Kerknieuws

Beroepen te

Leeuwarden (vac. J. H. Boerlijst) C. Jongeboer te Lisse — Wierden H. Harkema te Zeist — Oosterhout (Geld.) H. Veenstra, hulppred. aldaar.

Aangenomen naar

Lienden E. S. de Lint te St. Philipsland — Engwierum A. v. d. Bovenkamp, vic. te Berlikum (Fr.) — Gouda (vac. H. M. Cnossen) H. Huting te Vreeland (U.) — Urk A. V. d. Beek, cand. te Hillegersberg.

Bedankt voor

Alblasserdam (vac. H. Ewoldt) H. J. Groenewegen te 's-Gravenhage (voorheen te Alblasserdam) •— Koudum (toez.) S. Kooistra te Weisrijp — Rhenen (toez.) L. v. d. Peut te Eist (U.) — Katwijk aan Zee (vac. P. Pras) Ph. Loggers te Nigtevecht — Wezep R. W. Steur te Ouddorp (N. H.) — Delft (vac. W. L. Tukker) J. de Lange te Nunspeet — Ede (wijkgem. 1) J. W. de Bruyn te Harderwijk — 's-Gravenhage (als jeugdpredikant) H. Huting te Vreeland (U.) — Lexmond P. Westland te Waarder.

In memoriam ds. J. Slok.

Dinsdag 11 Januari j.l. overleed in het Diaconessenhuis te Dordrecht ds. J. Slok, Herv. predikant aldaar.

Met grote ontsteltenis hebben wij dit bericht ontvangen.

Ds. Jan Slok, van geboorte een Delftenaar, was van 1904. Hij studeerde theologie in Utrecht. In 1936 werd hij predikant in Langerak bez. de Lek. In 1939 verwisselde hij .deze standplaats met Wijk bij Heusden, om vanaf 21 Mei 1942 tot aan zijn dood de gemeente van Dordrecht te dienen.

Tot aan zijn dood ! Wie had dat kunnen vermoeden. En zo in het midden van zijn jaren.

Gelijk het gras, dat verandert. In de morgenstond bloeit het. Des avonds wordt het afgesneden en het verdort.

Ds. Slok was versierd met vele uitnemende gaven, in het bijzonder met de gave van het woord.

Ons medegevoelen gaat uit naar mevr. Slok in het grote verlies, dat haar trof, en naar de gemeenn te van Dordrecht.

Capelle a/d IJssel.

De lezers weten, dat er in Capelle a/d IJssel, in de wijkgemeente Keten, mogelijkheid was gegeven om een predikant te beroepen die tot de Gereform. Bond behoort. Op een tweetal predikanten werd te vergeefs toezegging van beroep uitgebracht. Het waren ds. Van Lokhorst en ds. De Lange, die voor de toezegging bedankten.

, , Hoe lang zou die vacature wel duren ? ", heeft misschien menigeen gedacht. En ziet, het eerste beroep wordt uitgebracht op ds. L. Blok tê Kampen en daar wordt Capelle West verblijd met de tijding, dat ds. Blok het beroep heeft aangenomen.

Stelle de Heere de arbeid van deze dienaar des Woords ook in Capelle tot èen rijke zegen !

Voor Kampen wordt het door het vertrek van ds. Blok weer moeilijker. We hopen dat de beide vacatures in Kampen spoedig zullen worden vervuld.

Dezer dagen kwam het volgende geschrift in onze handen. Wellicht zullen meerderen er belang in stellen.

Gevaren der nieuwe orde.

Het stichten van kerken door de mens brengt geen heil.

Wij hebben dus daarvan af te zien, zoals ook in onze dagen wel blijkt hoe de kerken vallen die geen grondslagen hebben van de HEERE gelegd.

Maar wij hebben dus te zien op de Hervormde Kerk. Zij voerde een nieuwe orde in. Wij, Hervormd-Gereformeerden hadden niet de invloed of de kracht van weerstand om deze gang van zaken te keren.

Nu heeft de Hervormde Kerk een orde waarin zij uitspreekt (Art. X) belijdenis te doen van de zelf-openbaring van de Drieënige God.

Dit heeft iets van modalisme. Richtingen werden modaliteiten (richtingen niet, maar houdingen), maar waar nu de kerk als onderverdeeld werd in modaliteiten, zo is de leer der Christelijke religie aangaande de Drieëenheid Gods nu ook modalistisch aangeduid. Niet klaar wordt geleerd dat er drie Personen zijn, maar dat er is een zelf-openbaring, men kan zó verstaan dat er niet zijn drie Personen maar drie manieren van zich voordoen. Beoogde men hiermede, met deze in critieke synode-zitting aangenomen bewoordingen, de pacificatie der richtingen, de nagestreefde verbroedering te bevorderen ?

Na de gelijkschakeling der richtingen volgt consequent de gelijkschakeling der kerken. Tenminste — als men het zover zal kunnen krijgen.

Dr. H. van der Linde, in , , Kerk en Eredienst" blijkbaar stelde hij voor aan de Stoel van Petrus een primaat van leiderschap toe te kennen over , , de komende grote kerk van Christus".

In „de grote trek" (1954) schrijft prof. dr. A. A. van Ruler (toch een dergenen die veel met de opzet der nieuwe orde te maken heeft gehad) dat het lichaam van Christus door de Reformatie gedeeld is. Wij gruwen van Zulk een taal. Want Wie werkte de Reformatie ? Heeft dan de Almachtige dat gedaan, wat zo beweerd wordt ? Laten wij toch tot bezinning mogen komen en niet de wrake Gods over ons inroepen vanwege de miskenning Zijner wonderen en de lastering van Zijne Naam !

Het is zeer toe te juichen dat van Synode-wege weer de aandacht op de Bijbel is gevestigd, maar in „de Leer aangaande de Heilige Schrift" valt men de onfeilbaarheid van Gods Woord aan. Dat Woord is wel „zonder leugen en zonder dwaling", maar historisch en natuurwetenschappelijk is de Bijbel wél onjuist ook. De onfeilbaarheid zou alleen maar betrekking hebben op hetgeen de Heilige Geest door de Schrift leert van Gods wil. Zijn dienst en ons heil. Daar wordt verwezen naar de Geloofshelijdenis, artikel 7. Maar art. 7 noemt de Schrift een „onfeilbare regel", artikel 4 der zelfde belijdenis zegt van de Bijbelboeken dat „daar niets tegen valt te zeggen", artikel 5 zegt : „wij geloven zonder enige twijfeling al wat daarin begrepen is". Dit is ook overeenkomstig Zondag 7 van de Catechismus („waardoor ik alles voor waarachtig houde, dat God ons in Zijn Woord geopenbaard heeft").

Dat is wat anders dan tegelijk zonder dwaling en tóch wel onjuist ook ! Met die nieuwe leer, poogt men daarmee ook iets op te stellen dat zowel links eils rechts bevredigen moet ?

Handhaaft men er soms de Godheid van de Zone Gods ?

Van Hem wordt gezegd: „in Hem is het woord (niet Woord), dat God in de profeten sprak, vlees geworden".

En , , in deze barmhartige, heilige Israëliet is God met ons".

Is dat nu een duidelijk uitkomen voor de Godheid Christi, voor de eeuwige ere van de Koning der Kerk ?

Dat we toch geen Laodicea ook in deze dingen zijn mochten. Geen „volkszeggenschap" van een democratische kerk, die geen Koninkrijk meer wenst te zijn, maar zich beweegt op een terugweg !

Alom wordt gespot met Gods heilige Naam, Zijn Woord wordt gesmaad, Zijn werk, de Reformatie waarbij stromen bloeds werden vergoten door de wreedheid van de Vorst der duisternis, het wordt geacht een aantasting, immers een delen, van Christi lichaam. En dat zou God gedaan hebben !

Sidderen wij nog niet over alles wat geschiedt !

Hebt deernis met ons Nederlandse volk !

Kwamen wij als één man tot de belijdenis :

„Wij hebben God op 't hoogst misdaan;

Wij zijn van 't heilspoor afgegaan; Ja, wij en onze vaad'ren tevens. Verzuimend' alle trouw en plicht, Vergramden God, de God des levens, Die zoveel wond'ren had verricht."

Komt het tot zulk een belijdenis niet, dan is het verloren.

Gerichten zijn op de aarde, en zij tonen hoe ontzaggelijk het is als de HEERE tot toom is verwekt geworden !

Door genade — in de schuld !

Dat geve de HEERE, en Hij doe nog een volk des overblijfsels worstelen voor de troon Zijner genade.

Bommelerwaard, 23 October 1954.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen