kerk over het geheel kenmerkt. Wij vrezen! te moeten betwijfelen, of zij bij het betrokken worden in de uitgebreide activiteit in onze Kerk het juiste woord zouden weten te spreken over karakter en richting, waarin die activiteit zou behoren te worden geleid.

Verder betreuren wij in verband daarmee de vergaande verwereldlijking, die dikwijls in de Gereformeerde Kerk kan worden aangetroffen. Men schijnt zich soms van de zuiverheid in de leer een kussen voor het geweten te hebben gemaakt, zodat men soms waarlijk niet weten zou, waarvan zich eerder te moeten distanciëren : van de met activiteit gevulde onrechtzinnigheid onzer middenorthodoxie, dan wel van de holle rechtzinnigheid der Gereformeerde Kerk.

Laten wij echter bij het beschouwen van een en ander toch nooit menen, zelf aan deze gevaren niet bloot te staan. Ons vertrouwen zij op God, die helpt ook in kerkelijke nood.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen