Studentenevangelisatie in Amsterdam

Maandagmiddag 21 Juni '54 kwam er een twaalftal theologische studenten, leden van de Geref. Theol. Studentenvereniging , , Voetius", met de catecheet Z. H. de Groot, werkzaam in de Oranjekerkgemeente B en ondergetekende in; het Oranjehuis bijeen. Deze heren hadden de wens te kennen gegeven enige tijd evangelisatiearbeid in Amsterdam te verrichten. Wij juichten dit verlangen ten zeerste toe, niet alleen omdat een stuk arbeid verricht zou kunnen worden, maar ook, omdat het voor a.s. predikanten zeer noodzakelijk is op de hoogte te zijn van een kerkelijke situatie buiten de vertrouwde gemeentelijke sfeer, waarin kerkgang en kerkelijk medeleven niet zulke , , vanzelf sprekende" zaken zijn.

Wat dat betreft hadden de heren het wel zeer goed getroffen om te kunnen arbeiden in Amsterdam. Van de 260.000 Hervormde zielen kunnen minimaal 80%  als buitenkerkelijk aangemerkt worden.

De Oranjekerkgemeente B heeft 13000 Hervormde zielen en 5500 Hervormde gezinnen, terwijl de pastorale en diaconale zorg is opgedragen aan 12 ouderlingen, 12 wijkassistenten, 6 diakenen en 1 predikant. Elke ouderling heeft een wijkrayon van 400 a 500 gezinnen.

Besloten werd dat de heren studenten ieder een aantal adreskaartjes van Hervormde gezinnen zouden ontvangen en eerst onder leiding, daarna alleen de gezinnen zouden bezoeken. Op de kaartjes zouden kernachtig en kort de bevindingen worden meegedeeld terwijl deze dan weer aan de kerkeraadsleden voor verdere bearbeiding zouden worden doorgegeven. De straten, die het minst bearbeid waren, zouden het eerst aan de beurt komen. Ook over de oorzaken van de snelle gang der ontkerkelijking in Amsterdam in de laatste decennia -werd gesproken, terwijl wij tevens over de wijze van benadering van de Amsterdammer — enig in zijn soort ! — van gedachten wisselden.

Zo zijn de heren deze zomer aan de arbeid getogen, sommigen enige dagen, anderen een volle week of meer. De reiskosten werden vergoed.

Dezer dagen ontvingen wij de verslagen van onze evangelisatie-pioniers. In het begin gaf het velen een schok : de realiteit van de geestelijke situatie hadden zij nog te optimistisch bekeken, de practijk leerde wel anders. Wij geven u enkele passages van deze verslagen door.

, , Van al de bezoeken, die ik gedaan heb, en dat zijn er minstens 60, was er maar één, waarvan ik zeggen kan : Deze mensen zijn nog kerkelijk meelevend. De mensen zijn wel vriendelijk, presenteren thee, maar het slot is : nee meneer, doet u geen moeite, want de Kerk, daar doen wij niet aan. Daardoor krijg je van A'dam een droeve indruk. Anderzijds was er voor ons veel te leren uit dit werk. Het kost moeite om «driehoog een donkere trap op te klimmen en dan te ervaren, dat er voor Christus geen plaats is. Dan wordt er inwendig getornd aan onze levensroeping : een dienstknecht te zijn van de Grote Meester. Als je afgesnauwd wordt, zou je kwaad willen worden.; na tien bezoeken zou je er mee willen ophouden, maar je bent een dienstknecht met een opdracht en deze moet uitgevoerd worden".

Een ander schreef : „Ik ben blij en dankbaar, dat ik werk heb mogen doen. Al weet ik, dat ik maar een klein stukje van het werk heb gezien en meegemaakt. Want ik heb veel geleerd, wat mij bij mijn studie van nut kan zijn. In dit werk wisselen licht en donker elkander af. De onkerkelijkheid is ontstellend groot. Men kan niet zozeer van vijandschap, maar van onverschilligheid spreken, een geestelijke luiheid, . een niet geïnteresseerd zijn, gepaard gaande met een vals optimisme, waarbij elk zondebesef ontbreekt. Ik leef netjes. Ik geef ieder het zijne. Ik ben nooit met de politie in aanraking geweest, enz. Zodat je wel eens het gevoel kreeg : Het is hier hopeloos ! Toch heb ik óok mensen ontmoet met een sterk en diep geloofsleven, die de kracht ontvingen om te blijven geloven, vaak in de moeilijkste omstandigheden. Al lijkt het een ploegen op rotsen, toch worden hier en daar bloemen gevonden. Dat heb ik ondervonden".

Een derde schreef: „Bij dit werk moeten wij niet van oogsten spreken. Hier is het zaaien. De grond is niet van de allerbeste soort. Mij is gebleken dat de massa geen hand meer heeft met de Kerk. Velen weten niet eens of zij gedoopt zijn. Als ik behoefte heb, zal ik wel komen. Ik kan zónder de Kerk wel geloven. Wij zijn beter dan de Kerkmensen. Wij huichelen niet. Wij hebben niets met u te maken. Deze dingen krijgt men te horen. Bij velen ging ik de trap maar weer af, zonder iets bereikt te hebben. Wel lieten wij , , De Schijnwerper" achter of een wandtekst. Die nam men wel aan, maar het gros is onvatbaar voor het Evangelie. Toch mogen wij niet zeggen, dat alles tevergeefs is. Dat mag nooit! Het Woord Gods doet altijd wat! Wij troffen gezinnen en personen, die waren afgedwaald van de Kerk. Ik 'beschouwde mijn werk als een zoeken naar deze mensen. En ik heb gevonden ! Wij moeten voor deze mensen dag en nacht bezig zijn. Vooral in het gebed ! In deze dagen ben ik nog van zulke mensen tegengekomen. Daarom ging ik voort. Er is nog veel te bereiken. Wij moeten zaaien, God geeft de vruchten. Wee die Kerk, wee die Christen, die niet zaait!"

Een vierde schreef : „Zal ik u schrijven de indruk, die het op mij maakte, toen velen de deur dicht wierpen bij het horen van het woordje : Kerk ? Met als enig antwoord : „Daar wil ik niets mee te maken hebben". Of: , , Dank u, doet u geen moeite !" Zal ik u vertellen van de gesprekken met buitenkerkelijken, die niet weten en niet willen weten hoe een kerk er van binnen uit ziet ? Zal ik u zeggen hoe vriendelijk de doorsnee-Amsterdammer is en hoe heel gewoon zij het vinden nergens aan te doen ? Hoe velen het op prijs stellen van de Kerk afgeschreven te worden ? Dat een vrouw 't haar ouders nu nog kwalijk neemt, dat zij als kind gedoopt is ? Neen ! Hoe teleurstellend en droevig het vaak voor mij was, toch wil ik u met een dankbaar hart schrijven dat er toch een gouden draad loopt door dit dichte weefsel van bezoeken. Er waren huitenkerkelijken, die nog niet zo verhard waren, mensen, die nog bewogen worden en na lang praten eerlijk bekenden, dat ze verkeerd leefden. Zij waren gedoopt. Christelijk opgevoed, op de Chr. School geweest, Kinderkerk bezocht en dit liet hen niet meer los. Wat waren ze, na eerst de feilen van de Kerk niet onder stoelen of banken gestoken te hebben, toch dankbaar voor het bezoek van de Kerk. Sommigen beloofden weer te zullen gaan en anderen opnieuw te beginnen. Hebben dergelijke bezoeken nog zin ? Ja, en nóg eens ja! Het is dringend nodig, dat het werk wordt voortgezet en wel met man en macht. De toekomst zal openbaren, dat het resultaat heeft. Ik ben er zeker van, dat God  werkt, ook in Amsterdam. Het heeft mij persoonlijk veel gedaan en ik ben dankbaar, dat ik dit leerzame en goede werk heb meegemaakt. Nog, één bezoek : Twee meelevende Christenen, die na de oorlog van levensrichting veranderden. God kwam in ons leven, mijnheer. Dat was een fijn bezoek, een gesprek van hart tot hart. Wat betekende het veel, van deze stoere kerel een klap op mijn schouder te krijgen, als dank dat ik met hem gebeden had. Zo is Amsterdam! Graag tot een volgende keer, D.V, "

Tot zover de verslagen. Wij zijn de heren studenten dankbaar voor al de arbeid, die zij in onze wijkgemeente hebben verricht. De arbeid in Amsterdam is moeilijk, maar soms óok verrassend. De kerkelijke conventie is nagenoeg verdwenen. Daardoor is de kerkgang meer dan elders een levensbeslissing geworden, ja, vaak een getuigenis.

Te midden van een geestelijke ruïne bloeien nog rozen, die daarom des te schoner zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen