DIE POOLSE JONGEN

Rusland week al meer terug. Als een grimmige beer ging hij voetje voor voetje achteruit. Daar waren Oostenrijik, Hongarije, Tsjecho Slowakije, Joego Slavië, Bulgarije en Roemenië, zwoegend onder de Duitse adelaar.

Totdat het machtige Amerika zich voor de tweede maal opmaakte om Europa te bevrijden.

Langzaam, maar zeker, met een overweldige stuwing kwam hij aan. De verenigde legers van Amerikanen en Britten, uitgerust met ongekende motorische wapens, drongen de bezetter in onweerstaanbare en verrassend snelle opmars terug. Dat werd de nekslag voor Duitsland.

Jarenlang hadden de volken onder de omklemming van de overheerser gezucht en nu daagde de morgen der vrijheid voor hen. Reikhalzend zagen de vermoeiden daarnaar uit.

Claud Tomkiewis was nog steeds in de naaikamer van het groot boerenbedrijf, in de buurt van Tobolsk. Zij was er werkzaam onder dragelijke omstandiigheden, toen er een brief gebracht werd.

Hierin vertelde haar man, dat hij na de nederlaag van het Poolse leger zich bij het leger van Generaal Andersen gevoegd had. Nu streed hij samen met de Russische legerscharen tegen Duitsland.

Hij maakte het uitstekend en was al bevorderd tot officier. De brief was zwaar gehavend en al oud.

Clauda was vervuld met één wens ; dat de pogingen van de geallieerden met zegen mochten worden bekroond en de bezetter van de kleine landen spoedig op de knieën mocht worden gebracht.

Jozeph Tomkiewis leefde dus nog. Zou hij elke dag aan haar en de twee, jongens denken?

Dat was wel zeker. Maar ook zouden nu de strijd en allerlei andere dingen, zijn ganse aandacht opeisen. De wereld van de oorlog eist de concentratie van alle gedachten.

Clauda had de tijd om over Jolchi, haar man, vader Broga en zovele anderen te denken.

Mika zag ze bijna elke dag. Hij groeide flink. Ze herkende zijn juichstem tussen die van alle andere kinderen.

En altijd weer, als zij de jongen zag, viel het haar op, dat hij zo bijdehand was. Zijn ogen schitterden meestal, alsof hij iets bizonders van plan was.

Dit was de oude inspectrice ook opgevallen. Op een morgen, toen Mika zes jaar was geworden, kwam ze Clauda uit de naaikamer halen.

— Kom, u is de moeder van onze kleine Mika ! U is vandaag vrij. U kunt zich bewegen, waar u wilt, zei ze op bizonder hartelijke toon.

— Waarom sprak zij daarover vanmorgen niet, toen zij allen aan de ontbijttafel zaten, vroeg Clauda zich af. Zou de oude dame er ook nog verrassingen op na houden ?

Clauda was eerst fel teleurgesteld, maar ze kon toch wel weten, dat zij hier werkzaam was in een Russisch bedrijf. Dat zij dienstbaar was ; en iets moois slechts bij uiterste gratie zou ontvangen.

Daarom kwam haar deze uitnodiging voor als een feesttijding.

— Veel genoegen vandaag, zei Pedra en Clauda wist, dat dit van harte werd gezegd.

No. 15. (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen