Kroniek

Hoe kan de dominee contact krijgen zonder het traditionele huisbezoek ? — In „Woord en Dienst" werd deze week de discussie over de zielzorg voortgezet en beëindigd. Weer worden gewichtige en minder gewichtige adviezen aan de hand gedaan. Een gemeentelid vindt het bijzonder nuttig als een dominée eens door zijn gemeente , , rondslentert", de olieman zijn wagentje tegen een oprit helpt opduwen en een sjekkie met hem rookt; binnenloopt bij gezonden en zieken, die dan pardoes hun hele hart zullen uitstorten ; een praatje maakt met een schoolmeester, die dan brandend van verlangen blijkt het jeugdwerk voor zijn rekening te nemen ; terwijl dan verder de loslopende schapen al gauw achter de herder aan de kooi binnenloopen. Enz. — Of 't allemaal waar is en werkelijk zoveel effect sorteert, dit geslenter ? Erg zakelijk lijkt dat niet. En stijlvol allerminst.

Verstandige en bezadigde woorden schrijft een ouderling. Als het huisbezoek niet bevredigt, is dit nog geen reden om het na te laten. We hebben te gaan op bevel van de Meester. Het gaat er ook niet om wat wij presteren. En wat al die , , praatjes" betreft, waar de mensen steeds mee aan komen —, tenslotte heeft een ambtsdrager nog een keer het recht om ze af te snijden en ter zake te komen. Deze ouderling (uit Charlois) meent, dat de pastor bij zijn kudde hoort en haar niet alleen schriftelijk, vanuit zijn studeerkamer, kan weiden, via talloze kerkelijke blaadjes.

Een andere adviseur (uit Woerden) vindt, dat het huisbezoek gereserveerd moet blijven voor de ouderlingen. De dominee moet zorgen voor een goede preek, het jeugdwerk moet hij aan anderen overlaten ; zelf moet hij zijn zieken bezoeken.

Bijzonder opscherpende dingen schrijft de dominee van Okkenbroek. Waarom voelen wij ons zo onbevredigd na 't huisbezoek ? Laten we maar eerlijk wezen : omdat we ons schuldig voelen, 't Is onze eigen schuld, dat de gemeente zich beklaagt : we zien nooit een dominee enz. Ze heeft waarschijnlijk reden om te klagen. Omdat de dominees, bij al hun gedraaf, toch vaak niet werkelijk waakzaam zijn. Zich ergeren aan klets visite's, maar de nood er achter niet zien, te moe zijn, maar eigenlijk niet de moed hebben. Daarom klaagt de gemeente, want op het moment, dat de dominee er moet zijn, is hij er niet werkelijk. Hij kan wel niet overal tegelijk zijn, maar daar gaat het niet om. Want ook als hij ergens is, is hij er vaak niet wezenlijk, niet met de volle inzet van zijn persoonlijkheid. En de ware nood ziet hij niet, of loopt er bewust aan voorbij.

Neen, wezenlijk zijn wij er niet bij, want wij verachten het klessebessen en de mens, die deze praktijk zit uit te oefenen, we stellen ons buiten zijn sfeer, boven hem of waar je dan ook maar wilt maar we staan niet naast hem. We zijn er niet als hij in nood zit  wat er bij die mens zit is een neurotisch gejaagd man, die zit te bepiekeren of het halve uur al voorbij is, en hoeveel hoof­den hij deze dag nog meer moet scalperen, volgens het rooster, en of hij zal bidden en lezen of niet, en wat de mensen wel .zeggen zullen als hij het niet doet, of wel. Met lege ogen zit zo'n dominee te luisteren (en denk je dat de mensen dat niet merken? ) en te bepeinzen wat hij zeggen moet en.... hoeveel tijd 't hem zal kosten. En als hij dan nog eens helpt, dan gebeurt 't vaak meewarig en uit de hoogte. En is het een geval om straks over op te scheppen tegenover vrouw of collega. En al dat miserabele gelamenteer over wel of niet een vrije dag voor de dominee, over de dominee, die nooit ergens komt enz. dat raakt de zaak niet. 't Is volmaakt onverschillig of je een vrije dag hebt of niet, en het raakt de gemeente ook niet, maar het gaat om onze ambtsopvatting, nog beter om de volvoering van onze opdracht, en daar schieten wij te kort, vandaar de klagende gemeente. Daar helpt geen dominee, die nog eens wat harder gaat lopen, nog wat meer bezoekjes gaat doen, daar helpt alleen de dominee, die er is, als er nood is, niet weggekropen achter z'n vele werk, , zelf wanhopig er onder en onbevredigd, maar aanwezig met de volle inzet van zijn persoon".

En zo gaat dat maar voort. Het is wel het meest nadrukkelijk woord dat in deze discussie is gesproken en elke dominee moest het met aandacht lezen en zich onder de critiec er van stellen. Het zou goed kunnen doen in al zijn beschamende ernst. Wat ons ontbreekt is „een geloof, dat bergen verzet, ook de berg van ons veelomvattende werk". Zó is het toch ! Gods beloften zijn zo rijk, ook en juist voor Zijn dienstknechten. Als het dan niet gaat en alles zo onbevredigd laat, is het dan niet omdat wij geen geloof hebben ? Of misschien meer nog, omdat wij de liefde missen. Paulus heeft niet opgehouden, in het openbaar en bij de huizen, een ieder met tranen te vermanen. En dan zijn er feitelijk maar twee zaken als totale inhoud van de pastorale boodschap : , , verkondigende de bekering tot God en het geloof in de Heere Jezus".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen