DIE POOLSE JONGEN

JAC. DOOR OVEREEM

Haar hart werd warm door de zachte, vriendelijke stem van de boerin.

— Een glaasje warme melk. Is het niet teveel gevraagd ? Dan heel graag, zei ze.

— Best! antwoordde de boerin, blij dat ze iets voor de arme juffrouw doen kon. Even later kwam ze terug met een kroes dampende melk.

Clauda richtte zich op.

Voorzichtig pakte ze het kroesje over en bracht het aan haar lippen.

De boerin had er een schepje suiker doorgeroerd.

Clauda proefde het.

— Heerlijk ! zei ze. — Dat doet een mens goed.

De boerin lachte. Ze was blij, dat de zieke er door verkwikt werd.

Opeens !

Wat was dat!

De achterdeur werd met een ruk open gedaan.

Twee soldaten traden binnen.

— Ah zó. Die dame moet met ons mee, zei de ene. En waar is het kind?

De boerin stond daar als aan de grond genageld. Zoeven genoot ze nog van het lieflijk tafereel, en nu deze geuniformde lieden, gespeend aan alle medelijden.

Haar gezicht veranderde ineens. Een uitdagende, fiere houding kwam over haar.

— Wat, zei ze. — Deze vrouw is ziek ! Als zij weer beter is, zullen wij wel eens weer zien. Nu gaat ze niet mee !!

Stoer bleef ze staan. Als een man stond ze tussen de soldaten en Clauda.

— Toch moet zij mee, hield de soldaat vol.

— Het is ons bevolen, zei de ander.

— Zij blijft hier tot zij beter is.

Zegt u dat tegen uw meerdere.

De soldaten keken elkaar aan.

— Wat doen we ?

— Wat doen we ? — Laten we 't maar eens horen.

— Nu, we zullen een goed woordje voor haar doen, zei de oudste.

Ze gingen nu rechtsomkeerd.

De achterdeur klapte dicht en tegelijk ging het hart van de boerin open, om zoveel vreugde.

Zoeven stond ze nog, als 't ware, in het ijzeren harnas, maar nu was zij weer de vriendelijkheid zelve.

Alsof er geen soldaten waren geweest en alsof er geen verschrikkelijke dreiging boven Clauda's hoofd had gehangen, praatte ze weer op haar gewone toon.

— Toen ik u vanmorgen zag binnendragen, was ik blij, dat ik u mocht helpen, vertelde ze eenvoudig. — Ik hoop nu maar, dat u nog lang hier zult mogen blijven.

— Het doel was Siberië, zoals ik heb begrepen.

Clauda's stem trilde. Ze moest er niet aan denken, en vooral nu niet.

— Er is veel in de wereld dat er niet zijn moest. Waar wordt de rechte broederschap gevonden ? De mensen zijn zo wreed, zei ze met harde stem.

Er blonk een felle schittering in het oog van de boerin.

Plotseling werd echter haar stem weer lichter en haar toon vriendelijker.

— Ik liet me even gaan, verontschuldigde ze zich met een lachje.

Ze pakte het kroesje van Clauda over en vermaande haar rustig te gaan slapen.

Clauda voelde zich heerlijk verkwikt door de warme melk. Ze trok de dekens wat hoger en staarde in 't haardvuur. Dan sluimerde ze geruisloos in en toen even later de boerin langs kwam, sliep ze rustig.

Toen de oude klok elf uur sloeg, werd Clauda plotseling wakker.

— Zijn de soldaten er !, riep ze. Direct stond de boerin bij haar bed en zei : — Nee hoor, die komen voorlopig niet terug. Bovendien heb ik gezegd, dat u rustig moest slapen en nu gaat u dromen.

— 't Spijt me, verontschuldigde ze zich, maar ik schrok toch zo, en terwijl 't in uw huis zo veilig is. U zendt sterke soldaten de deur uit, of 't kleine jongens waren.

— Goedzo, prees de boerin, zó moet ik u horen. Dat sterkt mijn hart.

.9)

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen