DIE POOLSE JONGEN

DOOR JAC. OVEREEM

De soldaten, die Clauda hier gebracht hadden, vertrokken zonder verdere instructies.

- U wordt in het arbeidsproces ingeschakeld, juffrouw, zei de directeur.

- Meneer de directeur ; maar mijn kind, stamelde Clauda.

— Uw kind gaat naar een plaats, waar het hoort. Dat wil zeggen, naar de kinderkamer. Daar zijn talrijke andere kinderen. U hoeft zich heus daarover geen zorg te maken.

— Mag ik mijn kind dan niet zélf groot brengen, kreet Clauda.

— U hoort wat ik zeg, sprak de directeur ongeduldig. Er wordt uitstekend voor hem gezorgd. Beter dan u zich kunt indenken. Als de oorlog voorbij is, moogt u met uw zoontje naar uw vaderland terug.

De directeur drukte op een knop en even later kwam een opzichter het kantoor binnen. Deze kreeg enkele mededelingen aan te horen, waarna hij met Clauda vertrok.

— Maar meneer, mijn kind!, smeekte Clauda in de gang.

— Ziet u ginds dat meisje ? ;

— Jawel, meneer.

— Nu, die haalt uw kind op en brengt het in de kinderafdeling. Het krijgt het heel goed, maak u daarover geen zorgen.

— O o, zuchtte Clauda. Dat is hard! Maar had ze iets anders, iets beters kunnen verwachten ?

Siberië was bekend als 'n verschrikkelijk oord !

Ze zeiden toch, dat het kind 't goed zou hebben.

— Hier is uw werkkring nog niet. Wij gaan nog even verder, vertelde de man.

Daar was het meisje met het witte schort.

— Zeg, meisje, zei Clauda op dringende toon, zult u goed voor de kleine Mika zijn ?

Het meisje lachte. — Heet hij Mika, wat een mooie naam !

— Geeft u mij alstublieft antwoord, drong Clauda aan.

— Ja, juffrouw, wij zullen zéér goed voor hem zijn.

Het meisje lachte weer en liep snel door.

Clauda volgde de geuniformde man. Hij liep naar een vrachtauto, die vlak bij een grote loods stond.

— Stapt u maar in, juffrouw. Clauda zette haar zware tas in de wagen en stapte toen zelf in.

Bijna direct reed de wagen weg. Overal stonden grote korenmijten. Het was hier heel anders dan in haar vaderland met de vele kleine, bedrijfjes.

— Deze Kolchoze bestaat uit tien grote boerderijen, juffrouw, vertelde de chauffeur eigener beweging.

Clauda knikte. Ze was helemaal niet in de stemming, iets te zeggen. Ze kon wel huilen. Dacht die man nu werkelijk, dat dit haar een zier kon schelen ?

No. 13

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen