Zaligheid zien

Ook al ligt het Kerstfeest weer enige weken achter ons, laten wij nog eenmaal Lucas 2 opslaan om dit woord te overdenken. Kerstfeest toch is niet gebonden aan en allerminst te beperken tot 25 en 26 December. Eerst zes weken na 's Heeren Jezus geboorte werd het Christus-feest voor een zeker iemand in Jeruzalem, wiens naam ons genoemd wordt ook al behoorde hij blijkbaar tot de eenvoudige vromen : Simeon.

Uit alles blijkt wel, dat deze Simeon niet jong meer was.

Oude ogen hebben reeds veel gezien. Als ze ervoor geopend zijn : het goede in het land der levenden. Maar in ieder geval ook, dat het uitnemendste in dit leven moeite en verdriet is. Mozes had heel wat geschouwd : de schatten van .Egypte en. het leed zijn volk aangedaan .... de wijde eenzaamheid der woestijnen en de heerlijkheid des Heeren ; ook een volk, dat weigerde te luisteren naar het Woord van zijn God. Hij had de bittere ervaring opgedaan, dat hij van nature bij dat weerspannige volk behoorde. Nog voordat zijn ogen het beloofde land mochten overzien, bad hij het: Verblijd ons naar de dagen, in dewelke Gij ons hebt gedrukt, naar de jaren in dewelke wij het kwaad gezien hebben. Zo verging het Mozes als Jacob, die (ens dit was geen overdreven pessimisme) tot de Egyptische koning sprak : , , Weinig en kwaad zijn de dagen der jaren mijns levens geweest". Zaligheid had de aartsvader hier op de lange levensreis niet gezien ; het is genade, dat hij stervende mocht uitroepen : , , Op Uw zaligheid wacht ik, o Heere". 't Klinkt als het voorspel op de psalm :

Maar (blij vooruitzicht dat mij streelt) ik zal, ontwaakt, Uw lof ontvouwen, U in gerechtigheid aanschouwen, verzadigd met Uw godd'lijk beeld. (Psalm 17 VS. 18).

Hier in Jeruzalem echter betuigt een mens niet: „Mijn ogen zullen Uw zaligheid zien", maar zij , , hebben Uw zaligheid gezien". De dienstdoende priesters en levieten, indien zij dit gehoord hebben, zullen er weinig van begrepen hebben. Wat zij zagen, was een heel gewoon tafereel: twee jonge mensen, eenvoudige lieden, die hun eerstgeboren zoon de Heere kwamen voorstellen in de tempel. Bij de Nicanor-poort overhandigde de moeder aan de priesters de gaven voor het reinigingsoffer. Toen deze ouders het Kind Jezus binnenbrachten om naar de gewoonte der wet met Hem te doen zie, dan treedt Simeon naar voren tot verwondering van allen, die dit zagen, nam hij het Kind uit Maria's armen, drukt het aan zijn hart (eigent het zich toe), loofde zijn God en sprak : , , Nu laat Gij, Heere, Uw dienstknecht gaan in vrede naar Uw Woord : want mijn ogen hebben Uw zaligheid gezien "

Een Sadducese priester zal dit alleen maar vreemd gevonden hebben, doch de oude Anna begreep het : Simeon zag méér dan een gewoon kind van 40 dagen oud I hij zag dit Kind in het licht der Messiaanse belofte: dit is het Kind waar de eeuwen op hadden gewacht ; DE Zoon der belofte. Hij schouwt de Christus des Heeren, de Zaligmaker. Hij ergert zich niet aan de wijze, waarop deze door de Vader in de wereld gebracht werd. Ook de vromen zullen zich de komst van de Verlosser misschien wel eens anders hebben ingedacht. Gewoner kón het wel niet. Schijnbaar onherkenbaar. Geen priesterkoor zong Hem het , , Hosanna, gezegend is Hij die komt in de Naam des Heeren" toe , geen Hogepriester treedt eerbiedig toe Doch God de Vader zorgde er voor, dat Zijn Zoon erkend en herkend zou worden, ook al is Zijn heerlijkheid verborgen voor het vlees. Het Woord is vlees geworden het kon worden gezien. En het wordt gezien : hoe was dat mogelijk ? De evangelist geeft ons de verklaring : Simeon's oog ziet zaligheid, nu God Zijn Zoon heeft doen geboren worden uit een vrouw, geworden onder de wet : de Heilige Geest was op Simeon Deze bracht hem in de tempel en verlichtte zijn oog, zodat zijn ogen zaligheid konden zien.

Simeon — verhoring betekent zijn naam — was een mens, die nog niet had kunnen sterven. Die mensen zijn er meer, denkt gij misschien. Meestal betekent dit, dat deze niet bereid zijn om door de donkere poort van de dood heen voor de Heilige te verschijnen. Juist mensen, die zichzelf enigermate hebben leren kennen, weten van deze huiver. En zij schrikken van het gemak, waarmee sommigen — meestal als de dood nog verre is, maar soms ook, wanneer deze vlak bij schijnt — verklaren, helemaal niet bang te zijn om te sterven. Waarom zouden ze, ook ? Ze hebben toch altijd netjes geleefd en ieder het zijne gegeven ? Of men God ook gegeven heeft, waar Hij recht had heeft aan deze vraag komt men meestal niet toe. Ze wachten 't maar rustig af. Men kan zó blind en dood zijn voor de eeuwige dingen, dat men in zijn ongeloof „zacht en kalm heengaat". Dat zegt op zichzelf dus ook al niets. Gods kinderen zijn meestal zulke helden niet. Zij zijn vaak juist wèl bang om te sterven en weten stervensgenade nodig te hetoben ; bediening uit de enige troost, beide in het leven en het sterven. Nu . is het heel goed mogelijk, dat Simeon ook angst en huiver voor het verscheiden heeft gekend. Doch de Heere had hem een wondere en bijzondere troost geschonken : de belofte, dat hij de dood niet zou zien, eer hij de Christus des Heeren zou hebben geschouwd. Zolang dit nog niet het geval was, kon hij niet heengaan j Christus stond tussen hem en de dood in. Twee opmerkingen : ten eerste, dat hij deze bijzondere openbaring zeker niet ontvangen had, omdat hij aan Gods , , gewone" beloften niet genoeg wenste te hebben. En ten tweede : deze zeer bijzondere toezegging, bron van troost, is hem ook een oorzaak van veel bestrijding van satan geweest. Ge hebt u maar wat ingebeeld. Ge gevoelt uw krachten minder worden ? Ge zult sterven zonder zaligheid te hebben gezien ! En juist een rechtvaardige en godvrezende weet, dat hij zonder Christus niet voor Gods heiligheid kan verschijnen !

Wanneer echter Simeon's oog zaligheid ziet in de geboren Christus en hij deel krijgt aan de grote blijdschap, dan gaat hij God loven. Nu kan hij heengaan in vrede, want Christus blijft staan tussen hem en de dood. Hij zal immers de koning der verschrikking overwinnen ? Hij is het licht voor de heidenen en de heerlijkheid van Zijn volk Israël. Doch Zijn weg zal die zijn van het kruis der verzoening gesteld tot een val en opstanding voor velen in Israël Zijn oog ziet, hoe de verzoening zal worden bewerkt. Wat de Heere in Christus begon zal Hij voleinden. Daarom kan hij nu heengaan ; afgelost van zijn wachtpost. Van vrede spreekt hij. Dat is een Kerstklank j toepassing van de Engelenzang in zijn persoonlijk leven : vrede met God en dus vrede met de weg, die God met hem gaan zal, ook al voert deze hem door het dal van •doodsschaduwen. Niets kan scheiden van de liefde Gods, in Christus geopenibaard, nu het Woord ons vlees heeft aangenomen : mijn ogen hebben Uw zaligheid gezien, die Gij bereid hebt. Van hemzelf is er niets bij ; het is alles genade, vrij en rijk.

Mijn ogen hebben Uw zaligheid gezien. Zalig de ouderen, die dit Simeon mogen nazeggen. Zij kunnen heengaan, wijl losgemaakt van angst en vrees, Wie nu denkt, dat dit een speciaal woord voor mensen in de avond van het leven is, versmalt het toch. Het is óok een woord, dat jongeren jaloers kan maken. Er is niet alleen angst voor de dood, er is ook een huiver voor het leven. Gelukkig de jonge ogen, die door de Geest geleid en verlicht, in Christus zaligheid mogen zien. Dan worden wij losgemaakt van angst en vrees, om als bevrijde mensen in vrede te gaan de weg, door Hem bepaald. Wat vree heeft elk, die Uwe wet bemint ; zij zullen aan geen hinderpaal zich stoten.

Wanneer de Heilige Geest ons leidt tot de plaats, waar Christus geopenbaard wordt, dan zullen wij Christus in Zijn noodzakelijkheid, maar ook in Zijn heerlijkheid aanschouwen. Want dan leren wij door Zijn Woord onszelf en Hem kennen. Het oog des geloofs mag Hem zien. Ook in onze sobere, kerkgebouwen kan dan gezongen worden : hier schouwt mijn ziel met een verwonderd oog. En wel zeer van toepassing wordt dit woord als de sacramenten ons het slachtoffer van Christus voorstellen en Doop en Avondmaal ons tekenen en zegelen worden van Zijn Verbond.

Zalig de ogen, die zaligheid zien.

Deze belofte aan 'Simeon was een zéér bijzondere. En toch belooft de Heere het al de Zijnen : gij zult de dood niet zien, vooraleer gij de Christus des Heeren hebt gezien. Opdat wij in bekommering en aanvechting met deze toezegging zouden worstelen voor de troon der genade.

Zien is meer dan ergens maar even naar kijken. Wat we zien, met aandacht aanschouwen, oefent invloed op ons uit. We nemen er iets- van op in ons leven. Het oog is éen van de poorten tot ons hart. Daarom zijn er dingen, waar we niet naar moeten zien. Zij maken ons hart alleen maar leeg ; leger dan het reeds is. Het zien op Jezus het zoeken om Hem te schouwen door het geloof kan alleen maar heilzaam zijn : Hij ontledigt en vervult. Door het zien op Christus wordt ons leven vernieuwd en gericht op de dingen, die boven zijn. Komt het Koninkrijk Gods in het zicht. Paulus betuigt : het leven is mij Christus Daarom :

Wend, wend mijn oog van d' ijdelheden af, '^ verlevendig mijn hart door Uwe wegen, dat mij 't betreên dier paden vreugd verschaf!. Bevestig toch aan Uwen knecht den zegen, waartoe Uw Woord hem blijde hope gaf : hij is oprecht tot Uwe vrees genegen.

(Psalm 119 VS. 19).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen