DIE POOLSE JONGEN

Feuilleton

Vader Broga.

Het is zomer in 't Poolse land. De zon staat hoog aan de hemel. Overal zijn de boeren aan het hooien.

Juffrouw Tomkiewis zet de kinderwagen, waar haar jongste spruit in ligt, onder de oude lindeboom. Daar is het heerlijk koel. Met bewegelijke handjes speelt de kleine Mika met de ring.

— Goede dag, juffrouw Tomkiewis, groet een oude boer. — Gezond weer voor dat spul !

— Ja, zegt dat wel, vader Broga. — Hij, is al helemaal bruin gebrand, lacht de jonge moeder.

Even staat vader Broga bij de kinderwagen. Hij wist zich het zweet van 't voorhoofd.

— Michel komt er weer met een vrachtje aan. We zijn bijna klaar. Het kind in de wieg schopt het lakentje weg.

— Wat een stevige benen ! Wat een knaap, zeg !

— Ja, vind je ook niet ?

— Hoe oud is hij alweer ?

— Elf maanden, zegt Clauda met een gelukkig lachje.

De oude boer kijkt nog steeds aandachtig naar het kind.

— Juffrouw Tomkiewis, zegt hij opeens, ik zie iets bijzonders aan die kleine man.

—Ja ! Wat zie je dan, vader Broga ?

— Die oogjes glanzen zo. Ik meen, dal het een zeer bijdehande jongen zal worden. Kijk maar, er ligt een levendige tinteling in z'n ogen. En dan is er nóg iets. Dit kind zal eens de trots van zijn vader zijn.

— Verbeelding, vader Broga, zegt moeder Tomkiewis. Maar een ogenblik later heeft ze spijt dat ze dit gezegd heeft.

Vader Broga zegt alleen wat hij meent. Hij is een oud en wijs man.

— Onthoud mijn woorden, zegt hij. — Ik moet voortmaken. Daar komt Michel met de wagen aan.

De jonge moeder kijkt een poos aandachtig naar de kleine Mika.

— Ja, denkt ze, vader Broga heeft gelijk.

Ze heeft daar zo niet op gelet. Maar het kind is bijzonder levendig.

Even staat ze nog bij de wieg.

— Goeie dag, juffrouw Tomkiewis, groet nu ook Michel, die met z'n vrachtje geurig blauw hooi, langs haar huisje komt rijden.

— Het ruikt pittig, Michel, zegt ze. — We hebben er, jammer genoeg, niet meer van. Het is 't laatste.

Vrolijk ratelen de wielen voort. Het paardje schudt heftig zijn manen.

Vader Broga boert, samen met z'n zoon Michel, op de kleine hoeve.

Mooi is het boerderijtje gelegen tussen een heuvel. In de winter beschut tegen de felle oostenwind. Als de vriesnacht zich uitspreidt over 't wijde land, is het warm op de kleine deel, waar de koeien dicht bij elkaar staan onder het lage dak.

Juffrouw TomkieAvis kent vader Broga van haar kindse dagen af. Hij is sinds lange jaren dezelfde gebleven. Ruw behaarde wenkbrauwen en een korte, rode kroesbaard. Een paar kleine pientere ogen, die je altijd vriendelijk aankijken.

Iedereen houdt van vader Broga en juffrouw Tomkiewis niet het minst.

Nog denkt ze aan zijn opmerking bij de wieg van haar kleine jongen. Iets om te onthouden.

Ze gaat nu eerst de aardappels schillen voor de volgende dag.

In het keurige huisje staat alles netjes op z'n plaats. Het is aan alles te zien, dat haar man een goed weekloon thuis brengt. Er hangen mooie schilderijen aan de wand en er staan enkele stoelen, met pluche bekleed .

No. 1.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen