DIE POOLSE JONGEN

Dan klonken opeens de bevelen. En direct daarop kwam er weer leven in de stoet. De tijd van rusten was voorbij. De zorg groef weer dieper trekken in de gezichten.

Clauda nam haar plaats achter de kinderwagen weer in. En weer begon : in haar het droevig refrein te zingen. Het lied van het lijden.

Uur na uur verliep in trage vaart. Niets buiten hun eigen zorg, kon de mensen bezig houden. Waar zouden ze worden heenigevoerd ? Siberië, verschikkelijk oord ! Men kende de verhalen van lieden, die er geweest waren. Er woonde in dezelfde straat, waar Clauda's huis stond, een man die er dikwijls over gesproken had.

Maar Siberië lag veilig ver achter Rusland. Wie had ooit kunnen denken dat het zó nabij zou komen ?

Er raasden een paar jagers door de lucht, maar Clauda keek er niet eens naar. Zij dacht aan Jolchi. Ze wist hem veilig bij Vader Broga. Zou Michel ook bij de troep zijn ? Misschien had hij zich wel verscholen. Michel was een slimme jongen, die zich zó maar niet mee liet voeren.

Ze hoopte voor hem, dat hij uit de klauwen van de overweldigers zou gebleven zijn.

Voort ging de stoet, al maar voort. Totdat er eindelijk in de verte de eerste huizen van een groot dorp zichtbaar werden, 't Liep al tegen de avond. De mensen werden oververmoeid.

Maar geen rust zou hen wachten. Geen bed stond er klaar voor de vermoeide leden.

Even bezijden het dorp was een station. Daarheen werd de stoet geleid.

Een motorordonnans reed in snel tempo voorbij en schreeuwde iets naar de soldaten, die de stoet begeleidden.

Clauda beefde over al haar leden. In gindse wagons zouden ze worden gedreven, alsof het vee was.

— O, Heere, wees ons genadig ! Wees bij mij, als 't al moeilijker wordt

— Er is maar één houvast, als alles tegen is. Mijn Rots, mijn Deel, mijn eeuwig goed !

De zon ging juist bloedrood onder, toen ze op commando van Russische soldaten, instapten. Een behulpzame vrouw hielp Clauda met de wagen.

— Zo, zei ze, die kleine hummel weet van niets.

Clauda kon geen woord uitbrengen. Ze hield de lippen stijf opeen, om niet in tranen uit te barsten.

7)

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen