Géén schoolgeld meer!

In het laatst van 1954 zijn nog een paar dingen gebeurd, die voor de school of voor de ouders of voor het personeel van belang zijn. Daar is dan in de eerste plaats : het kosteloze onderwijs. Eigenlijk Is dit al enige tijd in de pen. Veel is er al over geschreven, maar nu is het inderdaad zover. Het schoolgeld voor de leerplichtige jeugd wordt afgeschaft. Een poging, in de Tweede Kamer gedaan om alle schoolgeld tot en met de collegegelden aan de Universiteiten af te schaffen, is mislukt. Het schijnt, dat de regel is aangenomen : De Staat dwingt de ouders hun kinderen gedurende een aantal jaren naar school te laten gaan — dus moet de Staat ook alle kosten voor zijn rekening nemen, 't Is waar, dat er op principiële gronden nog wel enig verzet is geweest, maar het klinkt niet dóór. Men is al zó gewend aan staatshulp, van de geboorte tot aan het graf, dat het allemaal zo héél, héél gewoon gaat worden en het kosteloos worden van 't onderwijs niet meer is dan een term in de reeks. Nu is 't waar, dat er heel wat ouders zijn, die, omdat hun inkomsten beneden de bepaalde loongrens liggen, toch al geen schoolgeld betaalden. En 't is evenzeer waar, dat nu de pacificatie er is bij het lager onderwijs, afschaffing van het schoolgeld voor allen geldt en niet meer gesproken kan worden van bevoorrechting van bepaalde scholen of bepaalde groepen, zoals dat vroeger wel het geval was.

't Schijnt óók zo te zijn, dat de overheidskassen deze ± 50 miljoen aan schoolgelden wel kan missen. Toch menen we, hoezeer we ook de ouders dit financiële voordeeltje gunnen, dat het betalen van enig schoolgeld er aan meewerkte, dat ze ook in dezen iets zouden gevoelen van de verantwoordelijkheid voor de opvoeding en het onderwijs hunner kinderen.

Fusie.

Onlangs schreven we over de voorgenomen fusie der twee Chr. Onderwijzersverenigingen, n.l. de Vereniging van Chr. Onderwijzers en de Unie van Chr. Onderwijzers. Op de vergadering van de vertrouwensmannen der afdelingen van de „Grote" is, ondanks de bezwaren, deze fusie aanvaard met ca. 90% van de uitgebrachte stemmen. Inmiddels hebben 6 afdelingen zich daar niet mee kunnen verenigen en een referendum aangevraagd. Men wilde dus hoofdelijke stemming van al de leden. Dit is nu geschied. Natuurlijk is het een fictie, dat alle leden daaraan deelnemen, 't Zou wel zo moeten zijn, maar 't gebeurt nu eenmaal nooit. Toch hebben 5368 leden hun stem uitgebracht. Hiervan waren 83 stemmen ongeldig. 4144 waren vóór de fusie, 1141 waren er tegen. Dus is met grote meerderheid, 78' %, uitgemaakt dat het voorstel van het Hoofdbestuur kan aanvaard worden en dat de beslissing van de voorvergadering van 30 October werd bevestigd. Het aantal van 1141 tegenstemmers stemt wel even tot nadenken.

Het Hoofdbestuur kan wel tevreden zijn, schrijft de voorzitter in het Correspondentieblad van 30 Dec. '54, maar het is niet voldaan, waarbij hij dan wijst op de , , hevige campagne", die tegen de fusie is gevoerd.

Nu lijkt het me toch wel wat al te eenvoudig om de zaak zó te stellen, dat het alléén ging om de fusie — vóór of tegen. Gelet op hetgeen ter voorvergadering is gesproken, is dit toch niet vol te houden. Vereniging op zichzelf zou, dunkt mij, niet dit verzet hebben wakker geroepen. Neen, andere factoren hebben bij velen de doorslag gegeven. Ik kan me voorstellen, dat de grote meerderheid der leden hebben gedacht : wij kunnen niet langer gescheiden optrekken, we moeten één worden en de wrijfpunten, die er over blijven, och, dat zal met wijs beleid wel in orde komen.

Anderen evenwel hebben gevaren gezien. Jammer, dat hier een persoonlijk element in het debat werd gebracht, of misschien wel gebracht moest worden. Want afgezien nog van het algemeen beleid, ligt daar nog altijd de motie- Amsterdam, die niet wordt uitgevoerd, maar waar men nu lijnrecht tegen ingaat. Dat vonden de tegenstemmers een groot bezwaar. En niet alleen dat, maar evenzeer dat het werkprogram, met name wat de taak der Hoofden van Scholen en wat de Personeelsvergaderingen aangaat, nieuwe inmenging der overheid vraagt in de interne regeling onzer scholen. M.i. met recht, meent men, dat er al overheidsinmenging genoeg is en dat allerminst een Prot. Chr. Onderwijzers Vereniging om meer moet vragen. Ligt hier niet veeleer een terrein voor het bestuur van elke school of scholengroep apart, of voor de Besturenorganisatie ?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen